{"id":434,"date":"2011-02-21T18:14:06","date_gmt":"2011-02-21T16:14:06","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=434"},"modified":"2011-02-21T22:36:12","modified_gmt":"2011-02-21T20:36:12","slug":"kid-b","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/02\/21\/kid-b\/","title":{"rendered":"Kid B"},"content":{"rendered":"

Na spotkaniu z szefami Bella Union i DFA w czasie norweskiego by:Larmu prowadz\u0105cy je dziennikarz i mened\u017cer Wyndham Wallace powiedzia\u0142 do\u015b\u0107 ciekaw\u0105 rzecz: \u017ce dzi\u015b dzia\u0142anie niezale\u017cnych wytw\u00f3rni wyszukuj\u0105cych nowe zjawiska jest upiorne, bo nigdy jeszcze nie nagrywa\u0142o si\u0119 na \u015bwiecie tyle muzyki nieco powy\u017cej przeci\u0119tnej. Twierdzenie to jest w pewnym sensie zaprzeczeniem statystyk, ale te\u017c nie\u017ale oddaje sytuacj\u0119 lepszej edukacji muzycznej i know how<\/em>, a zarazem moment, gdy niezwykle trudno zauwa\u017cy\u0107 w\u015br\u00f3d mn\u00f3stwa wystaj\u0105cych ponad przeci\u0119tno\u015b\u0107 artyst\u00f3w takiego, kt\u00f3ry naprawd\u0119 wybija si\u0119 o g\u0142ow\u0119 ponad wszystkich.<\/p>\n

W takiej sytuacji do\u015b\u0107 \u0142atwo d\u0142ugo utrzyma\u0107 si\u0119 na rynku formacji uznawanej przez wielu krytyk\u00f3w za kluczow\u0105 dla brzmienia rockowego ostatniej dekady. Tu dochodzimy do sprawy niespodziankowego albumu „The King Of Limbs” grupy Radiohead<\/strong>.<\/p>\n

Nie ma wiecznych historii w muzyce popularnej. Zesp\u00f3\u0142 Radiohead dzia\u0142a 26 lat. Na tym etapie:
\n– The Beatles nie istnieli od 16 lat, a ich lider nie \u017cy\u0142 od lat 6;
\n– Can ju\u017c nie istnieli, byli te\u017c po niezbyt udanej pr\u00f3bie reaktywacji;
\n– U2 wchodzili w sw\u00f3j etap cyrkowy;
\n– R.E.M. prze\u017cywali najgorszy moment w karierze;
\n– Captain Beefheart dawno nie gra\u0142 muzyki;
\n– The Who nie istnieli, mia\u0142o min\u0105\u0107 pi\u0119tna\u015bcie lat zanim zn\u00f3w odwa\u017cyli si\u0119 co\u015b wyda\u0107;
\n– Genesis zbierali dolary po sukcesie konfekcyjnej p\u0142yty „We Can’t Dance”;
\n– Sk\u0142\u00f3ceni Floydzi do\u017cynali kur\u0119 znosz\u0105c\u0105 z\u0142ote jaja, koncertuj\u0105c po \u015bwiecie.
\nI tak dalej. Oczywi\u015bcie zesp\u00f3\u0142 The Rolling Stones istnia\u0142 i mia\u0142 si\u0119 nie\u017ale, ale nie chc\u0119 Radiohead por\u00f3wnywa\u0107 wprost z \u017cadnym z powy\u017cszych, chc\u0119 tylko pokaza\u0107, \u017ce nic nie trwa wiecznie, a grupa z Oxfordu dosz\u0142a do takiego momentu, kiedy zwykle albo si\u0119 odcina kupony od dawnej tw\u00f3rczo\u015bci, albo zamyka interes.<\/p>\n

Radiohead – cho\u0107 w spos\u00f3b bardzo specyficzny – wybrali to pierwsze. Z dzisiejszego punktu widzenia, gdy kult tej formacji – jako najinteligentniejszej, najbardziej post\u0119powej itd. – jest olbrzymi, gdy jest ona punktem odniesienia jak ma\u0142o co (tak\u017ce dla mnie), wydaje si\u0119, \u017ce opieraj\u0105 si\u0119 wszystkim tym trendom i b\u0119d\u0105 tak regularnie (bo przerwy mi\u0119dzy kolejnymi s\u0105 w istocie niezbyt d\u0142ugie jak na dzisiejsze realia) nagrywa\u0107 wybitne p\u0142yty do ko\u0144ca \u015bwiata i jeden dzie\u0144 d\u0142u\u017cej. Ale za dziesi\u0119\u0107 lat pewnie b\u0119dziemy wyra\u017anie odr\u00f3\u017cnia\u0107 moment prze\u0142omu zwi\u0105zanego z „Kid A” od dziesi\u0119\u0107 lat p\u00f3\u017aniejszego momentu powrotu do tej p\u0142yty i albumu „Amnesiac” – pod wodz\u0105 sprawdzonego Nigela Godricha – na albumie „The King Of Limbs”. Albumie pozbawionym gitar, skoncentrowanym na pi\u0119trzeniu nak\u0142adanych na siebie partii perkusyjnych, loopach i graniu klimatem jednostajnych wokaliz Thoma Yorke’a (troch\u0119 jak gdyby to by\u0142 jego kolejny solowy album).<\/p>\n

W moim przekonaniu Radiohead mogli si\u0119 \u015bwiadomie uprze\u0107, \u017ceby wydawa\u0107 p\u0142yty niewa\u017cne, co by\u0142bym w stanie zrozumie\u0107. I za to nawet bym ich podziwia\u0142. Ale jednocze\u015bnie nie s\u0142ycha\u0107 w tym, co robi\u0105, przyjemno\u015bci grania. Nie s\u0142ycha\u0107 te\u017c wielkich emocji w utworach, kt\u00f3re programowo si\u0119 nie rozwijaj\u0105. I kt\u00f3re programowo nawi\u0105zuj\u0105 do poszczeg\u00f3lnych kompozycji z prze\u0142omu wiek\u00f3w. Je\u015bli muzyka rozrywkowa ma si\u0119 odradza\u0107, od\u015bwie\u017ca\u0107, to w tej chwili musz\u0105 by\u0107 ludzie, kt\u00f3rzy uznaj\u0105 „The King Of Limbs” za efekt tak samo wyrachowanego dzia\u0142ania jak to, co Floydzi i Stonesi robili na podobnym etapie. I pewnie ich chcia\u0142by zauwa\u017cy\u0107 Wallace Wyndham.<\/p>\n

Grupa Radiohead znowu nie nagra\u0142a p\u0142yty z\u0142ej. Nagra\u0142a mi\u0142y album, kt\u00f3ry jeszcze nie zszokuje rodzin zagorza\u0142ych fan\u00f3w, gdy puszcz\u0105 go u siebie w salonie w niedzielne popo\u0142udnie, ale ju\u017c nie wzbudzi efektu odrzucenia, gdy przes\u0142uchacie go dziesi\u0119\u0107 razy z rz\u0119du – jak ja przez ostatnich 48 godzin. Grupa Radiohead zrobi\u0142a co\u015b gorszego: nagra\u0142a po prostu p\u0142yt\u0119 nieco powy\u017cej przeci\u0119tnej.<\/p>\n

\"\"<\/a>RADIOHEAD „The King Of Limbs”<\/strong>
\nWydawnictwo w\u0142asne 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Little By Little”, „Give Up the Ghost”.<\/p>\n

<\/embed><\/object> 7 – Radiohead – Give Up The Ghost<\/a> by ThePEAK<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na spotkaniu z szefami Bella Union i DFA w czasie norweskiego by:Larmu prowadz\u0105cy je dziennikarz i mened\u017cer Wyndham Wallace powiedzia\u0142 do\u015b\u0107 ciekaw\u0105 rzecz: \u017ce dzi\u015b dzia\u0142anie niezale\u017cnych wytw\u00f3rni wyszukuj\u0105cych nowe zjawiska jest upiorne, bo nigdy jeszcze nie nagrywa\u0142o si\u0119 na \u015bwiecie tyle muzyki nieco powy\u017cej przeci\u0119tnej. Twierdzenie to jest w pewnym sensie zaprzeczeniem statystyk, ale […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,3,120,7,435],"tags":[465],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/434"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=434"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/434\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=434"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=434"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=434"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}