{"id":436,"date":"2011-02-23T16:55:44","date_gmt":"2011-02-23T14:55:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=436"},"modified":"2011-02-23T17:58:17","modified_gmt":"2011-02-23T15:58:17","slug":"a-teraz-czas-na-cos-waznego","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/02\/23\/a-teraz-czas-na-cos-waznego\/","title":{"rendered":"A teraz czas na co\u015b wa\u017cnego"},"content":{"rendered":"

Nominacje do Fryderyk\u00f3w og\u0142oszono<\/a>. I pewnie wielu z Was zastanawia si\u0119 dzi\u015b tak samo jak ja, jak dosz\u0142o do tego, \u017ce w\u015br\u00f3d nominowanych w kategorii Muzyka alternatywna dumnie tkwi „M\u0119skie granie”, p\u0142ytowe rami\u0119 kampanii browaru \u017bywiec. Dlaczego nie ma tam Niwei, Newest Zealand, Mitch & Mitch (w wersji z ich p\u0142yty – bo s\u0105 na „M\u0119skim graniu”), Indigo Tree i innych nadziei polskiej alternatywy? Ani tam, ani gdzie indziej? Je\u015bli chcecie wiedzie\u0107, to bardzo prosz\u0119 – ch\u0119tnie opowiem.<\/p>\n

W weekend, troch\u0119 w ostatniej chwili, wszed\u0142em na stron\u0119, na kt\u00f3rej Akademia Fonograficzna oddaje swoje g\u0142osy. Jako jeden z cz\u0142onk\u00f3w AF. Z misj\u0105 doceniania tego, co w polskiej muzyce w roku ubieg\u0142ym podoba\u0142o mi si\u0119 najbardziej, a o czym pisa\u0142em tutaj<\/a>. Jakie\u017c by\u0142o moje zdziwienie, gdy po wej\u015bciu nie odnalaz\u0142em tam Niwei (Qulturap\/Rockers), nie znalaz\u0142em Indigo Tree (Rockers r\u00f3wnie\u017c), Newest Zealand (Ampersand), a wreszcie Mitch & Mitch, Kristen i Paristetris (Lado ABC). Jak samotny bia\u0142y \u017cagiel w kategorii „Muzyka alternatywna” (co w sumie te\u017c dziwi, ale rozumiem, \u017ce jazzow\u0105 kategori\u0119 trudno wygra\u0107, je\u015bli si\u0119 nie jest Tomaszem Sta\u0144k\u0105) tkwi\u0142o Levity, na kt\u00f3re skrz\u0119tnie odda\u0142em g\u0142os. Ale jednocze\u015bnie za\u0142ama\u0142em si\u0119 – brak tych typ\u00f3w w poszczeg\u00f3lnych kategoriach oznacza, \u017ce muzycy poszczeg\u00f3lnych grup nie dostali si\u0119 te\u017c do kategorii autorskich czy do kategorii dla debiutant\u00f3w.<\/p>\n

P\u0142yty do nagrody polskiego przemys\u0142u muzycznego zg\u0142aszaj\u0105 co roku ich wydawcy. Nast\u0119pnego dnia skontaktowa\u0142em si\u0119 wi\u0119c z kilkoma z nich. Odpowiedzi by\u0142y r\u00f3\u017cne: z za\u0142o\u017cenia ignorujemy, nie chce nam si\u0119 w to bawi\u0107, nie zale\u017cy nam, nie wierzymy, \u017ce mo\u017cna to wygra\u0107. OK, zgadzam si\u0119, \u017ce ca\u0142a Akademia to w tej chwili cia\u0142o wymagaj\u0105ce gruntownej reformy, ale w takim razie reformy wymaga te\u017c spos\u00f3b przyjmowania zg\u0142osze\u0144, bo kszta\u0142t polskiego rynku, szczeg\u00f3lnie w segmencie niezale\u017cnych, zosta\u0142 w tym roku ca\u0142kowicie wykrzywiony w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na polityk\u0119 tych\u017ce niezale\u017cnych, kt\u00f3rzy – je\u015bli chc\u0105, \u017ceby by\u0142o honorowo – powinni teraz powo\u0142a\u0107 do \u017cycia w\u0142asne nagrody. Po drugiej stronie tego ca\u0142ego zamieszania s\u0105 jeszcze s\u0142uchacze, kt\u00f3rzy potem obserwuj\u0105 te nagrody i si\u0119 dziwi\u0105, \u017ce nic nowego z nich dla polskiej sceny nie wynika. Oto dlaczego.<\/p>\n

\u017beby nie by\u0142o tak pesymistycznie (a mam dzi\u015b my\u015bli czarne, tak\u017ce ze wzgl\u0119du na histori\u0119 z MSZ i polskim komiksem<\/a> w rolach g\u0142\u00f3wnych), proponuj\u0119 na dzi\u015b bardzo \u0142adn\u0105 p\u0142yt\u0119 Susanne Sundf\u00f8r<\/strong>, takiej norweskiej Anny Marii Jopek, o kt\u00f3rej pisa\u0142em w poniedzia\u0142ek przy okazji relacji z Oslo (a pisa\u0142 te\u017c \u0141ukasz Kami\u0144ski tutaj<\/a> i Jarek Szubrycht tutaj<\/a>, wi\u0119c hipnoza by\u0142a zbiorowa). Rzecz nosi tytu\u0142 „The Brothel”, czyli „Burdel”. Zaraz, czy Anna Maria nazwa\u0142aby swoj\u0105 p\u0142yt\u0119 „Burdel”??? No nie. Oczywi\u015bcie Sundf\u00f8r z AMJ nie ma wiele wsp\u00f3lnego. To, owszem, podobnej miary talent, ale zupe\u0142nie inaczej rozwijany. Z inspiracji Joni Mitchell swobodnie przesz\u0142a do fascynacji Radiohead (to dobry przyk\u0142ad zbawiennego wp\u0142ywu formacji, o kt\u00f3rej pisa\u0142em tu poprzednio), po drodze s\u0142ucha\u0142a pewnie Joanny Newsom, a wykszta\u0142cenie muzyczne wykorzysta\u0142a, by klasyczne aran\u017ce „zepsu\u0107” umiej\u0119tnie elektronik\u0105 i rockowymi instrumentami. Jej utwory to ballady rozwijaj\u0105ce si\u0119 w bardzo zaskakuj\u0105cy spos\u00f3b, cho\u0107 wci\u0105\u017c chwytaj\u0105ce za serce i niezwykle melodyjne.<\/p>\n

Sundf\u00f8r ma te\u017c – inaczej ni\u017c w wielu wypadkach zepsutych karier popowych wokalistek – charakter. Swojej pierwszej presti\u017cowej nagrody w Norwegii nie chcia\u0142a przyj\u0105\u0107, bo kategoria „Wokalistka roku” niezbyt jej – jako feministce – odpowiada\u0142a, a zapowied\u017a tej kategorii mia\u0142a jej zdaniem szowinistyczny charakter. „The Brothel” to jej trzecia p\u0142yta (nie znam poprzednich, ale jedn\u0105 ju\u017c mam, a drug\u0105 na pewno zdob\u0119d\u0119), nagrana pod okiem Larsa Horntvetha, kt\u00f3ry jako aran\u017cer i lider b\u0142yszyczy w Jaga Jazzist, wydana zosta\u0142a przez koncern EMI, ale z popow\u0105 sztamp\u0105 nie da si\u0119 jej por\u00f3wnywa\u0107. Zreszt\u0105 i w zespole znajdziemy postacie znane z alternatywnej sceny norweskiej – Martina Horntvetha, brata Larsa, wsz\u0119dobylskiego muzyka, kt\u00f3rego w czasie by:Larmu widzia\u0142em chyba nawt w jakim\u015b projekcie country, oraz Mortena Qvenilda, tego od Susanny & The Magical Orchestra. Sundf\u00f8r – cho\u0107 jest niezale\u017cna muzyk\u0105 i duchem – nie waha\u0142a si\u0119 kandydowa\u0107 do nagr\u00f3d w Norwegii, odebra\u0107 stypendium od grupy A-ha (milion koron, czyli 500 tys. z\u0142), a tak\u017ce wyst\u0105pi\u0107 na wr\u0119czeniu Nordic Music Prize. I dzi\u0119ki temu wszystkiemu mia\u0142em okazj\u0119 pozna\u0107 jej muzyk\u0119, dzi\u0119ki temu te\u017c dzi\u015b o niej w tym miejscu pisze, drodzy polscy wydawcy muzyki alternatywnej.<\/p>\n

\"\"<\/a>SUSANNE SUNDF\u00d8R „The Brothel”<\/strong>
\nEMI Music Norway 2010
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>w ca\u0142o\u015bci, na spokojnie i koniecznie.<\/p>\n

<\/embed><\/object> The Brothel<\/a> by Susanne Sundf\u00f8r<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Nominacje do Fryderyk\u00f3w og\u0142oszono. I pewnie wielu z Was zastanawia si\u0119 dzi\u015b tak samo jak ja, jak dosz\u0142o do tego, \u017ce w\u015br\u00f3d nominowanych w kategorii Muzyka alternatywna dumnie tkwi „M\u0119skie granie”, p\u0142ytowe rami\u0119 kampanii browaru \u017bywiec. Dlaczego nie ma tam Niwei, Newest Zealand, Mitch & Mitch (w wersji z ich p\u0142yty – bo s\u0105 na […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,120,107,7,9,106],"tags":[479,470],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/436"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=436"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/436\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=436"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=436"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=436"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}