{"id":4364,"date":"2013-04-02T18:23:37","date_gmt":"2013-04-02T16:23:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4364"},"modified":"2013-04-02T18:42:15","modified_gmt":"2013-04-02T16:42:15","slug":"podly-podmiot-liryczny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/04\/02\/podly-podmiot-liryczny\/","title":{"rendered":"Pod\u0142y podmiot liryczny"},"content":{"rendered":"

P\u0142yta Dr. Misia<\/strong> przypomina mi pierwszy film, za kt\u00f3ry pami\u0119tam Arkadiusza Jakubika pt. „Jak to si\u0119 robi z dziewczynami”, kompletnie oderwan\u0105 od rzeczywisto\u015bci komedi\u0119 sprzed 11 lat. Tamta by\u0142a teoretycznie filmem dobrze skalkulowanym, cho\u0107 g\u0142upawym i nie trafi\u0142a w sw\u00f3j czas. Jakubik by\u0142 zreszt\u0105 jednym z najja\u015bniejszych punkt\u00f3w. Na „M\u0142odych” (tytu\u0142 traktowa\u0142bym od razu ironicznie) wyst\u0119puje jako rockman w oldskulowym podkoszulku, z dywanem na piersiach, od kt\u00f3rego wydaje si\u0119 wr\u0119cz jecha\u0107 potem przez porysowane fabrycznie (dobry patent!) pude\u0142ko CD. I jak to bywa w wypadku muzycznych wyst\u0119p\u00f3w aktor\u00f3w – t\u0105 swoj\u0105 lekko przerysowan\u0105 kreacj\u0105 robi z miejsca wra\u017cenie zabawnego, cho\u0107 (problem) dosta\u0142 do za\u015bpiewania \u015bmiertelnie powa\u017cny materia\u0142.<\/p>\n

Teksty (g\u0142\u00f3wnie Krzysztof Varga plus par\u0119 odrzut\u00f3w – moim zdaniem – z notesu Marcina \u015awietlickiego) to opowie\u015bci pisane z punktu widzenia starzej\u0105cego si\u0119, opuszczonego podrywacza („Dziewczyny” wskazuj\u0105 na dora\u017ano\u015b\u0107 jego zamierze\u0144 seksualnych), kt\u00f3rzy w szkole \u015bredniej mia\u0142 tyle kobiet, \u017ce dzi\u015b nie pami\u0119ta ich imion („Mentolowe papierosy”), a teraz najwyra\u017aniej ledwie starcza mu energii na za\u0142o\u017cenie sobie profilu na Naszej Klasie, ale ju\u017c zabrak\u0142o jej na wej\u015bcie na Facebooka (obsesyjnie wracaj\u0105ca tematyka internetowa). Patrzy sobie z na te wszystkie m\u0142ode dziewcz\u0119ta z mieszanin\u0105 frustracji i wy\u017cszo\u015bci, bo takie powierzchowne („Pudelek”). Ma troch\u0119 g\u00f3wniarskiego dystansu do siebie („Wygl\u0105dam jak chuj \/ Jak stary g\u0142upi chuj”) i na tyle trze\u017awo\u015bci umys\u0142u, \u017ceby zauwa\u017cy\u0107, \u017ce „rozpierdoli\u0142 sobie \u017cycie” („\u017bycie”). Nie wiadomo o jego innych kontaktach towarzyskich, kt\u00f3re wykracza\u0142yby poza kasy w Tesco, gdzie z kolei robi zakupy z poetyck\u0105 odraz\u0105 („\u015amier\u0107 w Tesco”). Mo\u017cna za\u0142o\u017cy\u0107, \u017ce jego koledzy – jak to m\u0119\u017cczy\u017ani w pewnym wieku („Historia morderstwa”) – powymierali. Niekt\u00f3rzy dopiero jako martwi nabrali bieg\u0142o\u015bci w nowych technologiach i wysy\u0142aj\u0105 do niego spamy („Mail od umar\u0142ego”). Jakubik dosta\u0142 wi\u0119c do zagrania do\u015b\u0107 pod\u0142y pomiot liryczny. Jakiego\u015b typa, kt\u00f3ry, mam wra\u017cenie, za chwil\u0119 umrze nienaturaln\u0105 \u015bmierci\u0105, i to raczej bezpotomnie. A w po\u0142\u0105czeniu z muzyk\u0105 i wizerunkiem zrobi\u0142 z niego zgorzknia\u0142ego, refleksyjnego oblecha. Gratuluj\u0119 i \u017cycz\u0119 powodzenia w wynajdywaniu publiki, kt\u00f3ra si\u0119 z t\u0105 wizj\u0105 zidentyfikuje, czy to ch\u0142opc\u00f3w, czy dziewcz\u0105t, zwa\u017cywszy na to, \u017ce w piosence odnoszenie tekstu do w\u0142asnego \u017cycia bywa bardziej bezpo\u015brednie ni\u017c w poezji czy prozie. A starsi maj\u0105 ju\u017c Perfect. To, co si\u0119 uda\u0142o grupie Pogodno przy okazji wykorzystania „Tequili” Krzysztofa Vargi, nie wysz\u0142o moim zdaniem tutaj, cho\u0107 Jakubik – wokalista o skromnych mo\u017cliwo\u015bciach, ale panuj\u0105cy nad tym, co ma – bardzo si\u0119 stara\u0142.<\/p>\n

Stara\u0142 si\u0119 te\u017c Pawe\u0142 Derentowicz, kt\u00f3ry oprawia\u0142 teksty w muzyk\u0119, w znacznej mierze swojego autorstwa, z niez\u0142ymi momentami partiami gitary, ale bez stylistycznej sp\u00f3jno\u015bci. No i bez zaskocze\u0144, ale w sumie trudno do takiego materia\u0142u zaproponowa\u0107 jakie\u015b awangardowe rozwi\u0105zania, bo b\u0119dzie zgrzyta\u0142o mocniej nawet ni\u017c w „Jak to si\u0119 robi…”. Og\u00f3lnie brzmi to porz\u0105dnie, cho\u0107 do\u015b\u0107 jest problem, i to do\u015b\u0107 podstawowy: w miksie par\u0119 razy – nawet w pierwszym nagraniu – ginie g\u0142os Jakubika. <\/p>\n

„M\u0142odzi” to oczywi\u015bcie istotna p\u0142yta – dobry aktor, ceniony pisarz, paru niez\u0142ych instrumentalist\u00f3w. Je\u015bli b\u0119d\u0105 dalej pr\u00f3bowa\u0107, mo\u017ce uda im si\u0119 znale\u017a\u0107 swoj\u0105 publiczno\u015b\u0107 tak skutecznie jak tw\u00f3rcy „Jak to si\u0119 robi…”, kt\u00f3ry przecie\u017c po latach rozbi\u0142 bank „Wyjazdem integracyjnym”. Ale artystycznie si\u0119 tego nie poklei. <\/p>\n

Prosz\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119, \u017ce gdybym naprawd\u0119 chcia\u0142 kontakt z t\u0105 p\u0142yt\u0105 odradzi\u0107, wskazuj\u0105c na jakie\u015b straszne p\u0119kni\u0119cie w samym zamy\u015ble, odes\u0142a\u0142bym wszystkich do oficjalnego prasowego opisu, kt\u00f3ry znale\u017a\u0107 mo\u017cna tu i \u00f3wdzie: Dr Misio gra ostrego rock & rolla bez przebaczenia. Solidne brzmienie, ci\u0119\u017ckie riffy, znakomite, m\u0105dre teksty i brak muzycznego kompromisu sprawiaj\u0105, \u017ce to nowa i oryginalna propozycja nie tylko dla fan\u00f3w rocka ale przede wszystkim ludzi poszukuj\u0105cych w sztuce intelektualnych wra\u017ce\u0144 i refleksji, otwartych na form\u0119 i nie stroni\u0105cych od wsp\u00f3lnej, niemal\u017ce rytualnej zabawy<\/em>. <\/p>\n

Pisownia oryginalna. Ale w dziedzinie \u017cart\u00f3w primaaprilisowych bardziej polecam ten<\/a>. <\/p>\n

\"\"<\/a>DR MISIO „M\u0142odzi”<\/strong>
\nUniversal 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „M\u0142odzi” i „\u017bycie” (je\u015bli ju\u017c trzeba)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

P\u0142yta Dr. Misia przypomina mi pierwszy film, za kt\u00f3ry pami\u0119tam Arkadiusza Jakubika pt. „Jak to si\u0119 robi z dziewczynami”, kompletnie oderwan\u0105 od rzeczywisto\u015bci komedi\u0119 sprzed 11 lat. Tamta by\u0142a teoretycznie filmem dobrze skalkulowanym, cho\u0107 g\u0142upawym i nie trafi\u0142a w sw\u00f3j czas. Jakubik by\u0142 zreszt\u0105 jednym z najja\u015bniejszych punkt\u00f3w. Na „M\u0142odych” (tytu\u0142 traktowa\u0142bym od razu ironicznie) […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4365,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,312,120,107,7],"tags":[1313],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4364"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4364"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4364\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4370,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4364\/revisions\/4370"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4365"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4364"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4364"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4364"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}