{"id":43699,"date":"2024-06-24T08:00:00","date_gmt":"2024-06-24T06:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=43699"},"modified":"2024-06-24T13:20:32","modified_gmt":"2024-06-24T11:20:32","slug":"do-przodu-charli-rwie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2024\/06\/24\/do-przodu-charli-rwie\/","title":{"rendered":"Na ten czas Charli"},"content":{"rendered":"<p>Kiedy sze\u015b\u0107 lat temu przeprowadzi\u0142em dla POLITYKI <a href=\"https:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1750148,1,rozmowa-z-simonem-reynoldems-autorem-ksiazki-retromania-jak-popkultura-zywi-sie-wlasna-przeszloscia.read\">wywiad z Simonem Reynoldsem<\/a>, autorem s\u0142ynnej <em>Retromanii<\/em>, oczywi\u015bcie trzeba by\u0142o wyci\u0105\u0107 co\u015b przy skr\u00f3tach. Polecia\u0142 wi\u0119c fragment o tym, co jednak w muzyce nowe. Zaczyna\u0142 go ostatecznie uwzgl\u0119dniony fragmencik, w kt\u00f3rym autor m\u00f3wi, \u017ce ch\u0119tnie doda\u0142by do swojej ksi\u0105\u017cki rozdzia\u0142 <em>Futuremania?<\/em> o ludziach, kt\u00f3rzy jednak robi\u0105 w w muzyce co\u015b nowego. <em>Koniecznie ze znakiem zapytania<\/em> &#8211; m\u00f3wi\u0142 Reynolds. Ostatecznie napisa\u0142 i wyda\u0142 w tym roku ca\u0142\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 o tytule Futuromania, ju\u017c bez pytajnika. I opisuje w niej to, co wtedy wylicza\u0142, a ja wykre\u015bli\u0142em: nowe rejony rapu, nowe instrumenty, prymat Auto-tune&#8217;a itd. I znowu &#8211; Reynolds postawi\u0142 kropk\u0119, a rzeczy domagaj\u0105ce si\u0119 klasyfikacji ca\u0142y czas powstaj\u0105. Dwa tygodnie temu przypomnia\u0142em sobie o nim, s\u0142uchaj\u0105c p\u0142yty <em>Brat<\/em> <strong>Charli XCX<\/strong>. Zdecydowanie najlepszej &#8211; cho\u0107 silnik producencki ju\u017c niby nie\u017ale znany &#8211; jak\u0105 nagra\u0142a ta artystka. Gwiazda wrzucona w ostatniej chwili do programu tegorocznego Open&#8217;era, kt\u00f3ra mo\u017ce zagrozi\u0107 dotychczasowym g\u0142\u00f3wnym gwiazdom tej imprezy, a ostatni album Duy Lipy dystansuje bez trudu &#8211; m.in. w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce jest bardziej z tera\u017aniejszo\u015bci ni\u017c z przesz\u0142o\u015bci.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe width=100% height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/WJW-VvmRKsE?si=19izbKt5GsxNKZ0t\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Je\u015bli takiej muzyki jest ma\u0142o na Polifonii, to oczywi\u015bcie bardziej m\u00f3j problem ni\u017c samej muzyki. <em>Brat<\/em> (z ang. bachor lub smarkacz\/smarkula) jest bezczelnie przebojowy i przynosi taneczn\u0105 energi\u0119 rzadko s\u0142yszan\u0105 na popowej scenie. I cho\u0107 to muzyka lekka, \u0142atwa i przyjemna, jak gdyby zaprogramowana na podbijanie nastroju, wiemy, \u017ce niesie pewne paradoksy. 31-letnia Charlotte Emma Aitchison, angielska wokalistka wychowana na Britney Spears zaczyna\u0142a od ma\u0142o wybrednego i \u015bredniej klasy repertuaru, ale trafi\u0142a na A.G. Cooka, producenta, kt\u00f3ry lepi z tandetnych tanecznych rytm\u00f3w ma\u0142e dzie\u0142a sztuki, daj\u0105c idealn\u0105 opraw\u0119 do tekst\u00f3w o wsp\u00f3\u0142czesnej wizji pi\u0119kna ery influencer\u00f3w i obci\u0105\u017ceniach dzisiejszych szybkich karier. Wpisane jest w to wra\u017cenie przesady, cz\u0119sto zbytniej dos\u0142owno\u015bci, a zarazem syntetyczno\u015bci muzyki. Ca\u0142y nurt bubblegum bass \u2013 reprezentowany przez prowadzon\u0105 przez Cooka wytw\u00f3rni\u0119 PC Music \u2013 brzmi troch\u0119 jak pr\u00f3ba przebicia si\u0119 przez najbardziej wytarte schematy tanecznej muzyki pop na drug\u0105 stron\u0119, w poszukiwaniu zaskakuj\u0105cego pi\u0119knem detalu i ludzkiej emocji uderzaj\u0105cej mocniej w\u015br\u00f3d sterylnych aran\u017cacji. Talenty Cooka dawno ju\u017c odkry\u0142 wielki show biznes, wsp\u00f3\u0142praca z Beyonc\u00e9 przynios\u0142a mu nawet niedawno nominacj\u0119 do Grammy. Ale ta prostota podej\u015bcia, podszyta feminizmem, kt\u00f3r\u0105 oferuje Charli XCX wydaje si\u0119 bardziej naturalna dla muzyki, kt\u00f3rej g\u0142\u00f3wn\u0105 zalet\u0105 jest to, \u017ce reprezentuje nie sentymentalne powroty do dawnych dekad, tylko wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107. I w sumie to, \u017ce Aitchison jest artystk\u0105 &#8222;na dzi\u015b&#8221;, a nie odgrzewan\u0105 i sentymentaln\u0105, to nie nowina. Natomiast to opisywane wy\u017cej przebijanie udaje si\u0119 na nowej p\u0142ycie lepiej ni\u017c dot\u0105d.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p>Wr\u00f3c\u0119 na koniec do Reynoldsa, bo skoro ju\u017c od nowa przeczyta\u0142em ten wywiad sprzed lat, musz\u0119 przypomnie\u0107 ko\u0144c\u00f3wk\u0119. Ot\u00f3\u017c za du\u017co gorsze od retromanii w kulturze zjawisko Reynolds opisa\u0142&#8230; retropolityk\u0119. &#8211; <em>Osiem lat temu, ko\u0144cz\u0105c moj\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119, nie widzia\u0142em jeszcze tej fali retro. Teraz boj\u0119 si\u0119 powrotu do lat 50. XX wieku w polityce \u015bwiatowej. To mnie martwi najbardziej<\/em> &#8211; m\u00f3wi\u0142. Mnie to te\u017c martwi, ale te\u017c utwierdza w przekonaniu, \u017ce SR to autor, kt\u00f3ry wprawdzie szcz\u0119\u015bliwie dla nas wybra\u0142 sobie muzyk\u0119, to jednak m\u00f3g\u0142by pisa\u0107 o jakimkolwiek aspekcie otaczaj\u0105cego nas \u015bwiata w podobnie wizjonerski spos\u00f3b.\u00a0\u00a0<\/p>\n<p><strong>CHARLI XCX <em>Brat<\/em><\/strong>, Atlantic 2024<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border-radius:12px\" src=\"https:\/\/open.spotify.com\/embed\/album\/2lIZef4lzdvZkiiCzvPKj7?utm_source=generator\" width=\"100%\" height=\"352\" frameBorder=\"0\" allowfullscreen=\"\" allow=\"autoplay; clipboard-write; encrypted-media; fullscreen; picture-in-picture\" loading=\"lazy\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kiedy sze\u015b\u0107 lat temu przeprowadzi\u0142em dla POLITYKI wywiad z Simonem Reynoldsem, autorem s\u0142ynnej Retromanii, oczywi\u015bcie trzeba by\u0142o wyci\u0105\u0107 co\u015b przy skr\u00f3tach. Polecia\u0142 wi\u0119c fragment o tym, co jednak w muzyce nowe. Zaczyna\u0142 go ostatecznie uwzgl\u0119dniony fragmencik, w kt\u00f3rym autor m\u00f3wi, \u017ce ch\u0119tnie doda\u0142by do swojej ksi\u0105\u017cki rozdzia\u0142 Futuremania? o ludziach, kt\u00f3rzy jednak robi\u0105 w w [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":43705,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,4009,4993,7,5785,106],"tags":[4106],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43699"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43699"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43699\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43708,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43699\/revisions\/43708"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/43705"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43699"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43699"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43699"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}