{"id":4419,"date":"2013-04-10T12:25:31","date_gmt":"2013-04-10T10:25:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4419"},"modified":"2013-04-10T12:27:22","modified_gmt":"2013-04-10T10:27:22","slug":"najmodniejszy-zespol-z-miasta-jedzie-na-wies","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/04\/10\/najmodniejszy-zespol-z-miasta-jedzie-na-wies\/","title":{"rendered":"Modny zesp\u00f3\u0142 z miasta jedzie na wie\u015b"},"content":{"rendered":"

Premiera nowej p\u0142yty Daft Punk – oczekiwanej od o\u015bmiu lat – odb\u0119dzie si\u0119 na wsi. Ma\u0142o tego: w oddaleniu od wielkich metropolii, z kt\u00f3rymi by\u0142 kojarzony clubbing, do tego stopnia, \u017ce wyl\u0105duj\u0105 na dorocznym Wee Waa Festival w Australii<\/a>, by rozstawi\u0107 swoj\u0105 w\u015br\u00f3d farmer\u00f3w, hodowc\u00f3w owiec oraz mi\u0142o\u015bnik\u00f3w takich rozrywek jak bycze rodeo<\/a> czy wy\u015bcigi pikap\u00f3w<\/a>. Nie s\u0105dz\u0119, by w ten spos\u00f3b chcieli odwr\u00f3ci\u0107 trend, kt\u00f3ry w Warszawie z klubu Pierkarnia, kiedy\u015b serca sto\u0142ecznej kultury klubowej, zrobi\u0142 centrum disco polo<\/a>. Ale o\u015bwiadczenie brzmi jasno: ch\u0142opaki z Wersalu pojad\u0105 promowa\u0107 swoj\u0105 now\u0105 p\u0142yt\u0119 w Nowej Po\u0142udniowej Walii.<\/p>\n

Podobnie oczekiwan\u0105 elektroniczn\u0105 premier\u0105 tego roku by\u0142a p\u0142yta innego duetu – szwedzkiego The Knife<\/strong>. Jedna analogia: te\u017c nosz\u0105 maski, niech\u0119tnie pokazuj\u0105 si\u0119 i rozmawiaj\u0105 z mediami. I te\u017c lubi\u0105 myli\u0107 tropy, zaskakiwa\u0107. Do tego stopnia, \u017ce podkre\u015blaj\u0105 to w tytule nowej p\u0142yty: „Shaking the Habitual”. <\/p>\n

Nie b\u0119dzie ona szokiem dla tych, kt\u00f3rzy \u015bledzili losy (niepokazanej w ko\u0144cu u nas, cho\u0107 mia\u0142a do Polski przyjecha\u0107) electro-opery „Tomorrow, In A Year”. O jej p\u0142ytowej wersji pisa\u0142em w swoim czasie<\/a>, zreszt\u0105 do\u015b\u0107 pozytywnie – cho\u0107 nie przepadam za stylem wokalnym Karin Dreijer Andersson, a ca\u0142o\u015b\u0107 balansowa\u0142a chwilami na granicy przerostu formy nad tre\u015bci\u0105. Dlatego nie dziwi mnie, \u017ce ostateczne przekroczenie tej granicy musia\u0142o si\u0119 rodze\u0144stwu Dreijer przydarzy\u0107 – nie przypuszcza\u0142em tylko, \u017ce nast\u0105pi to na p\u0142ycie The Knife, dot\u0105d masowo odbieranego, g\u0142o\u015bnego projektu. <\/p>\n

Pod wieloma wzgl\u0119dami jest imponuj\u0105ca. Idzie momentami w kierunku, kt\u00f3ry sam lubi\u0119 obiera\u0107 na tym blogu – czyli przy okazji atrakcyjnego singla<\/a> (ale atrakcyjne te\u017c „Wrap Your Arms Around Me” i wci\u0105gaj\u0105 dotychczasow\u0105 publiczno\u015b\u0107 w proces, kt\u00f3ry obejmuje sonorystyczne eksperymenty d\u017awi\u0119kowe, ciekawe transformacje techno z u\u017cyciem niesyntetycznych brzmie\u0144, a wreszcie kola\u017ce budowane z barw w\u0142asnor\u0119cznie skonstruowanych instrument\u00f3w. Album ma 98 minut i zgadzam si\u0119 w zupe\u0142no\u015bci z zapowiedzi\u0105 Dreijer\u00f3w: „Nie mo\u017cna go przyswoi\u0107 w spos\u00f3b \u0142atwy ani prosty”. Punkty odniesienia: Bjork, Dead Can Dance, Aphex Twin, Pantha Du Prince, ale te\u017c kr\u0105g kompozycji wsp\u00f3\u0142czesnej wykorzystuj\u0105cej komputery („Old Dreams Waiting To Be Realized”, „Fracking Fluid Injection”), niestety z nudnawym efektem, kt\u00f3ry bije na g\u0142ow\u0119 wiele p\u0142yt opisywanych na tym blogu w ci\u0105gu ostatnich miesi\u0119cy.<\/p>\n

Imponuj\u0105ce jest to, jak\u0105 niezale\u017cno\u015b\u0107 zdo\u0142ali sobie wypracowa\u0107 Karin i Olof. P\u0142yta jest wprawdzie w dystrybucji najwi\u0119kszego dzi\u015b p\u0142ytowego koncernu (Universal), ale wydali j\u0105 we w\u0142asnej firmie, na w\u0142asnych warunkach (dra\u017cni\u0105ca wzrok ok\u0142adka z czystej magenty, dwie wielkie komiksowe p\u0142achty do\u0142\u0105czone do dw\u00f3ch p\u0142yt CD), a znaczek „creative commons” widz\u0119 na albumie tej miary wykonawc\u00f3w chyba po raz pierwszy. Z drugiej strony – brak ogranicze\u0144 oznacza w tym wypadku coraz wi\u0119ksze oderwanie od rzeczywisto\u015bci. Kiedy czytam wypowiedzi The Knife, widz\u0119 zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry dryfuje stopniowo ze sfery poszukiwa\u0144 artystycznych w stron\u0119 patosu i bredni. W wywiadzie udzielonym Philipowi Sherburnowi<\/a> opowiadaj\u0105 na przyk\u0142ad o tym, w jaki spos\u00f3b dobieraj\u0105 sobie miejsca do grania pod k\u0105tem p\u0142ciowego parytetu publiczno\u015bci – sprawdzaj\u0105c na przyk\u0142ad, jakie by\u0142y proporcje kobiet i m\u0119\u017cczyzn w poprzednich latach. Ja w tym widz\u0119 ju\u017c nie tyle walk\u0119 o r\u00f3wno\u015b\u0107 (cho\u0107 gdzie indziej warto si\u0119 rozgl\u0105da\u0107 za parytetami), co kaprys w stylu Michaela Jacksona i dow\u00f3d na to, \u017ce chcieliby odwr\u00f3ci\u0107 kota ogonem i zamiast walki o publiczno\u015b\u0107 zaproponowa\u0107 publiczno\u015bci walk\u0119 o ulubiony zesp\u00f3\u0142. A w sztucznym rozdymaniu kompozycji w rodzaju „Raging Lung” widz\u0119 raczej symfoniczne uk\u0105szenie (Dreijerowie s\u0142uchali zreszt\u0105 w dzieci\u0144stwie prog-rocka, rodzice im puszczali) ni\u017c pr\u00f3b\u0119 przekroczenia barier tradycyjnej piosenki w czasach elektronicznej produkcji, kt\u00f3re to bariery dawno ju\u017c przekroczono na wszelkie mo\u017cliwe sposoby. <\/p>\n

The Knife dystansuj\u0105 si\u0119 te\u017c powoli do masek – \u017ce niby zacz\u0119\u0142y pe\u0142ni\u0107 rol\u0119 komercyjn\u0105, instytucjonalizuj\u0105c wizerunek, zamiast broni\u0107 anonimowo\u015bci twarzy muzyk\u00f3w duetu. Je\u015bli cofn\u0119liby\u015bmy si\u0119 w czasie do momentu, gdy Daft Punk postanowili nosi\u0107 kaski motocyklist\u00f3w, fajnie by by\u0142o por\u00f3wna\u0107 te die postawy: Francuzi od pocz\u0105tku zdawali sobie spraw\u0119, \u017ce to, co robi\u0105, jest gr\u0105 s\u0142u\u017c\u0105c\u0105 promocji, i nie wstydzili si\u0119 tego. Je\u015bli kto\u015b chce zaszale\u0107, sprowokowa\u0107, wypr\u00f3bowa\u0107 w\u0142asny mit, mod\u0119 na siebie, to bardziej imponuje mi, gdy to robi z poczuciem humoru. Wybieram drog\u0119 Daft Punk. W maju wszyscy b\u0119dziemy pastuchami. Tyle tylko, \u017ce na tak ekstrawagancki rodzaj pasterstwa mnie nie sta\u0107 – za drogie bilety.<\/p>\n

Przy okazji: W dzisiejszej „Polityce” m\u00f3j tekst o The Flaming Lips. W ramach erraty (cho\u0107 b\u0142\u0105d niezale\u017cny ode mnie) poprawnie brzmi\u0105ce zdanie z samego \u015brodka tekstu: Pod koniec lat 90. nagrali prze\u0142omow\u0105 p\u0142yt\u0119 \u201eThe Soft Bulletin\u201d, do tej pory uznawan\u0105 przez pras\u0119 za jeden z najlepszych album\u00f3w dekady, ale du\u017cy sukces komercyjny przyni\u00f3s\u0142 im dopiero kolejny album<\/em>. Niby wiadomo, ale kropka w \u015brodku zdania sporo utrudnia.<\/p>\n

\"\"<\/a>THE KNIFE „Shaking the Habitual”<\/strong>
\nRabid Records 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Full Of Fire”, „Networking”. Poni\u017cej film towarzysz\u0105cy premierze:<\/p>\n