{"id":443,"date":"2011-03-01T13:40:30","date_gmt":"2011-03-01T11:40:30","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=443"},"modified":"2011-03-01T16:49:07","modified_gmt":"2011-03-01T14:49:07","slug":"yuck-dinozaur-czyli-ida-roczniki-90","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/03\/01\/yuck-dinozaur-czyli-ida-roczniki-90\/","title":{"rendered":"Yuck dinozaur, czyli id\u0105 roczniki 90."},"content":{"rendered":"

Gdy zaczyna\u0142em s\u0142ucha\u0107 muzyki, tworzyli j\u0105 ludzie starsi ode mnie co najmniej dwukrotnie. W okolicach lat 90. doszed\u0142em do momentu, gdy wiek nowej generacji muzyk\u00f3w zr\u00f3wna\u0142 si\u0119 z moim, a potem dalej obserwowa\u0142em, jak scena muzyczna, hm, m\u0142odnieje w oczach. Teraz zaczynam dochodzi\u0107 do tego przykrego momentu, kiedy to ja jestem prawie dwukrotnie starszy od nowych twarzy w muzyce. Na szcz\u0119\u015bcie nie p\u0142yta mi to u\u015bwiadomi\u0142a (mo\u017ce jednak dystans nie jest jeszcze nie do pokonania), tylko ok\u0142adka. Dok\u0142adniej – ok\u0142adka „Space Is Only Noise” Nicolasa Jaara<\/strong>. Jest na niej dziecko w w\u00f3zku na tle czego\u015b, co wygl\u0105da z daleka jak powierzchnia Ksi\u0119\u017cyca, a w istocie jest berli\u0144sk\u0105 ziemi\u0105 niczyj\u0105, czyli okolicami zburzonego w\u0142a\u015bnie muru. Bo zdj\u0119cie pochodzi z roku 1990. A widnieje na nim – jak czytamy w ksi\u0105\u017ceczce – ma\u0142y, kilkumiesi\u0119czny Nicolas.<\/p>\n

Tym razem sprawdza si\u0119 twierdzenie, \u017ce czym skorupka za m\u0142odu… Berlin odradza\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie jako centrum nowej muzyki elektronicznej i to, z czym Jaar debiutuje du\u017c\u0105 p\u0142yt\u0105, odnosi si\u0119 do berli\u0144skich brzmie\u0144 minimal house’u – stopniem podbicia bardzo mocno brzmi\u0105cej sfery rytmicznej. Muzyk\u0119 elektroniczn\u0105 autor „Space Is Only Noise” nagrywa od 14. roku \u017cycia, kiedy – cytuj\u0119 biogram – „zafascynowa\u0142 si\u0119 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Mulatu Astatke i Erika Satiego”. No c\u00f3\u017c, je\u015bli wszystkie roczniki 90. b\u0119d\u0105 mia\u0142y takie fascynacje wieku dojrzewania, to a\u017c strach pomy\u015ble\u0107, jak\u0105 muzyk\u0119 zaproponuj\u0105 w okolicach trzydziestki.<\/p>\n

Jaar na debiucie wplata w muzyk\u0119 tekst Tristana Tzary, francuskiego dadaisty rumu\u0144skiego pochodzenia, za\u0142o\u017cyciela s\u0142ynnego Cabaret Voltaire, cytuje wywiad z Jean-Luc Godardem, w kt\u00f3ry wsamplowuje s\u0142owa Vito Acconciego, ameryka\u0144skiego artysty wizualnego. Tej rozbuchanej sferze s\u0142ownej towarzyszy bardzo pow\u015bci\u0105gliwa, bardzo oszcz\u0119dna oprawa muzyczna. Elegancka, odnosz\u0105ca si\u0119 jednocze\u015bnie do Luomo, Laurie Anderson i Gus Gus. Momentami wpadaj\u0105ca w dub, chwilami por\u00f3wnywalna z nagraniami Jamesa Blake’a (podobnie rysowane z pomoc\u0105 Auto-Tune’a wokale autora). I podobnie jak p\u0142yta tamtego artysty (ten z kolei ur. 1989) a\u017c podejrzanie dojrza\u0142a, pokazuj\u0105ca panowanie nad materi\u0105 muzyki tworzonej na komputerze i nienadu\u017cywanie jej dla pustych fajerwerk\u00f3w. Tu liczy si\u0119 klimat pustki niczym na tej ksi\u0119\u017cycowej ok\u0142adce. I ten klimat sprawia, \u017ce warto si\u0119 albumem zainteresowa\u0107. Koledzy komentuj\u0105cy zawarto\u015b\u0107 tego bloga si\u0119 nie mylili. <\/p>\n

Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce za jednym zamachem nadrobi\u0119 zaleg\u0142o\u015bci z wczoraj, bo trafi\u0142a do mnie w ko\u0144cu debiutancka p\u0142yta innych smarkaczy, muzyk\u00f3w angielskiej grupy Yuck<\/strong>. Kolejne roczniki 90. z ca\u0142kiem sporym do\u015bwiadczeniem: trzech ch\u0142opak\u00f3w, dwie dziewczyny, a w tej chwili ju\u017c podobno tylko jedna. I perkusista, kt\u00f3ry jest ze swoim gigantycznym afro bia\u0142ym odpowiednikiem Questlove’a. Muzycznie Yuck s\u0105 z kolei idealnie czytelni: ca\u0142a pierwsza strona\/partia ich albumu to czysty Dinosaur jr. Dla tych, kt\u00f3rzy nie lubi\u0105 takiej muzyki, albo gardz\u0105 Neilem Youngiem, Sonic Youth czy Yo La Tengo, kt\u00f3rych \u015blady pojawiaj\u0105 si\u0119 w dalszej cz\u0119\u015bci p\u0142yty, b\u0119dzie to rzecz do odrzucenia. Inni mog\u0105 si\u0119 zaperzy\u0107 na czytelno\u015b\u0107 odwo\u0142a\u0144. A ja si\u0119 zastanawiam, jak na to patrz\u0105 sami muzycy, szczeg\u00f3lnie Daniel Blumberg i Max Bloom dostarczaj\u0105cy tu repertuar – mo\u017ce dla nich ten wczesny Dinosaur jr. to ju\u017c takie dinozaury, tak odleg\u0142a przesz\u0142o\u015b\u0107, \u017ce mo\u017cna ich przecytowa\u0107 wprost – tak jak grunge’owi muzycy na pocz\u0105tku lat 90. przecytowywali o ponad 20 lat starszych muzyk\u00f3w Black Sabbath? Odleg\u0142o\u015b\u0107 czasowa ta sama, tylko \u015bledz\u0105cym scen\u0119 muzyczn\u0105 na bie\u017c\u0105co musi si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce to by\u0142o wczoraj. Ja jestem na przyk\u0142ad w takiej sytuacji, ale na szcz\u0119\u015bcie lubi\u0119 Dinosaur jr. do tego stopnia, \u017ce s\u0142uchanie Yuck sprawi\u0142o mi sporo przyjemno\u015bci. <\/p>\n

\"\"<\/a><\/a>NICOLAS JAAR „Space Is Only Noise”<\/strong>
\nCircus Company 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: „Too Many Kids Finding Rain In The Dust”, „Space Is Only Noise If You Can See”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Nicolas Jaar – Space Is Only Noise<\/a> by CircusCompany<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a>YUCK „Yuck”<\/strong>
\nFat Possum 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Suicide Policeman”, „Georgia”, „Get Away”<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Yuck – Yuck<\/a> by Yuck<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gdy zaczyna\u0142em s\u0142ucha\u0107 muzyki, tworzyli j\u0105 ludzie starsi ode mnie co najmniej dwukrotnie. W okolicach lat 90. doszed\u0142em do momentu, gdy wiek nowej generacji muzyk\u00f3w zr\u00f3wna\u0142 si\u0119 z moim, a potem dalej obserwowa\u0142em, jak scena muzyczna, hm, m\u0142odnieje w oczach. Teraz zaczynam dochodzi\u0107 do tego przykrego momentu, kiedy to ja jestem prawie dwukrotnie starszy od […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,3,120,7,435,106],"tags":[483,484],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/443"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=443"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/443\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=443"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=443"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=443"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}