{"id":4435,"date":"2013-04-16T15:50:44","date_gmt":"2013-04-16T13:50:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4435"},"modified":"2013-04-23T17:25:27","modified_gmt":"2013-04-23T15:25:27","slug":"przejeli-nam-outsidera-fan-znika","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/04\/16\/przejeli-nam-outsidera-fan-znika\/","title":{"rendered":"Przej\u0119li nam outsidera, fan znika"},"content":{"rendered":"

Wiem, \u017ce podzia\u0142y na scen\u0119 alternatywn\u0105 i mainstream w popie to problem rodem z indie-podstaw\u00f3wki. Ale s\u0105 granice, po przekroczeniu kt\u00f3rych \u015bwiat r\u00f3\u017cne drobne i poboczne dzia\u0142ania staj\u0105 si\u0119 nagle mniej interesuj\u0105ce. Nie mog\u0119 si\u0119 powstrzyma\u0107 przed tymi emocjami z podstaw\u00f3wki. Kiedy widz\u0119 ca\u0142ostronicowe reklamy Record Store Day w najnowszym wydaniu „Rolling Stone” i kolejnych du\u017cych ameryka\u0144skich wykonawc\u00f3w firmuj\u0105cych sob\u0105 to \u015bwi\u0119to, zastanawiam si\u0119, czy za chwil\u0119 ta delikatna, oddolna, fajna inicjatywa (przypominam – w tym roku 20 kwietnia!) nie zostanie rozjechana przez buldo\u017cery marketingu. S\u0142ucham nowej p\u0142yty Iron & Wine<\/strong> i uderza mnie to samo w bardziej zaawansowanej postaci. To ju\u017c nie jest Sam Beam, o kt\u00f3rego karier\u0119 troch\u0119 si\u0119 obawia\u0142em<\/a>, to ju\u017c jest Sam Beam, kt\u00f3rego kariera (nie my\u015bla\u0142em, \u017ce dojdzie do czego\u015b takiego) ma\u0142o mnie obchodzi. <\/p>\n

Ostatnio MuzzoDetektor podlinkowa\u0142 tutaj ciekawy tekst ze strony NPR<\/a> na temat sp\u00f3\u017anionego odbioru arcydzie\u0142. Dorzuci\u0142bym do tego, \u017ce przecie\u017c najbardziej naturalnym odruchem rynkowym jest wci\u0105ganie w tryby wielkiego biznesu kogo\u015b, kto z jak\u0105\u015b p\u0142yt\u0105 odni\u00f3s\u0142 sukces, a „Kiss Each Other Clean” to najwi\u0119kszy jak dot\u0105d komercyjny hit Beama. No i sta\u0142o si\u0119 – w postaci „Ghost On Ghost” dostajemy w\u0142a\u015bnie superprodukcj\u0119 b\u0119d\u0105c\u0105 echem popularno\u015bci tamtej p\u0142yty. Sk\u0142ad muzyk\u00f3w tyle\u017c podnieca, co niepokoi: bo po co cz\u0142owiekowi, kt\u00f3ry rozje\u017cd\u017ca\u0142 konkurencj\u0119 intymno\u015bci\u0105 przekazu, delikatnym akompaniamentem, \u015bpiewoszeptem (klik!<\/a> – albo w nie swoim repertuarze<\/a>) brn\u0105\u0107 dalej w te jazzuj\u0105ce aran\u017ce?<\/p>\n

No ale warto oczywi\u015bcie wiedzie\u0107, \u017ce jest tu pianista Rob Burger z Tzadika, tr\u0119bacz Steven Bernstein (Sex Mob, The Lounge Lizards), jest basista od Boba Dylana, muzycy z Antony and the Johnsons. Ale i to nie broni przed niezbyt korzystnymi por\u00f3wnaniami – d\u0119ciaki na „Kiss Each Other Clean” mia\u0142y mimo zastrze\u017ce\u0144 sw\u00f3j mocny charakter, a te w „Low Light Buddy of Mine” na nowej p\u0142ycie to poziom bana\u0142u, ch\u00f3rki w „White Tooth Man” s\u0105 jak z reklamy pasty do z\u0119b\u00f3w. A sam autor stara si\u0119 ocali\u0107 wp\u0142ywy Americany, odje\u017cd\u017caj\u0105c zarazem w kierunku popowej, czasem lekko funkuj\u0105cej wersji lekkiego jazzu. \u015apiew si\u0119 oddali\u0142, produkcja musi zbalansowa\u0107 interesy r\u00f3\u017cnych niez\u0142ych instrumentalist\u00f3w, wi\u0119c mamy wra\u017cenie, jakby\u015bmy s\u0142uchali Beama z coraz wi\u0119kszego oddalenia. Niez\u0142a metafora jego og\u00f3lnej sytuacji w sumie – licz\u0119 tylko, \u017ce zapracuje na pierwsze miejsce w „Billboardzie”. W takich chwilach to ja ju\u017c znikam (jako fan), bo wol\u0119 pos\u0142ucha\u0107 nowej Madeleine Peyroux.<\/p>\n

\"\"<\/a>IRON & WINE „Ghost On Ghost”<\/strong>
\nNonesuch\/4AD 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Joy”, „Baby Center Stage”.<\/p>\n