{"id":4463,"date":"2013-04-23T18:16:01","date_gmt":"2013-04-23T16:16:01","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4463"},"modified":"2013-10-16T18:33:29","modified_gmt":"2013-10-16T16:33:29","slug":"sam-nie-wiedzialem-jak-bardzo-czekalem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/04\/23\/sam-nie-wiedzialem-jak-bardzo-czekalem\/","title":{"rendered":"Rzeka tajemnic"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Lubi\u0119 muzyk\u0119 mi\u0119dzy innymi z tego wzgl\u0119du, \u017ce cho\u0107 ma matematyczny charakter, nie spos\u00f3b wyrazi\u0107 jej warto\u015bci w liczbach. We\u017amy trailer p\u0142yty „Cie\u0144 chmury nad ukrytym polem” na YouTube: ma dzi\u015b skromne 141 wy\u015bwietle\u0144, kt\u00f3re zebra\u0142 w ci\u0105gu miesi\u0105ca. Opakowanie tej p\u0142yty, kt\u00f3ra wczoraj do mnie dotar\u0142a i nie wychodzi z gramofonu<\/span> odtwarzacza, nie sprzedaje niczego: nie wiadomo, jak si\u0119 nazywa projekt, a \u017ceby znale\u017a\u0107 tytu\u0142, trzeba si\u0119 nie\u017ale napoci\u0107. Ale sam projekt ok\u0142adki (styl wycinanki kurpiowskiej zak\u0142\u00f3conej turpistyczn\u0105 symbolik\u0105, czyt. trupi\u0105 czach\u0105) i jej opakowanie (okr\u0105g\u0142e metalowe pude\u0142ko) krzycza\u0142y, \u017ceby spr\u00f3bowa\u0107. Najpierw wi\u0119c pos\u0142ucha\u0142em, a potem dowiedzia\u0142em si\u0119, na co w \u015bwiecie polskiej muzyki alternatywnej tak bardzo czeka\u0142em: na Star\u0105 Rzek\u0119<\/strong>.<\/p>\n

Je\u015bli kto\u015b robi sobie (jak ja) w g\u0142owie list\u0119 rzeczy, kt\u00f3re chcia\u0142by na polskiej p\u0142ycie us\u0142ysze\u0107, by\u0107 mo\u017ce za chwil\u0119 b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 skre\u015bli\u0107 z niej wszystko, co sobie notowa\u0142 przez ostatnie lata. P\u0142yta Kuba Zio\u0142ka – kt\u00f3ry zrobi\u0142 tu prawie wszystko poza tekstem Hoelderlina, coverem piosenki Nico i samplami od Radka Dziubka (w wersji kasetowej s\u0105 jeszcze go\u015bcinnie \u0141ukasz J\u0119drzejczak i Miko\u0142aj Zieli\u0144ski) – odpowiada bowiem na r\u00f3\u017cne pytania i postulaty na raz. Ba, odpowiada na pytania niezadane i przynosi gatunki nieoczekiwane. Bo je\u015bli kto\u015b wyobra\u017ca\u0142 sobie dobry rock psychodeliczny unurzany w dronach, je\u015bli my\u015bla\u0142, \u017ce – jak w Ameryce – od tej psychodelii jest ju\u017c tylko krok do death metalu, a z drugiej – do folku, to Stara Rzeka przyniesie mu to wszystko, w dodatku w realiach s\u0142owia\u0144skich. Tu dzia\u0142a na wyobra\u017ani\u0119 sama oprawa, geograficzne inspiracje (Bory Tucholskie – rzeczywi\u015bcie robi\u0105ce wra\u017cenie krainy do\u015b\u0107 magicznej), bo ludowych stylizacji pr\u00f3\u017cno szuka\u0107, a teksty te\u017c, mimo \u017ce zanurzone w przyrodzie, nie rzucaj\u0105 ko\u0142a ratunkowego w postaci jakiej\u015b \u0142atwej rosochatej wierzby czy innego bociana. Mo\u017ce jakie\u015b skrzypki zatopione w dronie? Nieistotne. Tak czy owak odczytujemy magi\u0119 i psychodeli\u0119 s\u0142owia\u0144sk\u0105, cho\u0107by jej tu wcale nie by\u0142o. A mo\u017ce jest, tylko – jak to z psychodelikami bywa – pog\u0142\u0119bia doznania?<\/p>\n

Rzeka Zio\u0142ka (znanego z Ed Wood, Tin Pan Alley i Innercity Ensemble) wylewa wi\u0119c na nas ca\u0142\u0105 fal\u0119 tych wszystkich \u017ar\u00f3de\u0142 gatunkowych i nie rozpada si\u0119 pod drodze. Mimo r\u00f3\u017cnorodno\u015bci jego muzyka zachowuje sp\u00f3jny charakter do ko\u0144ca krautrockowego, elektroniczno-gitarowego „N\u00e4chtlich Spaziergang Durch Klinger” i arcytrudnego coveru Nico „My Only Child”. Piosenki maj\u0105cej \u017carliwo\u015b\u0107 psalmu, a jednocze\u015bnie niepokoj\u0105cy klimat. Zi\u00f3\u0142ek zwie\u0144czy\u0142 ten kr\u00f3tki utw\u00f3r (w oryginale niemal a cappella) nieprawdopodobnym instrumentalnym fina\u0142em. Nie przypominam sobie, \u017ceby Klaus Schulze spotka\u0142 si\u0119 w Borach Tucholskich z Godspeed You! Black Emperor, ale muzyka sugeruje, \u017ce i owszem, wybrali si\u0119 tam na grzyby.<\/p>\n

P\u0142yta Starej Rzeki to tak\u017ce wyj\u0105tkowy przyk\u0142ad kooperacji mi\u0119dzy labelami. Instant Classic, maj\u0105cy ju\u017c wcze\u015bniej ci\u0105goty i dronowe, i metalowe, wyda\u0142 j\u0105 na CD, a kojarzona bardziej z muzyk\u0105 elektroniczn\u0105 Few Quiet People opublikowa\u0142a rzecz na kasecie – w zmienionej wersji, tylko cz\u0119\u015bciowo pokrywaj\u0105cej si\u0119 programem z wydaniem CD. Mo\u017cna wi\u0119c pos\u0142ucha\u0107 dwa razy, nie wchodz\u0105c do tej samej rzeki… Jak pos\u0142ucham sobie tego na obu no\u015bnikach na zmian\u0119, to mo\u017ce jeszcze co\u015b wi\u0119cej opowiem o r\u00f3\u017cnicach brzmieniowych i koncepcyjnych. W tej chwili, wobec klasy \u015bwiatowej ca\u0142ego wydawnictwa, takie rozwa\u017cania musz\u0119 zepchn\u0105\u0107 na dalszy plan. Bo gdybym mia\u0142 nad biurkiem recenzencki wy\u015bwietlacz SHARE, to w tej chwili by mi si\u0119 ju\u017c pali\u0142 na czerwono, dymi\u0142 i troch\u0119 \u015bmierdzia\u0142 siark\u0105.<\/p>\n

\"\"<\/a>\"\"<\/a>STARA RZEKA „Cie\u0144 chmury nad ukrytym polem”<\/strong>
\nInstant Classic 2013 (CD)
\nFew Quiet People 2013 (kaseta)
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> tutaj C<\/a>D, a tutaj kaseta<\/a>. Tutaj<\/a> wszystko w jednym. Utw\u00f3r „Przebudzenie boga wschodu” powinien wystarczy\u0107, by przekona\u0107 tych, do kt\u00f3rych przem\u00f3wi ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n