{"id":449,"date":"2011-03-03T16:53:04","date_gmt":"2011-03-03T14:53:04","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=449"},"modified":"2011-03-03T17:00:23","modified_gmt":"2011-03-03T15:00:23","slug":"zegnamy-cudowne-dzieci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/03\/03\/zegnamy-cudowne-dzieci\/","title":{"rendered":"\u017begnamy cudowne dzieci"},"content":{"rendered":"

Ostatnio by\u0142o o tych, kt\u00f3rzy wchodz\u0105 jako nowa generacja (tutaj<\/a>, gdyby kto\u015b nie zauwa\u017cy\u0142). Dzi\u015b – o tych, kt\u00f3rzy wcze\u015bnie m\u00f3wi\u0105 swoim s\u0142awnym ju\u017c muzycznym projektom do widzenia, chocia\u017c maj\u0105 niewiele ponad trzydziestk\u0119. Czy przedwcze\u015bnie?<\/p>\n

Zn\u00f3w musz\u0119 podpromowa\u0107 „New York Magazine” z jego autorami, kt\u00f3rzy mo\u017ce nie dor\u00f3wnuj\u0105 konkurencyjnej redakcji „New Yorkera” (takie tam dwie miejskie gazetki – chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107), ale pr\u00f3buj\u0105 pisa\u0107 o muzyce od troch\u0119 innej strony. W n-rze z 14 lutego Nitsuh Abebe rozpisuje si\u0119 o Jamesie Blake’u, do\u015b\u0107 entuzjastycznie. A obok jego kole\u017canka Lizzy Goodman kre\u015bli portret<\/a> psychologiczny Conora Obersta, kt\u00f3ry karier\u0119 jako Bright Eyes<\/strong> zacz\u0105\u0142 robi\u0107 jeszcze przed dwudziestk\u0105, a pod w\u0142asnym nazwiskiem nagrywa\u0142 jako dwunastolatek. „Dzi\u0119ki Bogu ju\u017c si\u0119 to ko\u0144czy” – m\u00f3wi Oberst. – „P\u0142ynnie przeszed\u0142em z etapu cudownego dziecka do etapu wypalonego doros\u0142ego. Zbyt d\u0142ugo w tym siedz\u0119, tak przynajmniej to czuj\u0119”. <\/p>\n

S\u0142owa zaskakuj\u0105ce jak na kogo\u015b, kto w sumie jeszcze niedawno – ale w supergrupie Monsters Of Folk – nagra\u0142 p\u0142yt\u0119 ca\u0142kiem interesuj\u0105c\u0105. Kompleks Rimbauda? Nawet nie, w ko\u0144cu w jego wieku Arthur Rimbaud dawno ju\u017c zapomnia\u0142 o poezji, by\u0142 kupcem i mieszka\u0142 bodaj w Abisynii. A Oberst – zak\u0142adam – \u017cegna si\u0119 tylko z Bright Eyes, bo nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby zacz\u0105\u0142 karier\u0119 w innej bran\u017cy ni\u017c muzyczna. No i oczywi\u015bcie zachowajmy proporcje – Oberst zrobi\u0142 dla niezale\u017cno-folkowej sceny du\u017co, w\u0142\u0105cznie z jednymi z jej pierwszych komercyjnych sukces\u00f3w singlowych („Lua” w roku 2004), ale nie zrewolucjonizowa\u0142 gatunku. Sam pisa\u0142em, \u017ce wygl\u0105da\u0142 wtedy na scenie, jak gdyby mia\u0142 odegra\u0107 jaki\u015b ponury scenariusz niegodzenia si\u0119 ze s\u0142aw\u0105, w stylu Kurta Cobaina. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce nie musia\u0142. Sko\u0144czy\u0142o si\u0119 na klasycznym przypadku cudownego dziecka, kt\u00f3re wchodz\u0105c w doros\u0142o\u015b\u0107 dziwi si\u0119, \u017ce jest ju\u017c tylko zwyczajnym doros\u0142ym. Jego po\u017cegnalny album nie jest tragiczny, ale jest odrzucaj\u0105co pozbawiony polotu, lekko\u015bci, du\u017co mniej satysfakcjonuj\u0105cy ni\u017c „Cassagada”. Oberst \u017cegna si\u0119 w stylu kosmologiczno-religijnym, do\u015b\u0107 pompatycznym, nawet troch\u0119 Watersowskim. Licz\u0119 na to, \u017ce triumfalnie wr\u00f3ci po czterdziestce jako dojrza\u0142y artysta, kt\u00f3ry ma gdzie\u015b te wszystkie m\u0142odzie\u0144cze przej\u015bcia, stoi mocno na nogach. Zobaczymy.<\/p>\n

Jak\u017ce inaczej niewiele starszy (trzy lata r\u00f3\u017cnicy) Mike Skinner zamyka sw\u00f3j projekt The Streets<\/strong>. Te\u017c zaczyna\u0142 w jakim\u015b podejrzanie wczesnym wieku i zd\u0105\u017cy\u0142 wywo\u0142a\u0107 nawet wi\u0119ksze zamieszanie. „A Grand Don’t Come For Free” ma spokojne miejsce w\u015br\u00f3d moich ulubionych p\u0142yt ubieg\u0142ej dekady. Po dw\u00f3ch gorszych albumach „Computers And Blues” jest powrotem do sprawdzonej formu\u0142y, w kt\u00f3rej poszczeg\u00f3lne utwory („Going Through Hell”, „Soldiers”) wydaj\u0105 si\u0119 wr\u0119cz mie\u0107 swoje stylistyczne odpowiedniki na albumie numer dwa (moim zdaniem bardziej udanym ni\u017c „Original Pirate Material”). Ju\u017c zreszt\u0105 pisa\u0142em kr\u00f3tko o „Computers…” tutaj<\/a>. Podstawowa r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy Skinnerem a Oberstem polega na tonie – lu\u017anemu, cz\u0119sto samokrytycznemu tonowi jego utwor\u00f3w, w kt\u00f3rym jest miejsce na nieporadno\u015b\u0107 uczuciow\u0105 i w kt\u00f3rym brzmi\u0105 celnie nawet banalne spostrze\u017cenia (np. to s\u0142ynne o tym, \u017ce nie mo\u017cna zguglowa\u0107 ludzkich uczu\u0107), dobrze robi powtarzanie. U Obersta powt\u00f3rki to przekle\u0144stwo. Mo\u017ce dlatego ulubione komedie, cho\u0107by nie by\u0142y przesadnie g\u0142\u0119bokie, ogl\u0105damy po kilka razy, a ma\u0142o kto nas zmusi do obejrzenia po raz kolejny ulubionego dramatu, na kt\u00f3rego ko\u0144cowych napisach p\u0142akali\u015bmy (a mo\u017ce tylko ja tak mam?). Oberst uderza na zako\u0144czenie w ton mimo wszystko do\u015b\u0107 podnios\u0142y, Skinner \u017cegna si\u0119 utworem „Lock the Locks”, w kt\u00f3rym z autotematyzmem charakterystycznym dla raper\u00f3w opisuje jak zbiera z biurka klamoty, pakuje do pud\u0142a i zamyka drzwi. Po takim zamkni\u0119ciu z tak\u0105 samokontrol\u0105 snutej opowie\u015bci o w\u0142asnym \u017cyciu a\u017c chcia\u0142bym si\u0119 dowiedzie\u0107 czego\u015b wi\u0119cej.
\nJe\u015bli Skinner by\u0142 cudownym dzieckiem, to mia\u0142 jeden kapitalny dar w bonusie – nigdy si\u0119 z tym nie ujawni\u0142. <\/p>\n

\"\"<\/a>BRIGHT EYES „The People’s Key”<\/strong>
\nSaddle Creek 2011
\n5\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „One For You, One For Me”, bo to de facto po\u017cegnalny, ostatni utw\u00f3r Bright Eyes.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n

\"\"<\/a>THE STREETS „Computer and Blues”<\/strong>
\nAtlantic 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Lock the Locks”, jak wy\u017cej. <\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Computers and Blues (Hype Machine Exclusive)<\/a> by The Streets<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ostatnio by\u0142o o tych, kt\u00f3rzy wchodz\u0105 jako nowa generacja (tutaj, gdyby kto\u015b nie zauwa\u017cy\u0142). Dzi\u015b – o tych, kt\u00f3rzy wcze\u015bnie m\u00f3wi\u0105 swoim s\u0142awnym ju\u017c muzycznym projektom do widzenia, chocia\u017c maj\u0105 niewiele ponad trzydziestk\u0119. Czy przedwcze\u015bnie? Zn\u00f3w musz\u0119 podpromowa\u0107 „New York Magazine” z jego autorami, kt\u00f3rzy mo\u017ce nie dor\u00f3wnuj\u0105 konkurencyjnej redakcji „New Yorkera” (takie tam dwie […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,18,3,120,7,435],"tags":[492,490,491,458],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/449"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=449"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/449\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=449"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=449"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=449"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}