{"id":4499,"date":"2013-04-30T12:41:57","date_gmt":"2013-04-30T10:41:57","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4499"},"modified":"2013-04-30T12:45:00","modified_gmt":"2013-04-30T10:45:00","slug":"love-your-country","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/04\/30\/love-your-country\/","title":{"rendered":"Love your country"},"content":{"rendered":"

Nale\u017c\u0119 do pokolenia, kt\u00f3re do country zrazi\u0142 swoimi z\u0142o\u015bliwymi uwagami Frank Zappa, a na country z prawdziwego zdarzenia nawr\u00f3ci\u0142 pod koniec \u017cycia Johnny Cash. Jak si\u0119 p\u00f3\u017aniej okaza\u0142o, Zappa te\u017c by\u0142 za, przynajmniej je\u015bli chodzi o to „country z prawdziwego zdarzenia”. W og\u00f3le, im d\u0142u\u017cej si\u0119 interesuj\u0119 spraw\u0105, tym d\u0142u\u017csza staje si\u0119 lista ludzi walcz\u0105cych o ten prawdziwy wizerunek tradycyjnego ameryka\u0144skiego gatunku. Jest w\u015br\u00f3d nich ca\u0142e \u015brodowisko outlaw country z pocz\u0105tku lat 70.: nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c Waylon Jennings, Merle Haggard, no i najbardziej aktywny z ca\u0142ego grona – Willie Nelson<\/strong>. Dzi\u015b ko\u0144czy 80 lat!<\/p>\n

Przede wszystkim, ca\u0142y \u015bwiat sk\u0142ada \u017cyczenia, kt\u00f3re bez trudu mo\u017cna znale\u017a\u0107 na YT lub na oficjalnej stronie artysty<\/a>. Poza tym dwa tygodnie temu ukaza\u0142a si\u0119 kolejna p\u0142yta Nelsona. Albumy wydaje regularnie, wi\u0119c to \u017cadne zaskoczenie, ale „Let’s Face the Music and Dance” ma o tyle wyj\u0105tkowy charakter, \u017ce prezentuje kompozytora, wokalist\u0119 i gitarzyst\u0119 w repertuarze z\u0142o\u017conym z r\u00f3\u017cnego typu standard\u00f3w (Irving Berlin, Carl Perkins, Django Reinhardt), kt\u00f3re kszta\u0142towa\u0142y wra\u017cliwo\u015b\u0107 Nelsona i jego siostry pianistki (kt\u00f3ra stale wyst\u0119puje wsp\u00f3lnie z nim). Wyj\u0105tkowo\u015b\u0107 Nelsona – poza niepodrabialnym nosowym g\u0142osem z kapitalnym wibrato – polega\u0142a bowiem na tym, \u017ce w jego country’owych szlagierach zdarza\u0142o si\u0119 miejsce na swing, na wp\u0142ywy jazzowe, nawet na elementy reggae (p\u0142yta „Countryman” sprzed paru lat). Zarazem walczy\u0142 o wierno\u015b\u0107 \u017ar\u00f3d\u0142om country, muzyce Hanka Williamsa, i w spos\u00f3b naturalny poszerza\u0142 granice. <\/p>\n

Oczywi\u015bcie, „Let’s Face…” mo\u017cna odbiera\u0107 po prostu jak wycieczk\u0119 na \u0142agodne terytorium, na kt\u00f3rym dzia\u0142a cho\u0107by Norah Jones – ale zn\u00f3w, nie by\u0142oby jej kariery bez Nelsona, podobnie jak nie by\u0142oby bez Nelsona dzia\u0142a\u0144 Phosphorescenta. Oboje zreszt\u0105 nagrywali stosowne ho\u0142dy dla dziadka z warkoczami (Norah z Williem tutaj<\/a>, Matthew Houck cho\u0107by tu<\/a>). Dla niego jest to po prostu ruch naturalny. W \u017cadnym razie nie jest prze\u0142omowy muzycznie, zdarza\u0142y si\u0119 Nelsonowi lepsze p\u0142yty w ostatnich latach, cho\u0107 liryczna i technicznie nienaganna gra 80-letniego artysty na gitarze w kompozycjach Reinhardta robi ogromne wra\u017cenie. <\/p>\n

Nie ma dzisiejszego Nelsona bez jego zaanga\u017cowania w wolno\u015bciowe debaty – o legalizacji marihuany i zwi\u0105zk\u00f3w homoseksualnych, dzi\u0119ki kt\u00f3remu do\u015b\u0107 regularnie pojawia si\u0119 w ameryka\u0144skich mediach. I w\u0142a\u015bciwie, je\u015bli tak przyjrze\u0107 si\u0119 bogatej historii u\u017cycia jego nagra\u0144 w r\u00f3\u017cnych miejscach, na sw\u00f3j spos\u00f3b koronnym argumentem w mojej historii kontakt\u00f3w z Nelsonem (bywa\u0142o tak<\/a>, tak\u017ce w polskiej wersji<\/a>) by\u0142o to:<\/p>\n