{"id":456,"date":"2011-03-07T12:01:58","date_gmt":"2011-03-07T10:01:58","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=456"},"modified":"2011-03-07T12:04:59","modified_gmt":"2011-03-07T10:04:59","slug":"dziwny-jest-ten-pop","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/03\/07\/dziwny-jest-ten-pop\/","title":{"rendered":"Dziwny jest ten pop"},"content":{"rendered":"

To by\u0142 dobry weekend dla Niemena. No, mo\u017ce tak naprawd\u0119 dla spadkobierc\u00f3w Niemena i dla jego pogrobowc\u00f3w. Sam Niemen, kt\u00f3remu na pieni\u0105dzach z ZAiKS-u pewnie ju\u017c nie zale\u017cy, przewraca\u0142by si\u0119 pewnie w grobie, gdyby obejrza\u0142 w weekend telewizj\u0119. W „Bitwie na g\u0142osy” za\u015bpiewali jego „Dziwny jest ten \u015bwiat” pod dyrekcj\u0105 Kupichy. W „Must Be The Music co\u015btam” (trudny tytu\u0142 jak na prime-time) a Polsacie te\u017c kto\u015b za\u015bpiewa\u0142 „Dziwny jest ten \u015bwiat”. W programie „X Factor” dzie\u0144 p\u00f3\u017aniej dla odmiany us\u0142yszeli\u015bmy wykonanie „Dziwny jest ten \u015bwiat”. Jarek Szubrycht obszed\u0142 si\u0119 ju\u017c do\u015b\u0107 bezlito\u015bnie<\/a> z sobotnimi programami, ale musz\u0119 wr\u00f3ci\u0107 do tematu, bo:<\/p>\n

a. Doszed\u0142 program niedzielny, w sumie najbardziej zno\u015bny (zgodnie z przewidywaniami), a jednocze\u015bnie najbardziej popularny (z pewno\u015bci\u0105).
\nb. Zabra\u0142em ostatnio g\u0142os na temat nowej epoki jury<\/strong>, czyli ery talent-show\u00f3w, jako go\u015bcinny felietonista magazynu na „M”, wi\u0119c wypada zaproponowa\u0107 ma\u0142y follow-up.<\/p>\n

O „Bitwie na g\u0142osy” du\u017co napisa\u0142 ju\u017c Jarek. Doda\u0107 mog\u0119 tyle, \u017ce ten format powsta\u0142 jako reakcja na sukces „Glee” i w Polsce, gdzie „Glee” zna mniejszo\u015b\u0107 (i to ta, kt\u00f3ra TVP nie ogl\u0105da), nie ma sensu. Realizacyjnie zosta\u0142o to skopane – wstawki reporterskie o dobieraniu zespo\u0142\u00f3w s\u0105 nudniejsze ni\u017c spo\u0142eczne kawa\u0142ki w „Ekspressie Reporter\u00f3w”, rozmowy w studiu ci\u0105gn\u0105 si\u0119 w niesko\u0144czono\u015b\u0107, wokalist\u00f3w jest 120, a prowadz\u0105cych, juror\u00f3w i dodatk\u00f3w tyle, \u017ce mo\u017cna si\u0119 pogubi\u0107. Tylko kolor muchy Huberta Urba\u0144skiego przypominaj\u0105cy mi przez p\u00f3\u0142torej godziny, w kt\u00f3rym banku mam pieni\u0105dze, trzyma\u0142 mnie blisko rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n

Je\u015bli „Bitwa…” by\u0142a kuriozalnie napompowana i chaotyczna zarazem, to „Must Be The Music co\u015btam” robi\u0142o wra\u017cenie castingu do „Disco Relax”. Mina Zapendowskiej, kt\u00f3ra wydawa\u0142a si\u0119 zdegustowana nie tylko tym, co dzia\u0142o si\u0119 na scenie, ale te\u017c uwagami koleg\u00f3w i kole\u017canki z jury, by\u0142a jedyn\u0105 rzecz\u0105, kt\u00f3ra pozostanie mi w pami\u0119ci po tym wieczorze.<\/p>\n

Na tym tle „X Factor” rozczarowa\u0142 ju\u017c tylko troch\u0119. Poza tym, \u017ce niczym si\u0119 nie r\u00f3\u017cni – poza drobiazgami w regulaminie – od „Mam talent”, strategia jest tu jasna jak s\u0142o\u0144ce. Wojew\u00f3dzki gra rol\u0119 jedynego cz\u0142onka jury, kt\u00f3ry ma co\u015b do powiedzenia. Sablewska koncentruje si\u0119 na powtarzaniu wyuczonej pewnie na castingu frazy „Jeste\u015b dok\u0142adnie tak\u0105 osob\u0105, jakiej szukamy w tym programie”, ewentualnie „Nie jeste\u015b osob\u0105, jakiej szukamy w tym programie”. Kiedy schodzi z frazy, natychmiast pope\u0142nia popularne b\u0142\u0119dy j\u0119zykowe. Co m\u00f3wi Czes\u0142aw, dok\u0142adnie wie tylko on sam. W niedziel\u0119, ewidentnie co\u015b m\u00f3wi\u0142, ale z tego, co wyci\u0105\u0142 re\u017cyser, niewiele si\u0119 da\u0142o zrozumie\u0107.<\/p>\n

Je\u015bli chcecie zapyta\u0107, po co to w og\u00f3le ogl\u0105da\u0142em, odpowiadam: Bo tak wygl\u0105da dzi\u015b show biznes. Mo\u017cna to ignorowa\u0107, ale wszystkie programy maj\u0105 wp\u0142yw na spos\u00f3b s\u0142uchania muzyki. Oczekujemy niewiele: poprawnego wykonania znanych melodii, bo je\u015bli ju\u017c tylko czyste \u015bpiewanie wywo\u0142uje u juror\u00f3w ciarki, to co musi robi\u0107 zwyk\u0142ym zjadaczom popkultury? Je\u015bli kto\u015b si\u0119 czysto wydrze – do czego okazj\u0105 bywa repertuar w stylu Niemena – ma niemal pewny awans do fina\u0142u. A je\u015bli przy okazji jest dzieckiem lub osob\u0105 niepe\u0142nosprawn\u0105 – zwyci\u0119stwo w kieszeni. Ciekawie ten wp\u0142yw uj\u0105\u0142 to John Aizlewood w magazynie „Q” (nr 3\/2011):<\/p>\n

Jeden z najbardziej intryguj\u0105cych efekt\u00f3w x-factoryzacji muzyki popularnej to fakt, \u017ce g\u0142os odsun\u0105\u0142 na dalszy plan wszystko: gitary, produkcj\u0119, klawisze, teksty i nawet wygl\u0105d samego wokalisty.<\/p><\/blockquote>\n

Dlatego dzi\u015b pozastanawiam si\u0119, jakie szanse mia\u0142yby wydawane ostatnio wokalistki (nazbiera\u0142o si\u0119 troch\u0119 p\u0142yt – 2 z nich s\u0105 ju\u017c po premierach w Polsce, jedna jeszcze przed) w poszczeg\u00f3lnych programach telewizyjnych. I co czyni z nich ciekawsze postacie ni\u017c tych czysto \u015bpiewaj\u0105cych amator\u00f3w z telewizora.<\/p>\n

Lykke Li<\/strong>. Ta mia\u0142aby szanse w „X Factorze”, o ile nie \u015bpiewa\u0142aby w\u0142asnych piosenek. Ale to w\u0142asny repertuar robi z niej artystk\u0119. Wybitnym g\u0142osem nie jest, przy Klaudii Kulawik pewnie nie b\u0142yszcza\u0142aby wystarczaj\u0105co mocno. Szwedzka, zamo\u017cna zapewne, a na pewno artystyczna rodzina, niezbyt oryginalna barwa g\u0142osu… \u017bartuj\u0119 oczywi\u015bcie. Przyznam jednak, \u017ce jej debiut – lubiany przez wielu znajomych – nies\u0142usznie zignorowa\u0142em. „Wounded Rhymes” jest jednak p\u0142yt\u0105 lepsz\u0105, bardziej mroczn\u0105, mocniejsz\u0105 w sferze tekst\u00f3w. To pewnie ten kierunek, w kt\u00f3rym powinien i\u015b\u0107 pop, \u017ceby odci\u0105\u0107 si\u0119 od tele-popu z program\u00f3w typu „X Factor”. Pop w roli niszy? O tak, jak najbardziej. Wyobra\u017acie sobie, \u017ce taka Lykke staje przed jury i m\u00f3wi, \u017ce inspiruj\u0105 j\u0105 filmy Jodorowskyego. Wojew\u00f3dzki mo\u017ce jeszcze mia\u0142by jej co\u015b do powiedzenia. Ale \u0141ozo odpar\u0142by pewnie „A mnie ty inspirujesz”. A Gra\u017cyna Szapo\u0142owska rzuci\u0142aby (na wszelki wypadek) „chapeau-bas”.<\/p>\n

Agnes Obel<\/strong>. Ta z kolei ma ju\u017c zupe\u0142nie nietelewizyjny styl. Muzyka jest za cicha, \u017ceby zaistnie\u0107 w eterze pomi\u0119dzy reklamami. Uroda zbyt niebanalna i subtelna, \u017ceby wytrzyma\u0107 starcie z kamer\u0105. Dunka (na kt\u00f3r\u0105 trafi\u0142em przy okazji by:Larmu, o czym pisa\u0142em tutaj<\/a>) reprezentuje ten gatunek klasycznie wykszta\u0142conych wokalist\u00f3w-autor\u00f3w, kt\u00f3rzy emigruj\u0105 z popu w kierunku ba\u015bniowych epos\u00f3w w stylu Joanny Newsom. To nie jest muzyka refren\u00f3w, wi\u0119c nie da rady jej zmie\u015bci\u0107 w dwuminutowej formule talent-show. W tej chwili – w wykonaniach w duecie fortepian-wiolonczela – brzmi to jeszcze bardziej klimatycznie. Ju\u017c nied\u0142ugo zreszt\u0105 b\u0119dzie mo\u017cna kupi\u0107 t\u0119 p\u0142yt\u0119 w Polsce i przekona\u0107 si\u0119 samemu.<\/p>\n

Rumer<\/strong>. Tu widzia\u0142bym najwi\u0119ksze szanse na przetrwanie w programie, bo Brytyjka pakista\u0144skiego pochodzenia ma naprawd\u0119 wyj\u0105tkowy g\u0142os – sprawdzi\u0142aby si\u0119 w repertuarze Niemena, a jak\u017ce. \ud83d\ude09 Ale z ca\u0142\u0105 t\u0105 swoj\u0105 wyj\u0105tkow\u0105, pewn\u0105 i aksamitnie ciep\u0142\u0105 g\u00f3r\u0105 Rumer woli \u015bpiewa\u0107 prostsze piosenki retro, wpisuj\u0105c si\u0119 w kolejny nurt ucieczek przed telewizyjn\u0105 konfekcj\u0105. Paradoksalnie czterdzie\u015bci lat temu nie by\u0142oby problemu z pojawieniem si\u0119 w TV z repertuarem w stylu Burta Bacharacha. Dzi\u015b ekran goni za nowo\u015bci\u0105, gubi\u0105c urok takich klasyk\u00f3w. No i potrzebuje tego wypierdu, o kt\u00f3ry apelowa\u0142a Kora, a kt\u00f3rego tamten stary pop by\u0142 z za\u0142o\u017cenia pozbawiony. Paradoksalnie, \u015brodki tej starej muzyki z list przeboj\u00f3w od lat 90. przejmuj\u0105 wykonawcy z tak zwanej sceny alternatywnej. Teoretycznie Rumer wchodzi w przestrze\u0144 pomi\u0119dzy Nor\u0105 Jones i Katie Melu\u0105 (sk\u0105din\u0105d czy to przypadek, \u017ce wszystkie maj\u0105 egzotyczne, nieanglosaskie korzenie?), co niekt\u00f3rych mo\u017ce odrzuci\u0107, ale na wiecz\u00f3r z rodzin\u0105 sprawdzi si\u0119 i tak lepiej ni\u017c kolejny odcinek „Bitwy na g\u0142osy”.<\/p>\n

LYKKE LI „Wounded Rhymes”<\/strong>
\nAtlantic 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Love Out Of Lust”, a w praktyce ca\u0142ej pierwszej cz\u0119\u015bci p\u0142yty.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Lykke Li – Wounded Rhymes (Hype Machine Album Exclusive)<\/a> by LykkeLi<\/a><\/span> <\/p>\n

AGNES OBEL „Philharmonics”<\/strong>
\nPIAS 2010
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Brother Sparrow”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Agnes Obel „Philharmonics” Album Teaser<\/a> by PIASGermany<\/a><\/span> <\/p>\n

RUMER „Seasons Of My Soul”<\/strong>
\nAtlantic 2010
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Saving Grace”, „Aretha”, „Goodbye Girl”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Rumer<\/a> by Rumer<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To by\u0142 dobry weekend dla Niemena. No, mo\u017ce tak naprawd\u0119 dla spadkobierc\u00f3w Niemena i dla jego pogrobowc\u00f3w. Sam Niemen, kt\u00f3remu na pieni\u0105dzach z ZAiKS-u pewnie ju\u017c nie zale\u017cy, przewraca\u0142by si\u0119 pewnie w grobie, gdyby obejrza\u0142 w weekend telewizj\u0119. W „Bitwie na g\u0142osy” za\u015bpiewali jego „Dziwny jest ten \u015bwiat” pod dyrekcj\u0105 Kupichy. W „Must Be The […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,3,120,7,435,106],"tags":[471,495,494],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/456"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=456"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/456\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=456"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=456"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=456"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}