{"id":4576,"date":"2013-05-08T13:00:02","date_gmt":"2013-05-08T11:00:02","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4576"},"modified":"2013-05-08T13:08:28","modified_gmt":"2013-05-08T11:08:28","slug":"mistrz-swiata-zadupia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/05\/08\/mistrz-swiata-zadupia\/","title":{"rendered":"Mistrz \u015bwiata zadupia"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Tom Waits<\/strong> jak wiadomo ma szczeg\u00f3lne zainteresowania. Kolekcjonuje ciekawostki (moja ulubiona: karaluch mo\u017ce \u017cy\u0107 po obci\u0119ciu mu g\u0142owy nawet kilka tygodni), tworzy z\u0142ote my\u015bli (moja ulubiona: „Film to przede wszystkim d\u0142ugie oczekiwanie na swoj\u0105 kwesti\u0119. Tak naprawd\u0119 bierzesz pieni\u0105dze za to oczekiwanie, a grasz za darmo”), fotografuje plamy benzyny na jezdni i wraki samochod\u00f3w. Z r\u00f3\u017cnych miejsc na \u015bwiecie przywozi walaj\u0105ce si\u0119 na ziemi \u015bmieci. Na zdj\u0119ciu rozgniecionego pomidora rysuje swoj\u0105 map\u0119 wp\u0142yw\u00f3w kulturalnych: Kerouac, Htchcock, Houdini, Bukowski, Skip James, Partch… I tak dalej. Znamy go nie\u017ale i chyba dok\u0142adnie tak, jak sobie to wymy\u015bli\u0142, mi\u0119dzy innymi dlatego, \u017ce od 35 lat ma wiernego wsp\u00f3\u0142pracownika: fotografa Antona Corbijna<\/strong>.<\/p>\n

\"\"<\/a>Album „Waits \/ Corbijn”<\/strong> opublikowany dzi\u015b przez niemieckie wydawnictwo Schirmer\/Mosel to rzecz nie dla ka\u017cdego. Kosztuje niema\u0142o, naj\u0142atwiej go kupi\u0107 wysy\u0142kowo, do tego jeszcze ma limitowany nak\u0142ad (6600 sztuk). Wykorzystuj\u0119 wi\u0119c mo\u017cliwo\u015b\u0107, jaka mi si\u0119 trafi\u0142a i zagl\u0105dam do \u015brodka z my\u015bl\u0105 o wielu fanach Waitsa, kt\u00f3rzy takiej sposobno\u015bci nie b\u0119d\u0105 mieli. Mo\u017cna oczywi\u015bcie podejrze\u0107 to i owo tutaj<\/a>, ale co nam m\u00f3wi o tej d\u0142ugiej wsp\u00f3\u0142pracy ca\u0142o\u015b\u0107? <\/p>\n

Ko\u0142o ratunkowe rzucaj\u0105 dwaj autorzy wst\u0119p\u00f3w. Jim Jarmusch pisze, \u017ce to tak jakby da\u0107 aparat Hamletowi, Baudelaire’owi lub Harpo Marxowi<\/em>. Jest realistycznie, ale nie do ko\u0144ca, klimatycznie, ale w spos\u00f3b niepodkr\u0119cony. Ta ksi\u0105\u017cka pokazuje, \u017ce aspekt artystyczny u Toma Waitsa pojawia si\u0119 w ka\u017cdym rodzaju jego publicznych wyst\u0105pie\u0144<\/em> – notuje z kolei Robert Christgau we wst\u0119pie numer dwa. Rzadko go widz\u0119 w roli krytyka sztuk wizualnych (album jest w zasadzie klasycznym art bookiem<\/em>), ale zn\u00f3w trafi\u0142 w sedno: ka\u017cda poza, w jakiej widzimy Waitsa, to cz\u0119\u015b\u0107 jego gry, nawet te wszystkie artefakty, kt\u00f3re pokazuje na w\u0142asnych zdj\u0119ciach (ostatnich 50 z ponad 272 stron ca\u0142o\u015bci – reszta to fotografie Corbijna), wydaj\u0105 si\u0119 jego wypowiedzi\u0105 artystyczn\u0105 jako obsesyjnego obserwatora prowincji, podbijaj\u0105cego znaczenie rzeczy niewa\u017cnych. Anonimowe zadupie – to okre\u015blenie, kt\u00f3re obejmuje niemal wszystkie scenerie, w kt\u00f3rych Waits daje si\u0119 tu sfotografowa\u0107: krzaki, pustkowia, stare farmy, n\u0119dzne spelunki, opustosza\u0142e magazyny. <\/p>\n

Musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce na kreacj\u0119 \u017cyciow\u0105 Waitsa te\u017c pozwala to wszystko spojrze\u0107 z jeszcze wi\u0119kszym podziwem – nie tylko jego charkot, ale otaczaj\u0105cy go wiecznie kurz i poznawanie lokalnego \u015bwiata przez banalne opowie\u015bci. Podklejam wi\u0119c archiwalny tekst o nim<\/a> swojego autorstwa (sprzed lat dziesi\u0119ciu, ale chyba ci\u0105gle do\u015b\u0107 aktualny) i \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 dobieram dzi\u015b mocno pod k\u0105tem Waitsa.<\/p>\n

To g\u0142os poety Pete’a Simonelliego przyni\u00f3s\u0142 mi w niekt\u00f3rych momentach lu\u017ane skojarzenia z Waitsem. Simonelli jest postaci\u0105 spajaj\u0105c\u0105 trzy kolejne cz\u0119\u015bci \u015bwietnej serii p\u0142ytowej „Populista”<\/strong> tworz\u0105ce tryptyk ameryka\u0144ski. I wa\u017cn\u0105 postaci\u0105 koncert\u00f3w zesz\u0142orocznego Playback Play, kt\u00f3rych rejestracj\u0105 s\u0105 p\u0142yty (relacja z koncert\u00f3w ze zdj\u0119ciami by\u0142a na PopUp Music<\/a>). <\/p>\n

Ca\u0142a seria zawiera w zasadzie metamuzyk\u0119 – wa\u017cna jest tu ka\u017cdorazowo warstwa filozofii, opowie\u015bci o muzyce. Ale prosz\u0119 si\u0119 nie ba\u0107. Tryptyk ameryka\u0144ski to rzecz, kt\u00f3ra broni si\u0119 pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem. Nie jest kalamburem do odczytania dla muzykolog\u00f3w, tylko pe\u0142noprawnym, dzia\u0142aj\u0105cym bardzo wprost dzie\u0142em artystycznym, w kt\u00f3rym wszystkie elementy u\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 chyba najlepiej jak dot\u0105d w ca\u0142ej serii „Populista” prowadzonej przez Micha\u0142a Liber\u0119. <\/p>\n

Trzy kr\u00f3tkie p\u0142yty nale\u017cy odbiera\u0107 jako ca\u0142o\u015b\u0107. Wychodz\u0105 poza has\u0142o spotka\u0144 Playback Play (s\u0142owo m\u00f3wione i blues). Pierwsza zawiera fragmenty dziennik\u00f3w Johna Lomaxa i po\u015bwi\u0119cona jest jego legendarnej podr\u00f3\u017cy przez Ameryk\u0119 w poszukiwaniu lokalnych tradycji muzycznych. Muzycznie mamy pasjonuj\u0105c\u0105, ha\u0142a\u015bliw\u0105 i momentami przesycon\u0105 jakim\u015b kaznodziejskim natchnieniem (Simonelli) wariacj\u0119 na temat bluesa. Polscy muzycy (Biela, Grzegorkiewicz, Lenar) graj\u0105 tutaj nie jak grupa artyst\u00f3w zebranych pod kuratorskim szyldem, tylko jak rasowy zesp\u00f3\u0142. To pozwala ich uzna\u0107 za autor\u00f3w jednej z najlepszych jak dot\u0105d polskich (przejd\u017amy na chwil\u0119 do porz\u0105dku nad Simonellim) p\u0142yt roku.<\/p>\n

Nastr\u00f3j cz\u0119\u015bci drugiej – po\u015bwi\u0119conej niezwyk\u0142ym pomys\u0142om Harry’ego Partcha (z okresu przedwojennego przenosimy si\u0119 w koniec lat 40.) i reinterpretuj\u0105cej jego „Eleven Intrusions” – budowany jest przede wszystkim \u015bwietn\u0105 gr\u0105 w\u0142oskiego perkusisty Andrei Belfiego i wej\u015bciami najwi\u0119kszej gwiazdy tej edycji Playback Play, gitarzysty Davida Grubbsa. Wi\u0119cej tu subtelno\u015bci, wi\u0119cej niuans\u00f3w, gra z orygina\u0142em a\u017c si\u0119 prosi o to, by pos\u0142ucha\u0107 utwor\u00f3w Partcha.<\/p>\n

Trzecia cz\u0119\u015b\u0107 to reakcja na art book Susanne B\u00fcrner „Vanishing Point: How to Disappear in America without a Trace” z cytatami z tekst\u00f3w z orygina\u0142u. Przenosi nas w czasy wsp\u00f3\u0142czesne, ale droga pozostaje miejscem akcji. Zn\u00f3w bardzo mocn\u0105 i najbardziej „filmow\u0105” zawarto\u015b\u0107 wsp\u00f3\u0142tworz\u0105 tym razem a\u017c trzy g\u0142osy i przesterowane gitary (wracaj\u0105 Grubbs i Grzegorkiewicz). Do tej ods\u0142ony najbardziej przyda\u0142aby si\u0119 mo\u017cliwo\u015b\u0107 wy\u015bwietlania przez odtwarzacz CD napis\u00f3w, niczym w telewizji lub kinie, bo tekstu jest du\u017co.<\/p>\n

Kurz, Partch, prowincja, blues, dziwne historie – i tu mamy to wszystko, od czego wychodzi wzmiankowany Waits, tyle \u017ce na nieco innym poziomie. Wysokim, ale jednocze\u015bnie przyst\u0119pnym brzmieniowo. Mo\u017ce dzi\u0119ki temu, \u017ce ta cz\u0119\u015b\u0107 serii „Populista” zderza si\u0119 z \u017cywio\u0142em ludowym z kraju, kt\u00f3ry dyktuje tematy popkulturze, wydaje mi si\u0119 nie tylko najbardziej udanym, ale te\u017c zdecydowanie najbardziej przyst\u0119pnym jej fragmentem. Mo\u017ce – licz\u0119 na to – punktem startu dla jej nowych odbiorc\u00f3w?<\/p>\n

\"\"<\/a>\"\"<\/a>\"\"<\/a><\/p>\n

R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „Populista: United States of America Triptych” (cz\u0119\u015bci I-III)<\/strong>
\nB\u00f4\u0142t Records 2013
\nI. 1939 Southern Recording Trip Fieldnotes<\/em>
\nII. Ten Intrusions<\/em>
\nIII. Vanishing Point: How to Disappear in America without a Trace<\/em>
\nSk\u0142ad: Pete Simonelli (I-III), Miron Grzegorkiewicz (I, III), David Grubbs (II, III), David Maranha (II, III), DJ Lenar (I), Micha\u0142 Biela (I), Andrea Belfi (II), Ma\u0142gorzata Penkalla (III).
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Parchman Prison, Mississippi” (I) – pos\u0142uchaj<\/a>, „The Street” (II) – pos\u0142uchaj<\/a>, „Kill the Dog” (III) – pos\u0142uchaj<\/a>. Wi\u0119cej o serii na stronie B\u00f4\u0142t Records<\/a> i tutaj<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Tom Waits jak wiadomo ma szczeg\u00f3lne zainteresowania. Kolekcjonuje ciekawostki (moja ulubiona: karaluch mo\u017ce \u017cy\u0107 po obci\u0119ciu mu g\u0142owy nawet kilka tygodni), tworzy z\u0142ote my\u015bli (moja ulubiona: „Film to przede wszystkim d\u0142ugie oczekiwanie na swoj\u0105 kwesti\u0119. Tak naprawd\u0119 bierzesz pieni\u0105dze za to oczekiwanie, a grasz za darmo”), fotografuje plamy benzyny na jezdni i wraki samochod\u00f3w. Z […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4581,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,31,607,312,120,107,7,1228,4,1139],"tags":[1365,1367,1368,935,1371,1369,1370,1366,1364],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4576"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4576"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4576\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4590,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4576\/revisions\/4590"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4581"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4576"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4576"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4576"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}