{"id":4597,"date":"2013-05-09T17:15:08","date_gmt":"2013-05-09T15:15:08","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4597"},"modified":"2013-05-09T17:19:44","modified_gmt":"2013-05-09T15:19:44","slug":"przewodnik-po-muzyce-na-planete-doc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/05\/09\/przewodnik-po-muzyce-na-planete-doc\/","title":{"rendered":"Przewodnik po muzyce na Planete Doc"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b wpis o charakterze wybitnie u\u017cytkowym, bo rozpoczyna si\u0119 w\u0142a\u015bnie jeden z najwi\u0119kszych w Polsce festiwali film\u00f3w dokumentalnych, kt\u00f3ry zawsze przynosi mn\u00f3stwo ciekawych muzycznych premier. Przy okazji s\u0105 i wyst\u0119py, m.in. Freda Fritha i Efterklang, a tak\u017ce wyk\u0142ad tego pierwszego na temat improwizacji w muzyce. Pokazy w dw\u00f3ch miastach (Warszawa, Wroc\u0142aw), pe\u0142ny program tutaj<\/a>. Kilku film\u00f3w nie wypada pomin\u0105\u0107. <\/p>\n

\"\"<\/a>1. „Step Across the Border”<\/strong> (1990), re\u017c. Nicolas Humbert, Werner Penzel, prod. Niemcy\/Szwajcaria
\nTo jest ten jeden festiwalowy „must” dla mi\u0142o\u015bnik\u00f3w sceny improwizowanej. Bilety lepiej rezerwowa\u0107 od razu, bo w programie tylko jeden pokaz, a nie wiem, kiedy ten – wyj\u0105tkowo nienowy ju\u017c – tytu\u0142 mo\u017ce pojawi\u0107 si\u0119 znowu. Rzecz w subtelnej, ale te\u017c bardzo smacznej czarno-bia\u0142ej formie pokazuje strumie\u0144 podr\u00f3\u017cy, spotka\u0144 i koncert\u00f3w Freda Fritha<\/strong> z r\u00f3\u017cnymi muzykami, przeplatany jego opowie\u015bci\u0105 filozoficznej natury na temat improwizacji i muzyki w og\u00f3le. Frith opowiada jak – ju\u017c jako dobrze klasycznie wykszta\u0142cony muzyk – odkry\u0142 bluesa, kt\u00f3ry, jako muzyka pozbawiona notacji (nawet Beatles\u00f3w i Shadows\u00f3w gra\u0142 w m\u0142odo\u015bci z nut!) wywr\u00f3ci\u0142 do g\u00f3ry nogami jego spos\u00f3b my\u015blenia o pracy gitarzysty. W obrazku – mroczne i niezbyt poczt\u00f3wkowe zau\u0142ki klub\u00f3w i sal pr\u00f3b, na \u015bcie\u017cce d\u017awi\u0119kowej – \u015bwietny wyb\u00f3r r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w pokazuj\u0105cych bardzo szeroki wachlarze technik, od grania na akustycznej gitarze, po elektryczn\u0105, \u0142\u0105cznie z technikami preparowania instrumentu (uwielbiana scena z wk\u0142adaniem struny mi\u0119dzy struny), kapitalny film.<\/p>\n

2. „Tropicalia”<\/strong> (2012), re\u017c. Marcelo Machedo, prod. Brazylia\/USA\/Wlk. Bryt.
\nBardzo porz\u0105dny, \u0142adny estetycznie obrazek z dziej\u00f3w wa\u017cnego nurtu sceny brazylijskiej, ze wszystkimi jego najwi\u0119kszymi bohaterami, od Caetano Veloso i Gilberto Gila<\/strong> poczynaj\u0105c. Mn\u00f3stwo fascynuj\u0105cych materia\u0142\u00f3w z telewizji brazylijskiej z lat 60. Nowy film, kolejne \u015bwiadectwo rosn\u0105cego zainteresowania gatunkiem i epok\u0105. Wr\u00f3c\u0119 do kina obejrze\u0107 raz jeszcze na wielkim ekranie.<\/p>\n

3. „Jason Becker. Not Dead Yet” <\/strong>(Jason Becker. Ci\u0105gle \u017cywy) (2012), re\u017c. Jesse Vile, prod. Wlk. Bryt.
\nTutaj nie warto si\u0119 zra\u017ca\u0107 tematyk\u0105 (Jason Becker<\/strong> by\u0142 w latach 80. cudownym dzieckiem na scenie szybkiego grania na gitarze, technicznie przebija\u0142 moim zdaniem Van Halena i Satrianiego mimo m\u0142odego wieku), kt\u00f3ra sugeruje popisy akrobatyczne. Wa\u017cna jest historia \u017cycia – bo gdy Becker mia\u0142 19 lat, zdiagnozowano u niego stwardnienie zanikowe boczne i zacz\u0105\u0142 si\u0119 dramat supersprawnego niegdy\u015b muzyka, kt\u00f3rego choroba przywi\u0105za\u0142a do w\u00f3zka inwalidzkiego. Ca\u0142o\u015b\u0107 daleka jest jednak od ponurego tonu, no i na poziomie samego filmu zrealizowana naprawd\u0119 porz\u0105dnie w najdrobniejszych szczeg\u00f3\u0142ach. <\/p>\n

4. „Secret Disco Revolution” <\/strong>(Disco-rewolucja) (2012), re\u017c. Jamie Kastner, prod. Kanada\/Francja\/USA\/Zjednoczone Emiraty Arabskie\/Wlk. Bryt.
\nTen film – poszerzony do ca\u0142ego wieczoru i spotkania z Billem Brewsterem<\/strong>, wsp\u00f3\u0142autorem ksi\u0105\u017cki „Last Night A DJ Saved My Life” (atrakcja sama w sobie) – warto obejrze\u0107 ju\u017c bardziej dla tre\u015bci ni\u017c dla formy. Autorzy moim zdaniem mocno inspirowali si\u0119 ksi\u0105\u017ck\u0105 o historii disco Petera Shapiro, pokazuj\u0105c gatunek jako buntowniczy, wolno\u015bciowy nurt, kt\u00f3ry pod\u017awign\u0105\u0142 Nowy Jork z zapa\u015bci kulturalnej, eksponuj\u0105c przy okazji walk\u0119 o prawa gej\u00f3w, Czarnych i kobiet. Jest w tym troch\u0119 przesady, ale z drugiej strony – w Polsce wizerunek disco jest tak stereotypowy, \u017ce warto obejrze\u0107 i nam\u00f3wi\u0107 znajomych.<\/p>\n

5. „Shut Up and Play the Hits”<\/strong> (Zamknij si\u0119 i graj) (2012), re\u017c. Will Lovelace i Dylan Southern, prod. Wlk. Bryt.
\nObowi\u0105zkowo dla fan\u00f3w LCD Soundsystem<\/strong> i wytw\u00f3rni DFA, dla reszty ju\u017c z pewnymi zastrze\u017ceniami. Ca\u0142o\u015b\u0107 jest bowiem opowie\u015bci\u0105 o ostatnim koncercie grupy Jamesa Murphy’ego, kt\u00f3ra w zaplanowany, \u015bci\u015ble kontrolowany spos\u00f3b \u017cegna\u0142a si\u0119 z publiczno\u015bci\u0105 koncertem w nowojorskim Madison Square Garden. „Je\u015bli to ma by\u0107 pogrzeb, zr\u00f3bmy z tego najlepszy pogrzeb w historii” – wzi\u0119li sobie za motto. S\u0105 wi\u0119c go\u015bcie (m.in. Reggie Watts i Arcade Fire), wiele dni przygotowa\u0144 i bardzo dobry – jak si\u0119 wydaje – koncert, kt\u00f3ry ch\u0119tnie zobaczy\u0142bym na oddzielnym DVD. Je\u015bli co\u015b nu\u017cy, to warstwa narracyjna – d\u0142ugie rozmowy Murphy’ego przez telefon, narady z muzykami, pr\u00f3by, parzenie kawy (kt\u00f3rej lider LCD okazuje si\u0119 by\u0107 maniakiem), ostatni wywiad telewizyjny u Stephena Colberta itd. Murphy nie wypada zbyt ciekawie jako gwiazda, wydaje si\u0119 (mo\u017ce to umiej\u0119tna kreacja?) zupe\u0142nie zwyczajnym, nawet do\u015b\u0107 nudnym go\u015bciem, kt\u00f3ry chcia\u0142by mie\u0107 ju\u017c \u015bwi\u0119ty spok\u00f3j z zespo\u0142em, a mo\u017ce nawet i ca\u0142\u0105 muzyk\u0105. Czuj\u0119, \u017ce kry\u0142o si\u0119 za tym wszystkim wi\u0119cej ni\u017c wida\u0107 w filmie.<\/p>\n

W programie muzycznym Planete Doc jeszcze „Duch Piramidy” zdradzaj\u0105cy inspiracje kryj\u0105ce si\u0119 za ostatnim albumem Efterklang, „Pani Nikki i Tiger Girls” o zespole kobiecym z Birmy, „Karsu” o „holenderskiej Norze Jones” (pochodzenia tureckiego zreszt\u0105) oraz „Przygoda serca. Springfield i jego fani” o australijskim rockmanie z tytu\u0142u. Do tego jeszcze koncert w Pardon To Tu (Mokhtar Gania, Pawe\u0142 Szpura i Wac\u0142aw Zimpel) po emisji ju\u017c raczej niemuzycznego filmu „Taniec wykl\u0119tych kobiet”. Nie wszystko widzia\u0142em, by\u0107 mo\u017ce zreszt\u0105 wr\u00f3c\u0119 szerzej do kt\u00f3rego\u015b z w\u0105tk\u00f3w w miar\u0119 trwania festiwalu.<\/p>\n

Aha, skoro ju\u017c macham og\u0142oszeniami, to dzi\u015b wieczorem, po 23.30 w Nokturnie (radiowa Dw\u00f3jka) b\u0119dziemy prezentowa\u0107 z Jackiem Hawrylukiem muzyk\u0119 Glenna Branki przed jego koncertem w ramach lubelskiego festiwalu Kody (17 maja). Sporo \u0142adnych kompozycji i troch\u0119 gitarowych sprz\u0119\u017ce\u0144. <\/p>\n