Koniec obijania si\u0119. Ro\u015bnie sterta p\u0142yt polskich zespo\u0142\u00f3w na moim biurku, a we mnie narasta strach przed roz\u0142adowaniem tej wyd\u0142u\u017caj\u0105cej si\u0119 kolejki. Postanowi\u0142em, \u017ce b\u0119d\u0119 to robi\u0142 zbiorczo i regularnie, dziel\u0105c si\u0119 bardzo kr\u00f3tko spostrze\u017ceniami na temat tego, co trafia do redakcji „Polityki” (i nie tylko). Bo dla niekt\u00f3rych to pewnie jedyny spos\u00f3b, \u017ceby us\u0142yszeli cho\u0107 p\u00f3\u0142 zdania na temat swojej dzia\u0142alno\u015bci.<\/p>\n
Na inauguracj\u0119 (czy raczej na dobry humor) pos\u0142ucha\u0142em dzi\u015b nowego Pink Freud<\/strong>, p\u0142yty „Monster of Jazz” (7\/10)<\/strong>, o kt\u00f3rej nic nie pisz\u0119, bo w ko\u0144cu ju\u017c napisa\u0142em – tekst do wk\u0142adki. Rzadko mi si\u0119 zdarza taka okoliczno\u015b\u0107, ale w tym wypadku, po przes\u0142uchaniu tej bardzo r\u00f3\u017cnorodnej, kipi\u0105cej od pomys\u0142\u00f3w p\u0142yty, mia\u0142em pewno\u015b\u0107, \u017ce warto j\u0105 bezinteresownie (podkre\u015blam) poleci\u0107 innym. Wiem, to paradoks – \u017ceby przeczyta\u0107, czy uwa\u017cam, \u017ce warto kupi\u0107 t\u0119 p\u0142yt\u0119, trzeba najpierw kupi\u0107 t\u0119 p\u0142yt\u0119. Ale za to unikn\u0119 innego paradoksu – namawiania s\u0142uchaczy, by kupili t\u0119 p\u0142yt\u0119 tylko po to, by w \u015brodku znale\u017ali m\u00f3j w\u0142asny tekst utwierdzaj\u0105cy ich w przekonaniu, \u017ce by\u0142o warto… A ka\u017cdy, kto chce rzeczony tekst sobie znale\u017a\u0107, ma go na przyk\u0142ad tutaj<\/a>.<\/p>\n Gdyby kto\u015b zamiast nowoczesnego jazzu, poszukuj\u0105cego i ganiaj\u0105cego si\u0119 z brzmieniami elektronicznymi chcia\u0142by pos\u0142ucha\u0107 starego jazzu ganiaj\u0105cego si\u0119 czasem z rockiem, a czasem plumkaj\u0105cego w tle, to bardzo prosz\u0119 – jest The Nigel Kennedy Quintet<\/strong> i p\u0142yta „Shhh!” (4\/10)<\/strong>. W sumie do\u015bwiadczenie teoretycznie mi\u0142e, szczeg\u00f3lnie je\u015bli kto\u015b lubi sol\u00f3wki ple\u015bniej\u0105ce jeszcze zanim zd\u0105\u017c\u0105 na dobre wybrzmie\u0107. A kilka takich us\u0142yszy tutaj. Gdy muzycy r\u017cn\u0105 razem, jest du\u017co lepiej. Nie zar\u017cn\u0119li nawet klasycznego „River Mana” Nicka Drake’a, cho\u0107 swinguj\u0105cy podk\u0142ad wprowadza do tej piosenki do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105c\u0105 tonacj\u0119 buffo. Ale ci\u0119\u017ckie „Oy!” wzbudzi raczej rozbawienie u tych wszystkich, kt\u00f3rzy s\u0142yszeli The Thing czy nawet E.S.T. w ostatnim, mocnym wcieleniu. Na przysz\u0142o\u015b\u0107: warto wi\u0119cej s\u0142ucha\u0107, mniej gra\u0107. Cho\u0107 pewnie na ka\u017cdej akademii m\u00f3wi\u0105 zupe\u0142nie odwrotnie.<\/p>\n Artybishops <\/strong>i „Take the Artybishops” (4\/10)<\/strong>. Jaki\u015b wyg\u0142adzony street art na ok\u0142adce to niez\u0142y sygna\u0142 tego, co b\u0119dzie. A rzecz jest porz\u0105dnie grana, dobrze nagrana, ale niedograna od strony kompozycji i bardzo, bardzo rozkraczona gdzie\u015b pomi\u0119dzy r\u00f3\u017cnymi celami. Pomi\u0119dzy lounge’em a funkiem, m\u00f3wi\u0105c najkr\u00f3cej. I tre\u015bciowo to troch\u0119 taka bu\u0142ka przez bibu\u0142k\u0119, teksty w rodzaju „czy chcesz zer\u017cn\u0105\u0107 mnie na pok\u0142adzie TGV” albo „my\u015bl\u0105c o tobie, ogl\u0105dam pornole” (specjalnie t\u0142umacz\u0119 – w oryginale po angielsku), ale \u015bpiewane do\u015b\u0107 s\u0142odko, niewinnie, po angielsku i na jednostajnym, g\u0142adkim i eleganckim tle. Okrutne \u015brednie tempo ca\u0142ego materia\u0142u powoduje, \u017ce ani w stron\u0119 pota\u0144c\u00f3wki, ani w stron\u0119 przytulanki – oj, trudno b\u0119dzie to sprzeda\u0107. \u017beby by\u0142o odpowiednio g\u0142adko i elegancko, mog\u0119 tylko na koniec \u017cyczy\u0107 powodzenia.<\/p>\n Jedyne powa\u017cne zastrze\u017cenie, jakie mam do nowej polskiej grupy We Call It A Sound<\/strong> to fakt, \u017ce na ok\u0142adce debiutu „Animated”<\/strong> (6\/10) <\/strong>eksponuje pada do Xboxa, a nie PlayStation 3. Ale powa\u017cnie – naprawd\u0119 niewiele im mo\u017cna zarzuci\u0107, co nie znaczy, \u017ce musz\u0119 im si\u0119 z miejsca rzuci\u0107 na szyj\u0119. Najwi\u0119ksza zaleta tego urokliwego albumu to fakt, \u017ce nie spos\u00f3b go zestawi\u0107 z miejsca z jak\u0105\u015b inn\u0105 polsk\u0105 lub zagraniczn\u0105 produkcj\u0105. Najbli\u017csze skojarzenie to artystyczny, wyrafinowany i leniwy pop w stylu The Blue Nile (cho\u0107 u WCIAS nie ma \u015bladu brzmie\u0144 w stylu 80s, kt\u00f3re si\u0119 naturalnie pojawiaj\u0105 u autor\u00f3w „Hats”). Najwi\u0119ksza wada – w chwilach, gdy przestrzeni d\u017awi\u0119kowej nie zagospodarowuje fajnie wykorzystywany syntezator, robi si\u0119 pustawo. Z drugiej strony, taka ju\u017c uroda nagra\u0144 zespo\u0142u z Wolsztyna, \u017ce rozwijaj\u0105 si\u0119 raczej powoli. Na szcz\u0119\u015bcie – co si\u0119 chwali – w og\u00f3le si\u0119 rozwijaj\u0105, w przemy\u015blany spos\u00f3b buduj\u0105 nastr\u00f3j kolejnymi planami i kolejnymi wprowadzanymi \u015brodkami, zostawiaj\u0105c do ko\u0144ca drobne zaskoczenia. Co bardzo rzadkie w naszej muzyce nawet u uznanych gwiazd. Karol Majerowski to wokalista o olbrzymim potencjale, a jego koledzy (w tym brat Filip) maj\u0105 du\u017co wyobra\u017ani. Ale wiem jedno: na pewno nie powiedzia\u0142bym o tej muzyce, \u017ce jest eksperymentalna (a takie oceny widzia\u0142em). Zreszt\u0105 m\u00f3wi\u0105c w ten spos\u00f3b, mo\u017cna WCIAS tylko zaszkodzi\u0107.<\/p>\n Tak przy okazji – singiel „Yellow Night Clouds”, kt\u00f3ry za\u0142\u0105czam poni\u017cej, ma w tej chwili tylko 775 wy\u015bwietle\u0144 na YouTube. Czas to zmieni\u0107!<\/p>\n