{"id":460,"date":"2011-03-14T18:01:13","date_gmt":"2011-03-14T16:01:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=460"},"modified":"2011-03-14T18:43:53","modified_gmt":"2011-03-14T16:43:53","slug":"ten-drugi-chacinski","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/03\/14\/ten-drugi-chacinski\/","title":{"rendered":"Nie przyjmuj\u0119 gratulacji"},"content":{"rendered":"

Gratuluj\u0119 Panu nominacji na Dyrektora Festiwalu Filmowego w Gdyni! Mam nadziej\u0119, \u017ce wprowadzi Pan du\u017co dobrych obraz\u00f3w – mniej znanych nie tylko – z beczek starych – ale tak\u017ce beczek wina, kt\u00f3re dojrzewa i wniesie ten dojrzewaj\u0105cy ferment – dobry do naszego Kina. Pozdrowienia i du\u017co zdrowia!<\/em><\/p>\n

Sporo ostatnio dostaj\u0119 takich komentarzy (ten powy\u017cej to akurat z Facebooka), co chwila te\u017c kto\u015b przychodzi mnie poklepa\u0107 po ramieniu i zapyta\u0107, czy te\u017c Chaci\u0144ski, kt\u00f3ry dosta\u0142 festiwal w Gdyni, to m\u00f3j krewny. A podejrzewam, \u017ce b\u0119dzie ich (poklepuj\u0105cych) coraz wi\u0119cej, bo rynek filmowy, szczeg\u00f3lnie w Polsce, poklepywaniem si\u0119 po ramieniu stoi. W\u0142a\u015bciwie w tej chwili powinienem og\u0142osi\u0107, \u017ce przyjmuj\u0119 z ch\u0119ci\u0105 wszelkie podarunki od bogatych producent\u00f3w i granty od filmowych instytucji. Po czym odzyska\u0107 przynajmniej cz\u0119\u015b\u0107 z tamtych pieni\u0119dzy dla polskiego \u015bwiata muzyki, kt\u00f3ry w tej chwili ma w moim mniemaniu du\u017co wi\u0119cej ciekawego do powiedzenia, za to mniej funduszy. Ale zwyci\u0119\u017ca we mnie potrzeba og\u0142oszenia wszem i wobec (\u017ceby ju\u017c nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci), \u017ce Micha\u0142 Chaci\u0144ski to nie m\u00f3j brat ani nawet nie kuzyn. \u017bycz\u0119 mu wszystkiego najlepszego – ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce sytuacj\u0119 ma trudniejsz\u0105 ni\u017c bohaterowie „Nocy \u017cywych trup\u00f3w” (np. nie wolno mu b\u0119dzie u\u017cywa\u0107 shotguna), a wej\u015bcie \u015brednio g\u0142adkie (kontrkandydatura mojego kolegi redakcyjnego, Janusza Wr\u00f3blewskiego, wygra\u0142a wprawdzie w g\u0142osowaniu ekspert\u00f3w, ale zosta\u0142a odrzucona przez komitet organizacyjny festiwalu). Ale gdy przyjdzie co do czego, odzywajcie si\u0119 do niego. <\/p>\n

Co do shotguna – czyli po naszemu strzelby, cho\u0107 w czasach „The Walking Dead” i „Life 4 Dead” utrwala si\u0119 angielska wersja – to ta niebezpieczna bro\u0144 nieodmiennie kojarzy mi si\u0119 z ma\u0142o fartownym zakupem Dylana Carlsona, z pomoc\u0105 kt\u00f3rego jego przyjaciel Kurt Cobain wyw\u0119drowa\u0142 w 1994 roku na tamten \u015bwiat. Dylan Carlson natomiast ka\u017cdemu pewnie kojarzy si\u0119 z doom-rockowym brzmieniem Earth<\/strong>, kapeli, kt\u00f3ra wyprzedzi\u0142a wszystkich – o czym \u015bwiadczy chocia\u017cby wznowiony niedawno zestaw najstarszych nagra\u0144 „A Bureaucratic Desire for Extra Capsular Extraction”. I prawie zawsze liczy\u0142o si\u0119 u niej to „jak”, a nie „co”, mia\u0142a wi\u0119c grono oddanych zwolennik\u00f3w, a reszta ziewa\u0142a podczas nieko\u0144cz\u0105cych si\u0119, cho\u0107 bardzo prostych, kompozycji. <\/p>\n

Poprzedni album „The Bees Made Honey…” sprzed dw\u00f3ch lat troch\u0119 mnie mimo sympatii dla Carlsona znu\u017cy\u0142. Na nowej p\u0142ycie „Angels of Darkness, Demons of Light 1” nie ma rewolucji, poza tym, \u017ce pojawia si\u0119 wiolonczela – to dalej dwu-, trzyakordowe kompozycje, skrajnie uproszczone, a zarazem wsysaj\u0105ce s\u0142uchacza leniwym tempem, d\u0142ugo\u015bci\u0105 (\u015brednio okolice 10 minut), oparte na riffach gitarowych, kt\u00f3re brzmi\u0105 jakby\u015bmy s\u0142uchali ich ze zwolnionej p\u0142yty. Co mi si\u0119 w takim razie podoba na nowym albumie bardziej? Melodie – rozwijaj\u0105ce si\u0119 d\u0142ugie minuty motywy gitarowe, kt\u00f3rych obecno\u015b\u0107 sprawia, \u017ce – przeciwnie do „The Bee…” – s\u0142ucha si\u0119 tego za ka\u017cdym razem lepiej. No i brzmienie gitar z wiolonczel\u0105, kt\u00f3re daje taki efekt, jak gdyby tym albumem puszczanym na zwolnionych obrotach by\u0142a na przyk\u0142ad p\u0142yta Dirty Three. Czyli jest w tym du\u017co folk-rocka (za to mniej bluesa ni\u017c na poprzedniej p\u0142ycie) i nawet co nieco post-rocka. Stosunkowo ma\u0142o dron\u00f3w, tak reklamowanych w wypadku Earth. No i tytu\u0142 nowej p\u0142yty – czy\u017cby Carlson chcia\u0142 jednak dla potrzeb tego wpisu odnie\u015b\u0107 si\u0119 jako\u015b do sytuacji polskiego kina?<\/p>\n

\"\"<\/a>EARTH „Angels of Darkness, Demons of Light 1”<\/strong>
\nSouthern Lord 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Old Black”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Earth – Old Black (Angels Of Darkness, Demons Of Light 1)<\/a> by metalassault<\/a><\/span> <\/p>\n

*<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gratuluj\u0119 Panu nominacji na Dyrektora Festiwalu Filmowego w Gdyni! Mam nadziej\u0119, \u017ce wprowadzi Pan du\u017co dobrych obraz\u00f3w – mniej znanych nie tylko – z beczek starych – ale tak\u017ce beczek wina, kt\u00f3re dojrzewa i wniesie ten dojrzewaj\u0105cy ferment – dobry do naszego Kina. Pozdrowienia i du\u017co zdrowia! Sporo ostatnio dostaj\u0119 takich komentarzy (ten powy\u017cej to […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,120,7,435],"tags":[499],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/460"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=460"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/460\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":471,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/460\/revisions\/471"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=460"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=460"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=460"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}