{"id":4610,"date":"2013-05-10T14:43:46","date_gmt":"2013-05-10T12:43:46","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4610"},"modified":"2013-05-10T14:44:16","modified_gmt":"2013-05-10T12:44:16","slug":"sugar-man-a-znacie-hazlewooda","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/05\/10\/sugar-man-a-znacie-hazlewooda\/","title":{"rendered":"Sugar Man? A znacie Hazlewooda?"},"content":{"rendered":"

No dobra, zak\u0142adam, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 z czytelnik\u00f3w tego bloga zna ju\u017c Sugar Mana, czyli Rodrigueza. Kto\u015b, kto jeszcze kilka lat temu by\u0142 kompletnie zapomniany, dzi\u015b jest rozpoznawalny na ca\u0142ym \u015bwiecie. A pierwszy album Lee Hazlewooda<\/strong> „Trouble Is A Lonesome Town” ma ci\u0105gle status s\u0142abo znanego klasyka. To przecie\u017c ten sam wydawca, wytw\u00f3rnia Light In The Attic, p\u0142yta z wielk\u0105 histori\u0105, wa\u017cna, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 50 lat temu. Kto nie s\u0142ysza\u0142, ma okazj\u0119 wype\u0142ni\u0107 naprawd\u0119 powa\u017cn\u0105 luk\u0119 w znajomo\u015bci historii muzyki popularnej. <\/p>\n

Nie\u017cyj\u0105cy od sze\u015bciu lat Hazlewood by\u0142 artyst\u0105 drugoplanowym przez ostatnich par\u0119 dekad. Na d\u0142ugie lata znalaz\u0142 bezpieczn\u0105 przysta\u0144 w Szwecji (kt\u00f3ra w pewnym stopniu by\u0142a dla niego tym, czym RPA dla Rodrigueza, cho\u0107 to krzywdz\u0105ce dla LH por\u00f3wnanie), gdzie wydawa\u0142 swoje ballady z pogranicza folku i country, kszta\u0142tuj\u0105c przysz\u0142e pokolenie Gonzalez\u00f3w, Dybdahl\u00f3w i Dunger\u00f3w. Zarabia\u0142 pieni\u0105dze m.in. dzi\u0119ki koncertom granym w duecie z Nancy Sinatr\u0105, kt\u00f3ra – cho\u0107 przez niego muzycznie ukszta\u0142towana – przez lata by\u0142a znacznie szerzej rozpoznawalna. B\u0142ysn\u0105\u0142 jeszcze autorsk\u0105 p\u0142yt\u0105 „Cake Or Death” (2006) – i zmar\u0142 na raka. <\/p>\n

W latach 60. Hazlewood by\u0142 jednak postaci\u0105 niezwykle istotn\u0105 – troch\u0119 konkurencj\u0105 dla Johnny’ego Casha (gdy chodzi o g\u0142\u0119boki barytonowy tembr), troch\u0119 ameryka\u0144sk\u0105 wersj\u0105 Serge’a Gainsbourga. Barney Hoskins na \u0142amach „Mojo” w tek\u015bcie opublikowanym nied\u0142ugo przed \u015bmierci\u0105 kompozytora i wokalisty pisze tak: Yes, Lee Hazlewood has long been a hit with the alt-rock crowd. Ever since post-punk high priestess Lydia Lunch and Birthday Party axeman Rowland Howard covered the Nancy Sinatra\/Lee Hazlewood classic Some Velvet Morning back in 1982, Hazlewood has become a totemic figure tor musos who like their ballads doomy, lugubrious, and MORish, to the extent that he now occupies a place in the cult singer-songwriter pantheon somewhere between Scott Walker and Serge Gainsbourg, rather than, say, between Johnnv Cash and Kris Kristofferson, whose more offbeat compositions his songs sometimes resemble<\/em>. Nie t\u0142umacz\u0119, bo – jak ju\u017c wiemy – du\u017co ginie w t\u0142umaczeniu. W skr\u00f3cie: bohater sceny alternatywnej, kto\u015b mieszcz\u0105cy si\u0119 na scenie muzycznej pomi\u0119dzy Walkerem a Gainsbourgiem, pomi\u0119dzy Cashem a Kristoffersonem. <\/p>\n

Cz\u0142onkowie Sonic Youth czy Courtney Love wyra\u017cali wi\u0119c uwielbienie dla Hazlewooda, a Lambchop czy Tindersticks sk\u0142adali ho\u0142d<\/a>. Mamy te\u017c krajow\u0105 odpowied\u017a na wielkie pocz\u0105tki ameryka\u0144skiego artysty, now\u0105 wersj\u0119 utworu, kt\u00f3ry oryginalnie rozpoczyna\u0142 tamten debiutancki album LH:<\/p>\n