Ten pierwszy og\u0142osi\u0142 w\u0142a\u015bnie, \u017ce ostatecznie przechodzi na emerytur\u0119. Twierdzi przy tym, \u017ce nie odchodzi przy tym ze wzgl\u0119du na kiepskie recenzje (czy\u017cby?) i na to, \u017ce prasa z niego drwi (a pozwala sobie na drwiny – szczeg\u00f3lnie na Wyspach). I nie dlatego, \u017ce czuje si\u0119 niekochany i tak dalej, i tak dalej. Nie za bardzo chce mi si\u0119 w to wszystko wierzy\u0107, ale grubo ponad 100 milion\u00f3w sprzedanych p\u0142yt (nie licz\u0105c album\u00f3w Genesis!) robi wra\u017cenie i w sumie mo\u017cna Philowi tylko zazdro\u015bci\u0107 sytuacji. Mia\u0142 w \u017cyciu niema\u0142o talentu i du\u017co szcz\u0119\u015bcia – mo\u017ce i do\u015b\u0107, \u017ceby zas\u0142u\u017cy\u0107 na to, by jako 60-latek bez stresu mieszka\u0107 dzi\u015b w Szwajcarii, spogl\u0105daj\u0105c przez okno na Jezioro Genewskie. <\/p>\n
\u015aledz\u0105cym ca\u0142\u0105 spraw\u0119 w Polsce nale\u017cy si\u0119 jednak s\u0142owo wyja\u015bnienia. Brytyjskie media i spora cz\u0119\u015b\u0107 muzyk\u00f3w obrazili si\u0119 na Collinsa, gdy nied\u0142ugo po sukcesie „Another Day In Paradise”, jednego ze swoich najwi\u0119kszych hit\u00f3w – z ckliwym tekstem wzbudzaj\u0105cym wyrzuty sumienia wobec n\u0119dzy i bezdomnych na ulicach – Collins mocno krytykowa\u0142 ubiegaj\u0105cych si\u0119 o w\u0142adz\u0119 laburzyst\u00f3w. Dlaczego? Bo chcieli zwi\u0119kszy\u0107 podatki. W ci\u0105gu kilku lat wyl\u0105dowa\u0142 w Szwajcarii – raju podatkowym. Wielokrotnie podkre\u015bla\u0142 potem, \u017ce zrobi\u0142 to z mi\u0142o\u015bci do trzeciej \u017cony, kt\u00f3ra w tym kraju mieszka\u0142a. I \u017ce nigdy nie g\u0142osowa\u0142 na konserwatyst\u00f3w. Nie pomog\u0142o – przez lata wypominano mu hipokryzj\u0119.<\/p>\n
Muzycznie Collins mia\u0142 dobre momenty i w Genesis, i nawet solo, ale trudno o nudniejszy temat na rozprawk\u0119, wi\u0119c skoncentrujmy si\u0119 lepiej na du\u017co gor\u0119tszym dzi\u015b Toro y Moi<\/strong>, czyli Chazie Bundicku, kt\u00f3ry na swojej drugiej p\u0142ycie ju\u017c rzeczywi\u015bcie prowadzi zesp\u00f3\u0142, a nie tylko nagrywa solo. Szuka\u0142em jakiego\u015b powi\u0105zania tych dw\u00f3ch postaci i wpad\u0142a mi do g\u0142owy rzecz zwi\u0105zana z m\u0142odzie\u0144czymi fascynacjami muzycznymi jednego i drugiego. Dla Collinsa muzyka, kt\u00f3rej s\u0142ucha\u0142 jako nastolatek, czyli hity ameryka\u0144skiej wytw\u00f3rni Motown, okaza\u0142y si\u0119 kluczowe na tyle, \u017ce ich wykonaniami zamkn\u0105\u0142 rok temu p\u0142ytow\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107. Dla Bundicka (rocznik 1986) – gdy ju\u017c ma do dyspozycji co\u015b wi\u0119cej ni\u017c sypialniane studio – punktem odniesienia staje si\u0119 muzyka, kt\u00f3rej m\u00f3g\u0142 s\u0142ucha\u0107 dok\u0142adnie w tym samym okresie \u017cycia: nagrania Air i Stereolab z lat 1996-2000. Bundick mia\u0142 10 lat, gdy ukazywa\u0142 si\u0119 „Odelay” Becka, a 13, gdy wychodzi\u0142o „Midnite Vultures”, przynosz\u0105ce do muzyki Becka wi\u0119cej Prince’owskiego ducha. Ci ostatni te\u017c s\u0105 obecni na „Underneath the Pine”. Rzekome wp\u0142ywy lat 60. i muzyki filmowej mo\u017cna od\u0142o\u017cy\u0107 mi\u0119dzy bajki. TyM bierze od tych, co z tamtego okresu brali – inspiracje s\u0105 zapo\u015bredniczone. Charakterystycznymi partiami podchodz\u0105cej wysoko gitary basowej („Got Blinded”), ch\u00f3rkami („Light Black”, „Good Hold”), to zn\u00f3w rytmicznymi akordami organ\u00f3w („How I Know”), nawet sposobem prowadzenia g\u0142\u00f3wnej linii wokalnej (zn\u00f3w „Light Black”), a czasem wszystkim na raz („Go With You”) Bundick przypomina Stereolab, z kolei w syntezatorowych orkiestracjach („Divine”, „Before I’m Done”, kr\u00f3tkie intro) a\u017c nadmiernie kojarzy si\u0119 z Air. Gdzie si\u0119 podzia\u0142a produkcja znana z poprzedniej p\u0142yty? Przetrwa\u0142a po trosze w postaci rozbe\u0142tania w pog\u0142osach poszczeg\u00f3lnych nagra\u0144 – propozycje Air i Stereolab by\u0142y du\u017co bardziej klarowne, zdyscyplinowane. No i te utwory powsta\u0142e z najwyra\u017aniejszych, najprostszych inspiracji s\u0105 na nowym Toro y Moi zarazem najlepszymi na p\u0142ycie. Melodie bywaj\u0105 \u015bliczne, mi\u0142o si\u0119 tego albumu s\u0142ucha, wi\u0119c jest znakomit\u0105 propozycj\u0105 do weekendowego odbioru, ale skojarzenia niekt\u00f3rym b\u0119d\u0105 bardzo ci\u0105\u017cy\u0107 – dla autora „Underneath the Pine” s\u0105 one pewnie nawi\u0105zaniem do klasyki, prehistorii, dla starszych od niego s\u0142uchaczy mog\u0105 si\u0119 jednak okaza\u0107 flashbackiem z czego\u015b, co wydarzy\u0142o si\u0119 w muzyce – i zosta\u0142o odmienione przez wszystkie gamy – ca\u0142kiem niedawno. A to poczucie bywa frustruj\u0105ce. <\/p>\n
![\"\"](\/wp-content\/uploads\/2011\/03\/toro_y_moi_underneath.jpg "\\"toro_y_moi_underneath\\"")
<\/a>TORO Y MOI „Underneath the Pine”<\/strong>