{"id":46346,"date":"2025-03-06T09:45:13","date_gmt":"2025-03-06T08:45:13","guid":{"rendered":"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=46346"},"modified":"2025-03-06T09:45:32","modified_gmt":"2025-03-06T08:45:32","slug":"dziesiaty-dan","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/03\/06\/dziesiaty-dan\/","title":{"rendered":"Dziesi\u0105ty dan"},"content":{"rendered":"<p>Powinienem zacz\u0105\u0107 od tego, \u017ce najbardziej niedoceniona p\u0142yta tygodnia to prawie jak Steely Dan. A w\u0142a\u015bciwie to Steely Canadian. By\u0107 mo\u017ce takie postawienie sprawy kogo\u015b poruszy lub przyci\u0105gnie do albumu, kt\u00f3ry zasadniczo ukaza\u0142 si\u0119 ju\u017c prawie dwa tygodnie temu, wi\u0119c technicznie nie jest nawet p\u0142yt\u0105 tygodnia. Cho\u0107 nie znudzi\u0142 mi si\u0119 ani troch\u0119, a <em>Cartwheels For Coins<\/em> i <em>Stolen Joy<\/em> uwa\u017cam za jedne z naj\u0142adniejszych utwor\u00f3w popowych, jakie w tym roku us\u0142ysza\u0142em. Przy czym Rate Your Music jest krytyczny, jedyna recenzja, jak\u0105 znalaz\u0142em (na AllMusic), nie przekonuje do zakupu, a du\u017ce serwisy milcz\u0105. By\u0107 mo\u017ce jest to ju\u017c element otwartej wojny handlowej Stan\u00f3w Zjednoczonych, kt\u00f3re maj\u0105 w sferze prasy muzycznej wyra\u017an\u0105 przewag\u0119 nad reszt\u0105 \u015bwiata, prowadzonej z Kanadyjczykami. Bo zesp\u00f3\u0142 Cici Arthur pracuje i nagrywa w Toronto, a to ci\u0105gle nie zg\u0142osi\u0142o si\u0119 do administracji Donalda Trumpa z pro\u015bb\u0105 o przy\u0142\u0105czenie do USA.\u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<iframe width=100% height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/37U-_Ytlquc?si=nVIJyOaXSzo7ZGob\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share\" referrerpolicy=\"strict-origin-when-cross-origin\" allowfullscreen><\/iframe>\n\n\n<p>Ale nie zagl\u0105dam tu przy czwartku &#8211; w najgor\u0119tszej cz\u0119\u015bci tygodnia, kiedy ju\u017c zaleg\u0142o\u015bci okazuj\u0105 si\u0119 nie do nadrobienia, a weekend ci\u0105gle daleko &#8211; po to, \u017ceby marnowa\u0107 czas na teorie spiskowe. Cho\u0107 to podejrzane, \u017ce wokalist\u0119 o kapitalnie pasuj\u0105cym do okolic sophisti-popu g\u0142osie, kt\u00f3ry przedstawia si\u0119 tu jako Chris Cummings, znamy dot\u0105d raczej jako Markera Starlinga. A Thom Gilla, multiinstrumentalist\u0119 graj\u0105cego tu na prawie wszystkim &#8211; jako Thomasa. I podejrzane, \u017ce Josepha Shabasona, graj\u0105cego tu na saksofonach i fletach, znamy najbardziej, bywa\u0142 regularnie recenzowany, a mimo to w sk\u0142adzie tria Cici Arthur pozosta\u0142 przez dwa tygodnie praktycznie niezauwa\u017cony. Tym bardziej \u017ce w\u015br\u00f3d go\u015bci mamy tu r\u00f3wnie\u017c Phila Melansona (ostatnio grywa\u0142 u Sama Amidona i Sama Gendela, jest te\u017c cz\u0119\u015bci\u0105 tria, kt\u00f3re warto sprawdzi\u0107: Shabason, Krgovich, Sage) albo Nicholasa Krgovicha. Wreszcie: Owena Palletta (u kt\u00f3rego grywa te\u017c Thom Gill, a kt\u00f3ry przygotowa\u0142 tu smyczkowe aran\u017ce), no i Dorothe\u0119 Paas (warto sprawdzi\u0107 jej nagrania solowe). Kre\u015bl\u0119 t\u0119 map\u0119 nazwisk niczym szurni\u0119ty mi\u0142o\u015bnik teorii spisku tylko po to, \u017ceby pokaza\u0107, \u017ce jest co\u015b takiego jak kanadyjska scena zawieszona mi\u0119dzy jazzem a popem. Tu &#8211; jazzem w wersji smooth i popem w wersji sophisti.\u00a0<\/p>\n<p>Nie jest to bowiem jazz, kt\u00f3ry poruszy wytrawnych mi\u0142o\u015bnik\u00f3w free i wsp\u00f3\u0142czesnej sceny improwizacji. Cele s\u0105 zupe\u0142nie inne: autorzy pisz\u0105 o Antonio Carlosie Jobimie i Franku Sinatrze. Rzecz ma by\u0107 wi\u0119c wysmakowana, delikatna, emocjonalna, troch\u0119 zadymiona i postarzona (wzorem tych klub\u00f3w, niegdy\u015b zadymionych), ale najzwyczajniej przyjemna w ka\u017cdej, dowolnie wyj\u0119tej z kontekstu minucie grania. Nie jest to album odkry\u0107, suspensu, przewrotek stylistycznych. Nie jest to cios w splot, dziesi\u0105ty dan w karate, raczej ju\u017c certyfikat masa\u017cu ucha wewn\u0119trznego (za projektem Patryka Zakrockiego i Jacka Mazurkiewicza). Wyjdziecie tu, gdzie weszli\u015bcie. A czy odmienieni? To zale\u017cy od tego, czego oczekiwali\u015bcie. Je\u015bli doczo\u0142gania si\u0119 do ko\u0144ca tygodnia, kt\u00f3ry da\u0142 wam w ko\u015b\u0107 &#8211; z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 mo\u017ce by\u0107 to w\u0142a\u015bnie ten rodzaj muzyki, na kt\u00f3ry czekali\u015bcie.\u00a0 \u00a0<\/p>\n<p><strong>CICI ARTHUR <em>Way Through<\/em>,<\/strong> Western Vinyl 2025<\/p>\n\n\n<iframe style=\"border: 0; width: 350px; height: 470px;\" src=\"https:\/\/bandcamp.com\/EmbeddedPlayer\/album=1628378330\/size=large\/bgcol=ffffff\/linkcol=0687f5\/tracklist=false\/transparent=true\/\" seamless><a href=\"https:\/\/ciciarthur.bandcamp.com\/album\/way-through\">Way Through by Cici Arthur<\/a><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Powinienem zacz\u0105\u0107 od tego, \u017ce najbardziej niedoceniona p\u0142yta tygodnia to prawie jak Steely Dan. A w\u0142a\u015bciwie to Steely Canadian. By\u0107 mo\u017ce takie postawienie sprawy kogo\u015b poruszy lub przyci\u0105gnie do albumu, kt\u00f3ry zasadniczo ukaza\u0142 si\u0119 ju\u017c prawie dwa tygodnie temu, wi\u0119c technicznie nie jest nawet p\u0142yt\u0105 tygodnia. Cho\u0107 nie znudzi\u0142 mi si\u0119 ani troch\u0119, a Cartwheels [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":46352,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,312,120,4156,3309,4009,4993,7,5878,106],"tags":[5887],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/46346"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=46346"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/46346\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":46351,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/46346\/revisions\/46351"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/46352"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=46346"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=46346"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=46346"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}