{"id":4651,"date":"2013-05-20T10:46:10","date_gmt":"2013-05-20T08:46:10","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4651"},"modified":"2013-05-20T11:59:45","modified_gmt":"2013-05-20T09:59:45","slug":"co-ja-powiem-mojej-zonie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/05\/20\/co-ja-powiem-mojej-zonie\/","title":{"rendered":"Co ja powiem mojej \u017conie?"},"content":{"rendered":"

Moja \u017cona nie lubi The National<\/strong>. Sp\u00f3jrzmy prawdzie w oczy: mimo sekretnej formu\u0142y, kt\u00f3ra (wydaje si\u0119) pozwala robi\u0107 mi\u0119kk\u0105 muzyk\u0119 rockow\u0105 trafiaj\u0105c\u0105 do mn\u00f3stwa s\u0142uchaczy, ani braciom Dessnerom, ani Devendorfom nie uda\u0142o si\u0119 poderwa\u0107 mojej \u017cony. Mo\u017ce chodzi o to, \u017ce nastr\u00f3j, mo\u017ce o to, \u017ce lekko niedba\u0142y, monotonny wokal Matta Berningera (wi\u0119c i temu si\u0119 nie uda\u0142o – tym bardziej), mo\u017ce o trudno\u015bci z rozpoznaniem, kt\u00f3rej w\u0142a\u015bnie p\u0142yty The National s\u0142uchamy. Ale najprawdopodobniej o niech\u0119\u0107 do s\u0142uchania tej grupy w domu. O to, \u017ce w gor\u0105cy weekend przed premier\u0105 dw\u00f3ch g\u0142o\u015bnych album\u00f3w, The National i Daft Punk, ja – kiepski potomek pierwszych \u0142owc\u00f3w – przynios\u0142em do domu ten pierwszy. Nie chc\u0119 od razu m\u00f3wi\u0107, \u017ce w takiej chwili wydarza si\u0119 to, co zwiastuje tytu\u0142 p\u0142yty („Trouble Will Find Me”), ale na pewno mog\u0119 us\u0142ysze\u0107 trawestacj\u0119 cytatu z klasyka: „Daft Punk is not playing in my house”.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie „Trouble Will Find Me” to precyzyjny i z konsekwencj\u0105 budowany mechanizm, kt\u00f3ry rozje\u017cd\u017ca w rytmie wyznaczanymi przez monotonnie dudni\u0105c\u0105 sekcj\u0119. G\u0119sto graj\u0105ce bas i perkusj\u0119, z mocnymi akcentami werbla w kr\u00f3tkich przej\u015bciach. A do tego gitary ze smyczkami i fortepianem (na nowej p\u0142ycie to r\u00f3wnie\u017c mn\u00f3stwo go\u015bci i ca\u0142a orkiestra na zapleczu – Bryce jest zreszt\u0105 tak\u017ce nierockowym kompozytorem, o czym przekona nas jesieni\u0105<\/a>) szlachetnie, ale mo\u017cliwie oszcz\u0119dnie buduj\u0105ce nastr\u00f3j. Wszystko \u0142adnie, cho\u0107 bez rzucaj\u0105cego na kolana szarpni\u0119cia, kt\u00f3rego czasem s\u0142uchacz jednak potrzebuje, bez piecz\u0119tuj\u0105cego to wszystko potu, krwi i \u0142ez, z prost\u0105 kontynuacj\u0105 najlepszej chyba jak dot\u0105d p\u0142yty The National „High Violet”. Ale mo\u017ce po prostu jeszcze udoskonalaj\u0105ce magiczn\u0105 formu\u0142\u0119? Troch\u0119 z U2, troch\u0119 z R.E.M., troch\u0119 (w tej grze sekcji cho\u0107by) z Joy Division. Gdyby kto\u015b tego nie zrobi\u0142, nale\u017ca\u0142oby to wymy\u015bli\u0107 i sprzedawa\u0107 w odcinkach. Ale kto\u015b to zrobi\u0142 i jest z powodzeniem sprzedawane w odcinkach, no i jak nic osi\u0105gnie w ko\u0144cu status U2. Trafiaj\u0105c tak\u017ce do tych wszystkich, kt\u00f3rzy na wci\u0105\u017c modne has\u0142o „indie” reaguj\u0105 s\u0142owem „jed\u017amy”, a nie „pos\u0142uchajmy”.<\/p>\n

Teksty przynosz\u0105 czasem mocniejszy, zaburzaj\u0105cy g\u0142adko\u015b\u0107 formu\u0142y akcent, ale w wi\u0119kszo\u015bci pozostaj\u0105 blisko \u017cyciowej melancholii. Te\u017c takiej z okolic rodzinnych sytuacji, co czytamy jak na d\u0142oni od pierwszych linijek pierwszego na p\u0142ycie utworu uk\u0142adaj\u0105cego si\u0119 w rodzaj standardowego dialogu: Don’t make me read your mind \/ You should know me better than that<\/em>. Gdyby\u017c \u017cona chcia\u0142a, zwr\u00f3ci\u0142aby uwag\u0119 na to, \u017ce ta p\u0142yta ma atmosfer\u0119 niepokoj\u0105co blisk\u0105 \u017cycia. Ma\u0142o spektakularnych fragment\u00f3w, klimat momentami do\u0142uj\u0105cy, cho\u0107 czasem troch\u0119 rado\u015bci i harmonii. Ale skomentowa\u0142a tylko ok\u0142adk\u0119: „Ciekawe, jak oni to zrobili, musieli w tym lustrze wyci\u0105\u0107 kszta\u0142t twarzy”. Wi\u0119c id\u0119 o zak\u0142ad, \u017ce zapyta dzisiaj, czy jednak przynios\u0142em co\u015b innego. <\/p>\n

A ja na koniec – jak zawsze porucznik Columbo – musz\u0119 przyzna\u0107 racj\u0119 mojej \u017conie (kt\u00f3ra te\u017c bywa figur\u0105 retoryczn\u0105, ale od \u017cony Columbo r\u00f3\u017cni j\u0105 jednak to, \u017ce istnieje naprawd\u0119). Mam \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, \u017ce rzadko kt\u00f3ry zesp\u00f3\u0142 bywa tak pewny w swojej ofercie jak The National, ale w skryto\u015bci ducha, osobi\u015bcie te\u017c bardziej czekam na nowe Daft Punk.<\/p>\n

\"\"<\/a>THE NATIONAL „Trouble Will Find Me”<\/strong>
\n4AD 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „I Should Live In Salt”, „Don’t Swallow The Cap”, „Graceless”, „Sea of Love”, „Hard To Find”. <\/p>\n

<\/p>\n