{"id":4670,"date":"2013-05-22T18:04:38","date_gmt":"2013-05-22T16:04:38","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4670"},"modified":"2013-05-22T19:20:53","modified_gmt":"2013-05-22T17:20:53","slug":"oto-co-nazywam-dobra-rozrywka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/05\/22\/oto-co-nazywam-dobra-rozrywka\/","title":{"rendered":"Oto, co nazywam dobr\u0105 rozrywk\u0105"},"content":{"rendered":"

Streszczenie oceny nowej p\u0142yty Daft Punk<\/strong> dla leniwych zawiera ju\u017c tytu\u0142 wpisu. Poni\u017cej 10 powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych warto j\u0105 kupi\u0107. Wiele spo\u015br\u00f3d nich mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 sporym zaskoczeniem dla tych, kt\u00f3rzy jeszcze tego tak oczekiwanego – i bardzo wa\u017cnego – albumu nie s\u0142yszeli. „Random Access Memories” ma charakter wybitnie rozrywkowy, ale z akcentem na „wybitnie”.<\/p>\n

1. Rozrywka z drugim dnem<\/strong>
\nKiedy\u015b przy okazji DVD „Interstella 5555” pisa\u0142em o konwencji z okresu p\u0142yty „Discovery” jako gumie do \u017cucia dla m\u00f3zgu. Po pierwsze jednak, Daft Punk przygotowuj\u0105 najlepsz\u0105 gum\u0119 do \u017cucia, jak\u0105 znam. Po drugie – warstwa narracyjna „Random Access Memories” przynosi dodatkowy element. Sygnalizowa\u0142y go ju\u017c zapowiadaj\u0105ce album filmy, minidokumenty o poszczeg\u00f3lnych go\u015bciach specjalnych (Giorgio Moroder, Nile Rodgers, Paul Williams itd.). To podr\u00f3\u017c poprzez histori\u0119 wsp\u00f3\u0142czesnej muzyki tanecznej, a momentami nawet muzyki pop w og\u00f3le.<\/p>\n

2. Pochwa\u0142a ludzko\u015bci<\/strong>
\nTo ju\u017c element wa\u0142kowany we wszystkich chyba doniesieniach o tej p\u0142ycie. Osiem lat temu Daft Punk wydali album „Human After All”. Ale tak naprawd\u0119 dopiero ten – z tak pe\u0142n\u0105 rozmachu realizacj\u0105 z \u017cywymi muzykami, w\u0142\u0105cznie z lud\u017ami z sesji „Thrillera” – tak naprawd\u0119 „Human After All”. Komputer\u00f3w nie stworzono z my\u015bl\u0105 o tym, by sta\u0142y si\u0119 instrumentami muzycznymi <\/em>– m\u00f3wi wr\u0119cz Bangalter w wywiadzie udzielonym Simonowi Reynoldsowi<\/a>.
\nTych, kt\u00f3rych parkiet taneczny nie bardzo poci\u0105ga, zadziwi to, ile liryzmu s\u0105 w stanie wykrzesa\u0107 muzycy Daft Punk w nowych kompozycjach. Dzia\u0142a tak ju\u017c samo zestawienie fortepianowych partii Chilly Gonzalesa z wokoderowymi wokalami – a DP pasjami wykorzystuj\u0105 ten fenomen odhumanizowanych element\u00f3w, kt\u00f3re, dobrze wykorzystane, wydaj\u0105 si\u0119 bardziej wra\u017cliwe i delikatne. Czyli motyw kulturowy od Kraftwerk po „Blade Runnera”. <\/p>\n

3. Wolno\u015b\u0107 hedonistyczna<\/strong>
\nCzyli nieod\u0142\u0105czne maski, obecne i tutaj, w coraz ciekawszych – o dziwo, bo my\u015bla\u0142em, \u017ce pomys\u0142y sko\u0144cz\u0105 si\u0119 jeszcze w okolicach „Discovery” – stylizacjach. Przytocz\u0119 wyt\u0142umaczenie z jednego z nielicznych w Polsce wywiad\u00f3w z Daft Punk, kt\u00f3ry przeprowadzi\u0142 dla „Przekroju” (rok 2004) Rafa\u0142 Niemojewski: Wywiad\u00f3w udzielamy od samego pocz\u0105tku, a poniewa\u017c jeste\u015bmy kulturalnymi lud\u017ami, zdejmujemy nasze kaski podczas rozmowy. Dalej jednak staramy si\u0119 pozosta\u0107 anonimowi, \u017ceby uchroni\u0107 si\u0119 przed dominuj\u0105cym w mediach systemem gwiazd, kt\u00f3ry banalizuje dzia\u0142alno\u015b\u0107 artystyczn\u0105<\/em>. Paradoksalnie wi\u0119c zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego nagrania przynosz\u0105 hedonizm w czystej postaci, cieszy si\u0119 pe\u0142n\u0105 wolno\u015bci\u0105 artystyczn\u0105. W\u0142\u0105cznie z wyborem miejsca na premier\u0119<\/a>, kt\u00f3re wywo\u0142a\u0142o zainteresowanie lokalnych medi\u00f3w. Ale o tym ju\u017c pisa\u0142em<\/a>. I z promowaniem modnego sk\u0105din\u0105d na YT ceremonia\u0142u „odpakowywania produktu”:
\n<\/p>\n