{"id":46970,"date":"2025-04-30T10:20:52","date_gmt":"2025-04-30T08:20:52","guid":{"rendered":"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=46970"},"modified":"2025-04-30T10:20:52","modified_gmt":"2025-04-30T08:20:52","slug":"ecm-idm","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/04\/30\/ecm-idm\/","title":{"rendered":"ECM IDM"},"content":{"rendered":"

Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce to trudny tytu\u0142 notki, ale za to \u0142atwa muzyka. Felix Manuel – lepiej znany, a teraz ju\u017c nawet ca\u0142kiem znany jako Djrum kszta\u0142ci\u0142 si\u0119 jako pianista zafascynowany Keithem Jarrettem i Alice Coltrane, a zarazem dzia\u0142a\u0142 jako did\u017cej\/producent na scenie klubowej (podpisuj\u0105c si\u0119 DJ RUM). Jednocze\u015bnie \u0142\u0105czy\u0142 te dwa plany w spos\u00f3b z jednej strony do\u015b\u0107 odkrywczy – relatywnie, bo w bliskie rejony \u0142\u0105czenia spiritual jazzu z clubbingiem momentami zap\u0119dza\u0142a si\u0119 ostatnio cho\u0107by Nala Sinephro, zagl\u0105da w nie tak\u017ce Floating Points – z drugiej jednak: do\u015b\u0107 oczywisty. Budowanie muzyki w rozdarciu mi\u0119dzy dwa skrajne tempa, g\u0119ste, wartkie i po\u0142amane linie perkusji i ambientowy, impresyjny, wzgl\u0119dnie statyczny drugi plan, nie jest wynalazkiem z roku 2025 czy nawet z XXI w. Z czego powinni sobie zdawa\u0107 spraw\u0119 krytycy z pe\u0142nym entuzjazmem opisuj\u0105cy dzi\u015b ten album. Cho\u0107by Will Lynch z Pitchforka<\/a> – zgadzam si\u0119 z og\u00f3lnym tonem jego recenzji, nie mog\u0119 si\u0119 natomiast zgodzi\u0107 z tym, \u017ce programowanie perkusji jest tu czym\u015b niewyobra\u017calnie z\u0142o\u017conym<\/em>. By\u0142oby to okre\u015blenie krzywdz\u0105ce dla ca\u0142ej elektronicznej sceny IDM i sporej cz\u0119\u015bci drum’n’bassowych producent\u00f3w-programist\u00f3w z ko\u0144ca lat 90. (co chyba najlepiej s\u0142ycha\u0107 w pe\u0142nym energii Let Me<\/em>). To jest po prostu braindance<\/em> – jak to wtedy okre\u015blano – w najlepszym wydaniu.\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

W\u0142a\u015bnie jako\u015b\u0107 jest czynnikiem, kt\u00f3ry d\u0142ugie i rozbudowane, czasem troch\u0119 przesadnie meandruj\u0105ce formy Djruma odr\u00f3\u017cnia od konkurencji. I jest to jako\u015b\u0107, powiedzieliby\u015bmy, ECM-owska. Owszem, na mark\u0119 wytw\u00f3rni naprowadzaj\u0105 tu parokrotnie przywodz\u0105ce Jarretta partie klawiszowe Manuela, ale przede wszystkim poziom produkcji – audiofilskiej, wymuskanej, g\u0142adkiej, perfekcyjnie salonowej, a przede wszystkim zrealizowanej po prostu z wra\u017cliwo\u015bci\u0105 i s\u0142uchem. Jest tu miejsce zar\u00f3wno dla skali dynamiczniej, jak i dla kontrast\u00f3w mi\u0119dzy zimnymi a ciep\u0142ymi barwami. Przede wszystkim jednak wszystko jest doskonale wykonane. Tu w\u0142a\u015bnie pomagaj\u0105 umiej\u0119tno\u015bci autora jako pianisty, przydaje si\u0119 te\u017c jego wsp\u00f3\u0142praca z Zosi\u0105 Jagodzinsk\u0105, wiolonczelistk\u0105 o sporym do\u015bwiadczeniu i z solowymi nagraniami na koncie. Jagodzinska w kilku utworach staje si\u0119 wr\u0119cz pe\u0142noprawn\u0105 partnerk\u0105, jako wsp\u00f3\u0142kompozytorka.\u00a0<\/p>\n

Nie mamy tu do czynienia z rewolucj\u0105. Przeciwnie: angielski producent nagra\u0142 wspania\u0142y album na leniw\u0105 maj\u00f3wk\u0119, pe\u0142en niuans\u00f3w, w kt\u00f3re mo\u017cna si\u0119 ws\u0142uchiwa\u0107, nigdzie si\u0119 przy tym nie spiesz\u0105c. Jest to przy tym album, kt\u00f3ry naprawd\u0119 pogodzi w\u0105satych wujk\u00f3w od ECM-u i brodatych wujk\u00f3w od IDM-u. A jaka\u015b szansa na spotkanie i porozumienie na dowolnym gruncie w ka\u017cdej rodzinie w tym gor\u0105cym przedwyborczym okresie si\u0119 przyda.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

DJRUM Under Tangled Silence<\/em><\/strong>, Houdstooth 2025\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n