{"id":47134,"date":"2025-05-15T12:08:21","date_gmt":"2025-05-15T10:08:21","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47134"},"modified":"2025-05-15T12:08:21","modified_gmt":"2025-05-15T10:08:21","slug":"dobra-strona-zlej-muzyki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/05\/15\/dobra-strona-zlej-muzyki\/","title":{"rendered":"Dobra strona z\u0142ej muzyki"},"content":{"rendered":"

Trwa s\u0105d nad Andr\u00e9 3000<\/strong>. Troch\u0119 sp\u00f3\u017aniony, bo dyskusja powinna si\u0119 odby\u0107 przy okazji New Blue Sun<\/em>, fletowej p\u0142yty rapera Outkastu. Tamta jednak wydawa\u0142a si\u0119 przynajmniej w miar\u0119 dorobiona koncepcyjnie i poparta autentyczn\u0105, cho\u0107by i amatorsk\u0105 z ducha fascynacj\u0105. T\u0119 now\u0105, fortepianow\u0105 epk\u0119 7 Piano Sketches,<\/em> profesjonalny pianista jazzowy Matthew Shipp nazwa\u0142 w\u0142a\u015bnie „okropnym g\u00f3wnem”, mo\u017ce troch\u0119 w ramach popisu, ale rzeczywi\u015bcie – poza utworem Off Rhythm Laughter<\/em>, gdzie przynajmniej zaczyna si\u0119 wykluwa\u0107 jaka\u015b my\u015bl – wydaje si\u0119 ona efektem kilku kwadrans\u00f3w zabawy z klawiatur\u0105. Tak naprawd\u0119 jest to rzecz starsza (na co wskazuje wpis autora na Instagramie<\/a>), nagrywana w domu na mikrofon w iPhonie (mia\u0142a nosi\u0107 tytu\u0142 Najlepszy najgorszy album rapowy w historii<\/em> – bo nie by\u0142o rapu). I ewidentny humbug. By\u0107 mo\u017ce \u017cart. Przejecha\u0142 si\u0119 na nim recenzent Pitchforka, spekuluj\u0105c na temat mo\u017cliwych skojarze\u0144 z Theloniousem Monkiem i g\u0142upio t\u0142umacz\u0105c oczywiste (\u017ce przecie\u017c to nie Jarrett). Przejecha\u0142 si\u0119 niestety te\u017c sam Shipp, kt\u00f3ry pr\u00f3buj\u0105c skopa\u0107 ty\u0142ki zak\u0142amanym mieszczanom i mocno si\u0119 nakr\u0119caj\u0105c ca\u0142\u0105 afer\u0105 – w gruncie rzeczy ci\u0105gle do\u015b\u0107 \u015brodowiskow\u0105, cho\u0107 nadaj\u0105c\u0105 mu na chwil\u0119 influencerski status – sam wypad\u0142 ostatecznie troch\u0119 jak wywy\u017cszaj\u0105cy si\u0119 reprezentant bur\u017cuazji, spekuluj\u0105c nie tylko na temat muzyki, ale i na temat stanu ducha rapera. Tkwi ten wy\u017cszo\u015bciowy d\u017cin gdzie\u015b g\u0142\u0119boko w butelce z impro i jazzem, Shipp go wywo\u0142a\u0142 – nawet je\u015bli przypadkiem i w dobrej wierze. Przy czym dalej ma mikrozasi\u0119gi w por\u00f3wnaniu z gwiazdorem Outkastu, a w streamingu najpopularniejsze utwory Shippa maj\u0105 po latach mniej ods\u0142uch\u00f3w ni\u017c 7 Piano Sketches<\/em> po siedmiu dniach. A mo\u017cna by\u0142o zrobi\u0107 to, co nale\u017ca\u0142o: pomilcze\u0107 i obserwowa\u0107 z rozbawieniem, kto opublikuje kolejny pean na cze\u015b\u0107 Andr\u00e9 Benjamina.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

\"\"<\/p>\n\n

S\u0105 jednak po\u017cytki z amatorsko czy p\u00f3\u0142amatorsko tworzonej muzyki. Z 7 Piano Sketches<\/em> akurat z grubsza \u017cadne, bo to konwencja i prymitywna, i oczywista, ale z New Blue Sun<\/em> jednak troch\u0119 ich by\u0142o – dzi\u0119ki wprz\u0119gni\u0119ciu Dre w szerokie off-jazzowe \u015brodowisko, zwr\u00f3ceniu uwagi na nieco bagatelizowany instrument. Nie namawiam jednak nikogo do \u015bledzenia tych celebryckich p\u0142yt (bo cho\u0107 raper Outkastu ma na koncie rzeczy wybitne, tu b\u0142yszczy ewidentnie dzi\u0119ki celebryckiemu statusowi), chcia\u0142bym przekierowa\u0107 Wasz\u0105 uwag\u0119 na inny album.<\/p>\n

Chodzi o wydan\u0105 w\u0142a\u015bnie Natureza morta<\/em> sygnowane przez Antropoceno<\/strong>, znan\u0105 r\u00f3wnie\u017c jako Lua Viana czy Moodaughter artystyczn\u0105 osob\u0119 niebinarn\u0105 z Brazylii. To inspirowany ksi\u0105\u017ckami The Falling Sky<\/em> (Daviego Kopenawy i Bruce’a Alberta) oraz Ideas to Postpone the End of the World <\/em>(Ailtona Krenaka) concept-album po\u015bwi\u0119cony kryzysowi klimatycznemu. A zarazem list mi\u0142osny do brazylijskiej tradycji, z nurtem Tropicalia na czele. Lua Viana czerpie bowiem wprost z emocji, kt\u00f3ra w spo\u0142ecze\u0144stwie brazylijskim po rekordowych po\u017carach amazo\u0144skich las\u00f3w wydaje si\u0119 szczeg\u00f3lnie silna. I przek\u0142ada si\u0119 na globalne problemy. A przy tym \u0142\u0105czy lokalne z globalnym na planie czysto muzycznym. Rytmy bossa novy i samby uda\u0142o mu si\u0119 – w inny, mniej pozorowany spos\u00f3b ni\u017c w nagraniach cho\u0107by Sepultury – po\u0142\u0105czy\u0107 z g\u0119stym, ale niezbyt ci\u0119\u017ckim brzmieniem, kt\u00f3re czerpie inspiracj\u0119 z metalowych konwencji.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

Ten metal jest tu przepuszczony przez filtr shoegaze’u, czyli mocno przetworzonej efektami muzyki gitarowej o zupe\u0142nie innej konwencji. Naprowadza na to zreszt\u0105 obecno\u015b\u0107 – go\u015bcinnie – Korea\u0144czyka Parannoula. St\u0105d pewnie ta lekko\u015b\u0107 i a\u017curowo\u015b\u0107, przy „zg\u0119stkach” b\u0119bn\u00f3w i wokalach zbli\u017caj\u0105cych chwilami rzecz do black metalu. I st\u0105d oryginalno\u015b\u0107. Ale nie perfekcjonizm producencki. Jedyne, co mo\u017cna mie\u0107 do zarzucenia Antropoceno, to fakt, \u017ce brzmi od pocz\u0105tku do ko\u0144ca jak album produkowany w domowych (i korespondencyjnych, je\u015bli chodzi o go\u015bci) warunkach. Dla niekt\u00f3rych b\u0119dzie to zaleta i oczywi\u015bcie nie mamy do czynienia z nagraniem na iPhone’a, jak u Dre, warto jednak ostrzec, \u017ce ca\u0142y ten producencki pomys\u0142 – bardzo lotny i sprawnie zrealizowany – ma na wyj\u015bciu efekt o nieco cha\u0142upniczym sznycie. Co b\u0119dzie s\u0142ycha\u0107 w \u015bwietnych kulminacjach takich utwor\u00f3w jak 222 Dias de Calor Extremo<\/em> czy The Waves<\/em>. To jest ten p\u00f3\u0142amatorski element, o kt\u00f3rym m\u00f3wi\u0119. Nie ujmuje on jednak wiele efektowi ko\u0144cowemu. A mo\u017ce nawet dodaje? W ko\u0144cu trudno zdecydowa\u0107, czy to krzyk rozpaczy, czy ju\u017c szloch na koniec \u015bwiata. I czy to metalowy pogrzeb, czy jednak taniec w rytmie samby na grobie cywilizacji.\u00a0<\/p>\n

ANTROPOCENO Natureza morta<\/em><\/strong>, Longinus 2025\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n