{"id":47295,"date":"2025-05-30T12:48:58","date_gmt":"2025-05-30T10:48:58","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47295"},"modified":"2025-05-30T12:48:59","modified_gmt":"2025-05-30T10:48:59","slug":"slons","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/05\/30\/slons\/","title":{"rendered":"S\u0142o\u0144s"},"content":{"rendered":"

Kiedy wydaje wam si\u0119, \u017ce s\u0142uchacie p\u0142yty od godziny, a to dopiero po\u0142owa pierwszego utworu, to musi by\u0107 Swans<\/strong>. I nie jest to ten przypadek, kiedy oznacza to co\u015b z\u0142ego. Samo The Healers<\/em> to ju\u017c minisymfonia, minimalistyczna w \u015brodkach wyrazu, cho\u0107 z punktu widzenia teorii muzyki to raczej totalizm – co zreszt\u0105 zgodne z metryk\u0105 Michaela Giry, kt\u00f3ry jest kompozytorem bliskim pokoleniowo Glennowi Brance i Rhysowi Chathamowi. Chodzi o formy niby testuj\u0105ce ludzk\u0105 wytrzyma\u0142o\u015b\u0107, ale w gruncie rzeczy proste i ca\u0142kiem efektowne, podnosz\u0105ce efekty orkiestry rockowej do tego poziomu, gdy sama tylko sekwencja ko\u0144cowa utworu trwa 2,5 minuty (zmie\u015bci\u0142aby w sobie kompletny hit eurowizyjny), a 22-minutowa forma to rzecz hipnotyzuj\u0105ca i pot\u0119\u017cna – tak, by bardziej ni\u017c o \u0142ab\u0119dziach z nazwy zespo\u0142u my\u015ble\u0107 o s\u0142oniach. A to nawet – dodajmy – nie jest najd\u0142u\u017cszy utw\u00f3r na p\u0142ycie.<\/p>\n\n\n\n\n\n

Zdziwi\u0142o mnie troch\u0119 to, \u017ce kolejna p\u0142yta Swans w tym stylu w og\u00f3le powsta\u0142a, cho\u0107 – jak czytam – ma by\u0107 ostatni\u0105 (i towarzyszy\u0107 jej ma ostatnia trasa w tym du\u017cym sk\u0142adzie z pot\u0119\u017cnym brzmieniem – cho\u0107 w „ostatnie” rzeczy to ja ostatnio nie wierz\u0119). Nie zdziwi\u0142o mnie zupe\u0142nie, jak brzmi. Jest w rzeczywisto\u015bci nieco l\u017cejsza ni\u017c The Seer<\/em> czy To Be Kind<\/em>, ale podobnie intensywna. I operuje jeszcze wyrazi\u015bciej nieco podobnym patencie, kt\u00f3ry nazwa\u0142bym na cze\u015b\u0107 Tytusa De Zoo efektem lassa. Pami\u0119tacie zapewne scen\u0119, kiedy bohaterowie komiksu Papcia Chmiela siedzieli w kinie na westernie zbyt blisko ekranu – Romek i A’Tomek widzieli dwie zupe\u0142nie inne fragmenty sceny: jeden kowboja, drugi bizona. A siedz\u0105cy po\u015brodku Tytus widzia\u0142 samo lasso. Ot\u00f3\u017c tutaj to lasso skraca si\u0119 bardzo, do tego stopnia, \u017ce trudno powiedzie\u0107, gdzie ko\u0144czy si\u0119 jeden motyw, a gdzie zaczyna drugi. Muzyka Swans – co s\u0142ycha\u0107 wspaniale w utworze tytu\u0142owym Birthing<\/em>, a potem np. w zbudowanym na podobnej zasadzie The Merge<\/em> – tu g\u0142\u00f3wnie pocz\u0105tki i zako\u0144czenia. Konia z rz\u0119dem, albo i s\u0142onia, temu, kto wyczuje moment, gdy jedno przechodzi w drugie.<\/p>\n

To w sumie r\u00f3wnie\u017c ca\u0142a opowie\u015b\u0107 o \u017cyciu. A tym jest Birthing<\/em> w du\u017cej cz\u0119\u015bci. Te „lassa”, \u0142\u0105czniki, w kt\u00f3rych utw\u00f3r przestaje si\u0119 zaczyna\u0107, a zaczyna ko\u0144czy\u0107, to w Birthing<\/em> i The Merge<\/em> g\u0142os dziecka. Tak kr\u00f3tko mo\u017cna podej\u015b\u0107 do monstrualnych rozmiar\u00f3w (prawie dwie godziny) p\u0142yty, jak zwykle istotnej i ciekawej – bo to zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry od dawna praktycznie nie nagrywa nieznacz\u0105cych album\u00f3w – cho\u0107 nie bardzo rozwijaj\u0105cej formu\u0142\u0119 grania zespo\u0142u Giry. Trudno si\u0119 do tej p\u0142yty zdystansowa\u0107 po dw\u00f3ch pierwszych ods\u0142uchach, kt\u00f3re zaj\u0119\u0142y znaczn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dnia, jeszcze trudniej oceni\u0107, jak si\u0119 b\u0119dzie na ni\u0105 patrze\u0107 w kontek\u015bcie ca\u0142ej dyskografii. Ale czas dystansowania mo\u017cna sobie umili\u0107, przegl\u0105daj\u0105c inne p\u0142yty z dost\u0119pnego w tym tygodniu katalogu premier.\u00a0<\/p>\n

SWANS Birthing<\/em><\/strong>, Young God 2025<\/p>\n\n\n