{"id":47316,"date":"2025-06-06T12:45:41","date_gmt":"2025-06-06T10:45:41","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47316"},"modified":"2025-06-06T12:46:00","modified_gmt":"2025-06-06T10:46:00","slug":"supermoce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/06\/06\/supermoce\/","title":{"rendered":"Supermoce"},"content":{"rendered":"

To co\u015b, co najwyra\u017aniej posiad\u0142 Wayne Coyne. Mo\u017cna by\u0142o tak pomy\u015ble\u0107 cho\u0107by przy The Yeah Yeah Yeah Song (With All Your Power)<\/em> i pewnie jeszcze w kilkunastu momentach wczorajszego show The Flaming Lips w Berlinie. To pow\u00f3d sp\u00f3\u017anienia z tym wpisem i m\u00f3j pi\u0105ty raz z tym zespo\u0142em na \u017cywo. Wra\u017cenie euforii we wsp\u00f3lnym prze\u017cywaniu smutnych piosenek si\u0119 nie zaciera. Co wi\u0119cej, wszystkie poprzednie wyst\u0119py grupy z Oklahomy, kt\u00f3re widzia\u0142em na przestrzeni 26 lat, odbywa\u0142y si\u0119 na festiwalach (Roskilde, Benicassim, Pukkelpop i wreszcie Off Festival). Ten by\u0142 pierwszym samodzielnym koncertem TFL, na kt\u00f3rym by\u0142em: 3 godziny muzyki podzielonej na cz\u0119\u015b\u0107 po\u015bwi\u0119con\u0105 p\u0142ycie Yoshimi Battles The Pink Robots<\/em> (odegranej w ca\u0142o\u015bci), zestaw najwi\u0119kszych przeboj\u00f3w i dwa bisy, w tym True Love Will Find You In The End<\/em> Daniela Johnstona. Do tego feeria psychodelii i wszystko, co Coyne proponowa\u0142 na swoich koncertach, tyle \u017ce w formacie XXL – jeszcze wi\u0119cej konfetti, jeszcze wi\u0119cej psychodelicznych barw na ekranie, dmuchanych element\u00f3w scenografii i ta\u0144cz\u0105cych przebiera\u0144c\u00f3w na scenie. Nawet ograniczona mocno sekwencja zorbingu Coyne’a w nadmuchiwanej kuli, podobno stanowczo zakazywana mu przez otoczenie. No i wi\u0119cej czasu dla lidera na opowie\u015bci o historii, kt\u00f3r\u0105 prze\u017cy\u0142a Kacey Musgraves podczas tripu na kwasie czy o sensie \u015bpiewania bardzo ponurych piosenek opakowanych w show o cyrkowo-musicalowym rozmachu. Trudno chcie\u0107 wi\u0119cej. A jeszcze trudniej stwierdzi\u0107, kt\u00f3ry z ogl\u0105danych przeze mnie dot\u0105d wyst\u0119p\u00f3w tej grupy by\u0142 najlepszy.\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Supermoce r\u00f3wnie\u017c co\u015b, co ma Little Simz, brytyjska raperka, kt\u00f3ra nagrywa z du\u017c\u0105 regularno\u015bci\u0105 i nie zaliczy\u0142a od co najmniej sze\u015bciu lat s\u0142abej p\u0142yty. Ta najnowsza, opublikowana dzi\u015b, jest lepsza ni\u017c poprzednia (No Thank You<\/em>), ale w ca\u0142o\u015bci nieco mniej imponuj\u0105ca ni\u017c Sometimes I MIght Be Introvert<\/em>. To miejsce, w kt\u00f3rym Simbi Ajikawo z \u0142atwo\u015bci\u0105 \u015bci\u0105ga na swoje albumy fantastycznych go\u015bci – tu m.in. Michaela Kiwanuk\u0119, Samph\u0119 czy Obongjayara (z kt\u00f3rym wprost rapuje o supermocy). Nowa scena brytyjskiego R&B i hip-hopu trzyma si\u0119 razem podobnie jak ta jazzowa i ta rockowa. I wypada r\u00f3wnie porywaj\u0105co, tak\u017ce dzi\u0119ki marce Forever Living Originals, a do tego \u015brodowiska nale\u017cy te\u017c Simbi. Lotus<\/em> r\u00f3\u017cni si\u0119 jednak od poprzednich dw\u00f3ch p\u0142yt brzmieniem – to p\u0142yta bardzo upbeatowa, utrzymana w wysokim tempie, \u017cywio\u0142owa i pe\u0142na partii \u017cywych instrument\u00f3w, w wi\u0119kszo\u015bci programu taneczna, k\u0142aniaj\u0105ca si\u0119 momentami brytyjskim klasykom pokroju The Streets. I Skinnera, i Little Simz zobaczymy w tym roku w Polsce. Szkoda, \u017ce dla The Flaming Lips zabrak\u0142o odpowiedniej sali i\/lub zainteresowanego promotora. Gonimy tera\u017aniejszo\u015b\u0107, przesz\u0142o\u015b\u0107 nam umyka.\u00a0<\/p>\n

Swoj\u0105 drog\u0105 – tkwimy ju\u017c kolejny tydzie\u0144 w przesz\u0142o\u015bci pod wzgl\u0119dem oferty premierowej. Tym razem mamy More<\/em> grupy Pulp, o kt\u00f3rym tu ju\u017c tylko wspominam (cho\u0107 to wybitny powr\u00f3t do nagra\u0144 po 24 latach), ale pisa\u0142em o tym albumie na \u0142amach POLITYKI. Odsy\u0142am wi\u0119c na Polityka.pl. Zgodnie z oczekiwaniami zameldowa\u0142o si\u0119 ju\u017c w sieci wi\u0119cej fan\u00f3w tej grupy „od lat 90.” ni\u017c realnie ich wtedy by\u0142o. To zjawisko podobne do zwielokrotnionego fandomu Oasis, kt\u00f3ry teraz w milionach (i z milionami w kieszeni) oczekuje na letni\u0105 tras\u0119 Gallagher\u00f3w. Ale mocno naznaczone polsk\u0105 rzeczywisto\u015bci\u0105. Proponuj\u0119 pos\u0142ucha\u0107 tej p\u0142yty samemu, a wszelkie oceny starych fan\u00f3w traktowa\u0107 pob\u0142a\u017cliwie. W wi\u0119kszo\u015bci dowiedzieli si\u0119 o znaczeniu zespo\u0142u Jarvisa Cockera od m\u0142odszych o pokolenie koleg\u00f3w lub kole\u017canek. Spo\u015br\u00f3d wszystkich najwi\u0119kszych britpopowych sk\u0142ad\u00f3w ten by\u0142 w Polsce w latach 90. najbardziej niezrozumiany i niedoceniony – w prasie, w radiu, ale te\u017c przez tzw. szerokiego s\u0142uchacza, na spotkanie z kt\u00f3rym tak\u017ce muzycy Pulp powinni mie\u0107 szans\u0119, ale w tym roku jej nie ma. I to nie publiczno\u015b\u0107 j\u0105 przegapi\u0142a, tylko promotorzy, z tego samego pokolenia, kt\u00f3re kiedy\u015b w du\u017cej mierze nie doceni\u0142o potencja\u0142u Cockera, obok Albarna konsekwentnie najlepszego z songwriter\u00f3w tamtej brytyjskiej generacji. Kto\u015b pisa\u0142 co\u015b o supermocach?\u00a0\u00a0<\/p>\n

LITTLE SIMZ Lotus<\/em><\/strong>, AWAL 2025<\/p>\n\n\n