{"id":47525,"date":"2025-07-04T11:37:33","date_gmt":"2025-07-04T09:37:33","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47525"},"modified":"2025-07-04T11:37:34","modified_gmt":"2025-07-04T09:37:34","slug":"nieletnie-granie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/07\/04\/nieletnie-granie\/","title":{"rendered":"Nieletnie granie"},"content":{"rendered":"

Zawsze zaskakuje mnie zaskoczenie publiczno\u015bci, \u017ce mo\u017cna gra\u0107 i \u015bpiewa\u0107 politycznie<\/em>. Bo chocia\u017c symetryzowanie, \u017ceby koniecznie oddziela\u0107 muzyk\u0119 od polityki<\/em>, du\u017co napsu\u0142o w muzycznym mainstreamie, to przecie\u017c ci\u0105gle s\u0105 zaanga\u017cowani arty\u015bci. Po raz kolejny odkryto ich istnienie na Open’erze, co mi\u0142e – szczeg\u00f3lnie \u017ce czasy mi\u0142e nie s\u0105: mo\u017cna dosta\u0107 za kolor sk\u00f3ry od brunatnych boj\u00f3wek – finansowanych swego czasu, pami\u0119tajmy, z bud\u017cetu ministerstwa kultury – a s\u0142ynna, stara ju\u017c rosyjska narracja o migrantach (jeszcze pakietowana z prawdziwym \u015bci\u0105ganiem migrant\u00f3w) jest aktualnie najatrakcyjniejszym towarem sieci, doro\u015bli ludzie \u0142ykaj\u0105 najwi\u0119ksze bzdury jak pelikany, a politycy wykr\u0119caj\u0105 na tym wyniki. No wi\u0119c nie bardzo si\u0119 dziwi\u0119, \u017ce gdy w takiej sytuacji wychodzi stare Massive Attack, to wymiata (cz\u0119\u015b\u0107 publiczno\u015bci podobno nawet dos\u0142ownie), ciesz\u0119 si\u0119, \u017ce tezy mojego niedawnego tekstu z POLITYKI<\/a> o ucieczce do dinozaur\u00f3w lat 90. – mi\u0119dzy innymi po odwa\u017cny przekaz – wytrzyma\u0142y konfrontacj\u0119 z realem. A jeszcze bardziej si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce u m\u0142odszych wykonawc\u00f3w (Kneecap na Glastonbury) rzecz nie ginie. Jedni maj\u0105 kije, drudzy mikrofony i zawsze bardziej mnie ci\u0105gn\u0119\u0142o do tych drugich.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Tymczasem na listach przeboj\u00f3w w na dobre rozpocz\u0119tym sezonie wakacyjnym dominuj\u0105 tzw. letniaki. Problem w tym, \u017ce chwilowo (start wakacji to chyba – poza \u015bwi\u0119tami – najwi\u0119ksze wydawnicze t\u0105pni\u0119cie w ci\u0105gu roku) nie jest \u0142atwo znale\u017a\u0107 nawet sensown\u0105 ofert\u0119 w tej dziedzinie. I tu r\u00f3wnie\u017c uratowa\u0142 sytuacj\u0119 przybysz sprzed \u0107wier\u0107 wieku, tj. obecny na scenie od lat 90. producent Matthew Herbert (te\u017c sk\u0105din\u0105d nieboj\u0105cy si\u0119 polityki, pami\u0119tamy, pisa\u0142em tu o jego pomys\u0142ach) z bardzo obiecuj\u0105c\u0105 wokalistk\u0105 i perkusistk\u0105 m\u0142odszego pokolenia Momoko Gill. Ich Clay<\/em> to wprawdzie p\u0142yta sprzed tygodnia, ale nic od tamtej pory – w\u0142\u0105cznie z przyjemn\u0105, ale kr\u00f3tk\u0105 epk\u0105 Nil\u00fcfer Yanyi – nie wci\u0105gn\u0119\u0142o mnie w ostatnich dniach tak bardzo.\u00a0<\/p>\n

Herbert wykorzysta\u0142 swoje umiej\u0119tno\u015bci i stworzy\u0142 samplowane, organicznie brzmi\u0105ce t\u0142o rytmiczne, p\u0142yn\u0105ce z lekkim swingiem i raczej delikatne, a Gill d\u0142ugie teksty \u015bpiewa tu ze swobod\u0105 Tirzah (z kt\u00f3r\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a, podobnie jak z Alabastrem DePlume). To zupe\u0142nie inna ekspresja ni\u017c ta, kt\u00f3r\u0105 znamy z nagra\u0144 Herberta z Dani Siciliano, ale jego podej\u015bcie pozosta\u0142o ca\u0142kiem blisko tamtej estetyki. Wysz\u0142a p\u0142yta z hitowymi momentami – jak Fallen Again<\/em> czy Babystar<\/em> – ale zarazem zupe\u0142nie niezobowi\u0105zuj\u0105ca, pe\u0142na \u015bwie\u017co\u015bci, za to pozbawiona cho\u0107by jednego nachalnego gestu. Niby mamy tu granie zupe\u0142nie letnie, ale przy tym ma\u0142o m\u0119cz\u0105ce. Dobrze si\u0119 tego s\u0142ucha, a jeszcze lepiej do tego wraca, klei si\u0119 ten Clay<\/em> do uszu.\u00a0<\/p>\n

HERBERT & MOMOKO Clay<\/em><\/strong>, Strut 2025\u00a0<\/p>\n\n\n