{"id":47659,"date":"2025-07-25T14:10:31","date_gmt":"2025-07-25T12:10:31","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47659"},"modified":"2025-07-25T14:10:32","modified_gmt":"2025-07-25T12:10:32","slug":"gdzie-nowe-w-gitarze","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/07\/25\/gdzie-nowe-w-gitarze\/","title":{"rendered":"Gdzie nowe w gitarze?"},"content":{"rendered":"

Tydzie\u0144 w muzyce up\u0142yn\u0105\u0142 pod znakiem \u015bmierci Ozzy’ego, co naturalne. Ale dyskusje – co ju\u017c troch\u0119 zaskakuj\u0105ce – schodzi\u0142y zwykle na poziom pyta\u0144 o to, co zrobi\u0142 wraz z kolegami w Black Sabbath. Czyli pewnej zupe\u0142nie nowatorskiej formu\u0142y muzycznej, kt\u00f3ra nagle zmieni\u0142a spos\u00f3b patrzenia na blues-rockow\u0105 tradycj\u0119, otwieraj\u0105c zupe\u0142nie nowy rozdzia\u0142. Tu akurat najwi\u0119ksza zas\u0142uga Tony’ego Iommiego, czyli gitarzysty tej grupy. Pojawi\u0142y si\u0119 zewsz\u0105d pytania, czy dzi\u015b jest to jeszcze mo\u017cliwe, \u017ceby tak radykalnie, a zarazem prosto odmieni\u0107 spos\u00f3b wykorzystania gitary elektrycznej w zespole. S\u0142ucham nowej p\u0142yty Editrix<\/strong> z jedn\u0105 z moich ulubionych wsp\u00f3\u0142czesnych gitarzystek Wendy Eisenberg i odpowiadam na to pytanie kr\u00f3tko i konkretnie: nie. Nie dlatego, \u017ceby brakowa\u0142o dobrych instrumentalistek\/\u00f3w – m\u00f3wi\u0105c wprost, Eisenberg jest w wi\u0119kszo\u015bci parametr\u00f3w grania lepsza ni\u017c Iommi. I to nie lepsza ni\u017c Iommi dzi\u015b, ale ni\u017c Iommi w kwiecie wieku, w jej wieku, a nawet z grubsza kiedykolwiek. Chodzi tu o kontekst: to nie jest czas tak prostych i radykalnych przewrot\u00f3w. Ba, by\u0107 mo\u017ce to nie jest czas tak prostej i radykalnej muzyki. Je\u015bli w og\u00f3le rozmawiamy o nowatorstwie, powinni\u015bmy go szuka\u0107 gdzie indziej.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Editrix odwo\u0142uje si\u0119 do formu\u0142y power tria (gitara, bas, perkusja) znanej jeszcze zanim na scen\u0119 wyszli Black Sabbath – np. z grupy Jimiego Hendrixa czy formacji Cream. W obu by\u0142 silny akcent na improwizacj\u0119, co s\u0142ycha\u0107 i tu: The Big E<\/em> jest p\u0142yt\u0105 powsta\u0142\u0105 w du\u017cej mierze na bazie improwizacji, nagrywan\u0105 na setk\u0119, w kilku podej\u015bciach, stawiaj\u0105c\u0105 na \u017cywio\u0142 i ryzykuj\u0105c\u0105 drobne niedor\u00f3bki. W tych parametrach do\u015b\u0107 tradycyjn\u0105. Co ciekawe jednak, uwzgl\u0119dniaj\u0105c\u0105 elementy tej rewolucji, kt\u00f3r\u0105 przeprowadzili Iommi i sp\u00f3\u0142ka. Groove’y, na kt\u00f3rych oparta jest cz\u0119\u015b\u0107 nagra\u0144 na tej trzeciej w dorobku Editrix p\u0142ycie, miewaj\u0105 metalowe akcenty (Something Sweet<\/em>), cho\u0107 ju\u017c nie brzmienie. A nad ca\u0142o\u015bci\u0105 produkcji czuwa\u0142 Colin Marston, muzyk znany g\u0142\u00f3wnie z metalowych okolic, cz\u0142onek Krallice, producent wielu zespo\u0142\u00f3w ci\u0119\u017ckiego grania. I sporo na The Big E<\/em> ci\u0119\u017caru nawi\u0105zuj\u0105cego do r\u00f3\u017cnych odmian heavy rocka, prze\u0142amywanego jednak stylem Eisenberg, kt\u00f3rej bli\u017cej pewnie – jak sama podpowiada – do King Crimson albo Horse Lords, a tak\u017ce do rytmiki math rocka i brzmieniowych star\u0107 jazzu i hardcore’a. Prowadzi to wszystko element, do kt\u00f3rego mam du\u017c\u0105 s\u0142abo\u015b\u0107 – partie wokalne wykonywane unisono z gitarowymi. Rzecz charakterystyczna dla George’a Bensona, s\u0142yszana w \u015brodkowym okresie KC (z Adrianem Belew) i wielu innych wykonawc\u00f3w z jazzowo-rockowego pogranicza. Tu wypada \u015bwie\u017co i spontanicznie, nawet je\u015bli ca\u0142a p\u0142yta ma w sobie te\u017c to, co zawsze formule tria rockowego przeszkadza\u0142o w pe\u0142nym podbiciu rynku: otwarty charakter.\u00a0<\/p>\n

Oczywi\u015bcie jest te\u017c drugi element od\u015bwie\u017caj\u0105cy: w wypadku Editrix, tak jak to nazwa podpowiada, mamy do czynienia z redaktork\u0105, a nie redaktorem, liderk\u0105, a nie liderem, gitarzystk\u0105, a nie gitarzyst\u0105. To r\u00f3\u017cnica, kt\u00f3ra nie wydaje si\u0119 fundamentalna, ale od kt\u00f3rej trudno abstrahowa\u0107, szukaj\u0105c swoistego charakteru tej przyjemnej, cho\u0107 do\u015b\u0107 nierewolucyjnej nowej p\u0142yty.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

EDITRIX The Big E<\/em><\/strong>, Joyful Noise 2025\u00a0<\/p>\n\n\n