{"id":47762,"date":"2025-08-08T10:15:34","date_gmt":"2025-08-08T08:15:34","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47762"},"modified":"2025-08-08T10:15:35","modified_gmt":"2025-08-08T08:15:35","slug":"wybor-skromny-ale-prosty","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/08\/08\/wybor-skromny-ale-prosty\/","title":{"rendered":"Wyb\u00f3r skromny, ale prosty"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b jak w tytule notki: \u015brodek sezonu letniego, wi\u0119c oferta umiarkowana, cho\u0107 godna. O tej polskiej pisa\u0142em kr\u00f3tko na \u0142amach POLITYKI<\/a> – Cze\u015b\u0107tet to jedna z dw\u00f3ch debiutuj\u0105cych ostatnio supergrup sceny jazzowej (pierwsz\u0105 by\u0142o Ki Ki Ki – obie z Grzegorzem Tarwidem w sk\u0142adzie). Z przes\u0142uchanych ju\u017c zagranicznych mog\u0119 poleci\u0107 album For Those I Love, czyli kolejnego ostatnio zdolnego Irlandczyka Davida Balfe, kt\u00f3ry \u0142\u0105czy wra\u017cliwo\u015b\u0107 sceny tanecznej i raperskie gadulstwo, ale raczej w wydaniu spoken word. Dodaje troch\u0119 dramaturgii, z kt\u00f3rej specjalizuj\u0105 si\u0119 najwyra\u017aniej ludzie z Dublina. Warto zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119. Wypada si\u0119 te\u017c zmierzy\u0107 z drugim, d\u0142ugo oczekiwanym albumem Ethel Cain<\/strong>. Kiedy ju\u017c si\u0119 pojawi\u0142, to d\u0142ugi, 73-minutowy, i zrealizowany z takim rozmachem, na jaki tylko mo\u017cna sobie pozwoli\u0107 w obr\u0119bie konwencji, kt\u00f3ra mroczniejsz\u0105 odmian\u0119 Americany \u0142\u0105czy ze slowcore’em.\u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

To nie jest p\u0142yta szczeg\u00f3lnie optymistyczna, a tego \u015bwiat\u0142a wypatrywa\u0142a w niej recenzentka z Pitchforka, chyba jednak nie doceniaj\u0105c klimatu albumu. Willoughby..<\/em>. wraca w programowo snutej opowie\u015bci o tej samej bohaterce do czas\u00f3w przed Preacher’s Daughter<\/em> i do opisanego w jednym z poprzednich utwor\u00f3w romansu z tytu\u0142owym m\u0119\u017cczyzn\u0105. Wszystko tu jest nieco pos\u0119pne lub przynajmniej melancholijne, mocno przesi\u0105kni\u0119te i tradycj\u0105 muzyczn\u0105, i polityczno-spo\u0142eczn\u0105 atmosfer\u0105 ameryka\u0144skiego Po\u0142udnia. Czyli kluczowych rejon\u00f3w dla konserwatywnej kontrrewolucji, kt\u00f3r\u0105 dzi\u015b ogl\u0105damy w USA. Autorka albumu to ciekawa posta\u0107 – zanurzona w religijno\u015bci i tradycji, a zarazem oderwana od niej za spraw\u0105 w\u0142asnej seksualno\u015bci i tranzycji, niejednoznaczna w tym, jak komentuje rzeczywisto\u015b\u0107. A zarazem atrakcyjna dla wielkiego rynku: ju\u017c dzi\u015b pozuje jako modelka dla drogich marek, co jednak nie znajduje prze\u0142o\u017cenia na jaki\u015b ostry skr\u0119t w pop i Ethel Cain nie stanie si\u0119 z miejsca now\u0105 Lan\u0105 Del Rey. Owszem, single wydaj\u0105 si\u0119 i\u015b\u0107 w innym kierunku ni\u017c eteryczne, wyd\u0142u\u017cone i zatopione w pog\u0142osach Tempest<\/em> i Waco, Texas<\/em> w ko\u0144c\u00f3wce albumu. To dalej nie jest muzyka dla ka\u017cdego, a jak na \u015brodek lato wydaje si\u0119 zatopiona w jesiennych emocjach i umyka \u0142atwej klasyfikacji.\u00a0\u00a0<\/p>\n

W najbli\u017cszych dniach mog\u0105 wyst\u0105pi\u0107 d\u0142u\u017csze ni\u017c zwykle przerwy na Polifonii. To nie jest pow\u00f3d do niepokoju, prawdopodobnie co\u015b si\u0119 tu jednak jeszcze wydarzy.\u00a0<\/p>\n

ETHEL CAIN Willoughby Tucker, I’ll Always Love You<\/em><\/strong>, Daughters of Cain 2025<\/p>\n\n\n