{"id":47795,"date":"2025-08-22T11:34:09","date_gmt":"2025-08-22T09:34:09","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47795"},"modified":"2025-08-25T10:46:35","modified_gmt":"2025-08-25T08:46:35","slug":"nowe-opakowanie-dla-starej-muzyki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/08\/22\/nowe-opakowanie-dla-starej-muzyki\/","title":{"rendered":"Nowe opakowanie dla starej muzyki"},"content":{"rendered":"

Trudne s\u0105 jak zwykle powroty z wakacji: nie do\u015b\u0107, \u017ce w telewizji nadaj\u0105 akurat muzyk\u0119 w postaci trudnej do zniesienia, to jeszcze przerywa ten festiwal informacja o \u015bmierci<\/a> jednego z lepszych zaproszonych na to wydarzenie artyst\u00f3w. I nie do\u015b\u0107, \u017ce w plecy macie premiery z tygodnia sp\u0119dzonego w podr\u00f3\u017cy (wspania\u0142e Chicago Underground Duo, koncertowe Radiohead, kompilacja Sitting on the Moon <\/em>itd.), to ju\u017c dorzucili najnowsze, wyra\u017anie pokazuj\u0105ce, \u017ce tak\u017ce dla innych wakacje si\u0119 ko\u0144cz\u0105: Mac DeMarco, Deftones, Pino Palladino i Blake Mills, Valentina Magaletti… No i Laufey<\/strong>. Pewnie najbardziej z nich rozpoznawalna – obok DeMarco – w m\u0142odszej grupie wiekowej. Co jest po raz trzeci ju\u017c – bo to trzeci album Islandki – pewnym zaskoczeniem, kt\u00f3re jednak spr\u00f3bowa\u0142em sobie kr\u00f3tko wyt\u0142umaczy\u0107. Na poziomie samego programu tego albumu – wyprodukowanego przez sta\u0142ego wsp\u00f3\u0142pracownika Spencera Stewarta oraz utytu\u0142owanego Aarona Dessnera – to rzecz prosta: niez\u0142e single i sporo kolejnych dobrze napisanych piosenek z du\u017cym potencja\u0142em, jak dramaturgicznie rozbuchane Too Little, Too Late<\/em> czy zgrabne Castle in Hollywood<\/em>. Niemal wszystko ukszta\u0142towane mi\u0142o\u015bci\u0105 do ameryka\u0144skich standard\u00f3w sprzed 70-80 lat i wyrze\u017abione z du\u017c\u0105 perfekcj\u0105, bogato aran\u017cowane, ale szcz\u0119\u015bliwie (chyba) bez natr\u0119tnych producenckich chwyt\u00f3w z XXI wieku. Ot, pilni uczniowie dobrych szk\u00f3\u0142 muzycznych – z tych zdolniejszych – w akcji. I na obszarze muzyki \u015brodka.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

W warunkach islandzkich – czyli ma\u0142ego kraju, kt\u00f3ry w muzyce po\u0142yka wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych wi\u0119kszych – Laufey to taka Bj\u00f6rk, kt\u00f3ra na etapie Gling-Gl\u00f3<\/em> postanowi\u0142a nie szuka\u0107 dalej, tylko eksplorowa\u0107 temat. Gdy \u015bpiewa „ding-dong” na pocz\u0105tku nowej p\u0142yty, brzmi to nawet jak nawi\u0105zanie. Ale s\u0105 r\u00f3\u017cnice: w wykonaniu Bj\u00f6rk z jej akcentem i indywidualnym sposobem podej\u015bcia do wokali nawet standard brzmia\u0142 jednak nieco inaczej. U Laufey wszystko jest \u015bwietnie pouk\u0142adane, \u015bwietna emisja i barwa, warunki g\u0142osowe idealne do \u015bpiewania popowego jazzu, musicalu, do nagra\u0144 z orkiestr\u0105. Do tego jeszcze – mo\u017ce to znak czas\u00f3w? – repertuar Islandki od pocz\u0105tku brzmi tak, jak gdyby\u015bmy w og\u00f3le nie mieli do czynienia z dorastaniem na odleg\u0142ej wyspie. Bo te\u017c ta odleg\u0142o\u015b\u0107 przesta\u0142a si\u0119 liczy\u0107 – \u015bwiat jest du\u017co bardziej jednorodny i zglobalizowany ni\u017c by\u0142 za czas\u00f3w Gling-Gl\u00f3.<\/em> A Islandia (tu wracam do kwestii ma\u0142ego kraju) bardziej ju\u017c potentatem ni\u017c zaskoczeniem.\u00a0 \u00a0
Ale zagadk\u0119 popularno\u015bci Laufey wyja\u015bnia moim zdaniem co innego. Ca\u0142e A Matter of Time<\/em> to odpoczynek od muzyki wyprodukowanej, sterylnej i elektronicznej, kt\u00f3ra si\u0142\u0105 rzeczy dominuje. Odpoczynek od skandowanych refren\u00f3w, rapu, ekspresji wszechobecnej – ucieczka ku tej znanych z archiwali\u00f3w. Troch\u0119 tak jak Norah Jones 20 lat temu – gdy jej kameralne, folkowo-bluesowe granie, cho\u0107 nie by\u0142o zasadniczo niczym wielkim, podbija\u0142o \u015bwiat, zm\u0119czony podkr\u0119conym dynamicznie R&B. Mam tu zreszt\u0105 podobnie jak z Jones – nie do ko\u0144ca to szale\u0144stwo rozumiem (prawdopodobnie nieco os\u0142abnie z czasem), ale doceniam, bo wyprowadza momentami s\u0142uchaczy z kwadratowo akcentowanych podzia\u0142\u00f3w 4\/4, pokazuje swing czy bossa nov\u0119, wprowadza subtelny detal, inne my\u015blenie o melodii, kt\u00f3re nie zawsze mia\u0142 okazj\u0119 na swojej drodze spotka\u0107 kto\u015b, kogo starzy nie s\u0142uchali Sinatry, McRae albo Jobima. Trudno mi si\u0119 t\u0105 muzyk\u0105 do ko\u0144ca zafascynowa\u0107, ale gdy my\u015bl\u0119 o tym, dlaczego akurat ta p\u0142yta dzisiaj, to mam pewne podejrzenia, \u017ce to zmar\u0142y Soyka m\u00f3g\u0142 by\u0107 czynnikiem, kt\u00f3ry jako\u015b wp\u0142yn\u0105\u0142 na wyb\u00f3r.\u00a0\u00a0<\/p>\n

LAUFEY A Matter of Time<\/em><\/strong>, Vingolf 2025<\/p>\n\n\n