{"id":47841,"date":"2025-08-29T10:42:27","date_gmt":"2025-08-29T08:42:27","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47841"},"modified":"2025-12-07T20:38:24","modified_gmt":"2025-12-07T19:38:24","slug":"muzyka-na-koniec-lata","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/08\/29\/muzyka-na-koniec-lata\/","title":{"rendered":"Muzyka na koniec lata"},"content":{"rendered":"

To nie etykietka. W muzyce koniec lata to osobna kategoria, mo\u017ce nawet osobny nurt. Ukszta\u0142towany piosenkow\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 z lat 60., a w tym roku dla przyk\u0142adu nowym singlem Tame Impala, w Polsce cho\u0107by utworami – nomen omen – Muzyki Ko\u0144ca Lata. Zatrzymany na wieczno\u015b\u0107 albumem Endless Summer<\/em> Fennesza, a teraz wspania\u0142ym Summer’s End<\/em> Jefrego Cantu-Ledesmy z kompilacji Sitting on the Moon<\/em> wytw\u00f3rni, a jak\u017ce, Mexican Summer. Pos\u0142uchajcie koniecznie chocia\u017c tego jednego utworu zamykaj\u0105cego zgrabn\u0105, cho\u0107 bardzo r\u00f3\u017cnorodn\u0105 kompilacj\u0119, o kt\u00f3rej nie zd\u0105\u017cy\u0142em tu wi\u0119cej napisa\u0107 (ale w radiu by\u0142o grane). R\u00f3\u017cnorodn\u0105 jak strefa inspiracji Devont\u00e9 Hynesa, czyli Blood Orange. Od poprzedniego albumu – opisywanego na Polifonii Negro Swan<\/em> – min\u0119\u0142o siedem lat, a to, co dostajemy dzisiaj, przebija wszystkie inne dzisiejsze propozycje, kt\u00f3rych zd\u0105\u017cy\u0142em przes\u0142ucha\u0107 p\u00f3\u017an\u0105 noc\u0105 i wczesnym rankiem. Je\u015bli poprzednio pisa\u0142em o soulowym miodzie, to Essex Honey<\/em> jest blisko idea\u0142u w dziedzinie album\u00f3w na koniec lata, ulepionych z sentyment\u00f3w, wspomnie\u0144 i inspiracji, do kt\u00f3rych mnie z kolei bardzo blisko.\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Zacznijmy od tego, \u017ce Blood Orange – niegdy\u015b londy\u0144czyk, obecnie nowojorczyk – to artysta zapatrzony, albo raczej zas\u0142uchany, w Arthura Russella. Wiemy to od dawna, ale wtykane tu i \u00f3wdzie partie wiolonczeli na du\u017cym pog\u0142osie musz\u0105 brzmie\u0107 znajomo dla wszystkich tych, kt\u00f3rzy tamtego drugiego nowojorczyka sprzed lat kochaj\u0105. W Westerberg<\/em> cytuje tekst i fraz\u0119 The Replacements (z utworu Alex Chilton<\/em>), w Mind Loaded<\/em> – jednym z singli roku, jak na razie – cytuje z kolei Elliotta Smitha. Kolejny, The Field<\/em>, opar\u0142 na partii z utworu The Durutti Column. W Countryside<\/em> cytuje z kolei Yo La Tengo, a w Look At You<\/em> porywa si\u0119 na estetyk\u0119 Roberta Wyatta, z nie najgorszym skutkiem. W Thinking Clean<\/em> wprost idzie w Russella. \u015apiewa przy tym o powrotach do muzyki, kt\u00f3rej kiedy\u015b s\u0142ucha\u0142, bo te sample s\u0105 wehiku\u0142em powrotu do Anglii i do dzieci\u0144stwa dla zbli\u017caj\u0105cego si\u0119 do czterdziestki muzyka. Jak dla mnie uk\u0142adaj\u0105 si\u0119, razem z ca\u0142\u0105 plejad\u0105 go\u015bci – z Caroline Polachek, Lorde, Tirzah i Mabe Fratti (te dwie ostatnie musia\u0142 zaprosi\u0107 cz\u0142owiek rozkochany w Russellu) – w jedn\u0105 z lepszych mainstreamowych p\u0142yt, jakie ostatnio s\u0142ysza\u0142em. zakrzywiaj\u0105c\u0105 przestrze\u0144 muzyki \u015brodka i, jak w muzyce samego Russella, pozwalaj\u0105cej na spotkanie awangardy z souluj\u0105cym popem. Cho\u0107 zarazem p\u0142yt\u0119 jednoznaczn\u0105 pod wzgl\u0119dem klimatu, uszyt\u0105 na konkretny nastr\u00f3j, \u017cegnaj\u0105c\u0105 lato. By\u0107 mo\u017ce g\u0142\u0119bok\u0105 jesieni\u0105 s\u0142ucha\u0107 si\u0119 tego b\u0119dzie inaczej.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n

BLOOD ORANGE Essex Honey<\/em><\/strong>, RCA 2025\u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n