{"id":47933,"date":"2025-09-19T13:02:47","date_gmt":"2025-09-19T11:02:47","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47933"},"modified":"2025-09-30T19:28:21","modified_gmt":"2025-09-30T17:28:21","slug":"nic-dwa-razy-sie-nie-zdarza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/09\/19\/nic-dwa-razy-sie-nie-zdarza\/","title":{"rendered":"Nic dwa razy si\u0119 nie zdarza?"},"content":{"rendered":"

Nawet z tytu\u0142ow\u0105 tez\u0105 tak jest: raz Szymborska, innym razem Sanah. Wszystko wraca, ale nigdy tak samo. Tylko we wrze\u015bniu zawsze ten sam ko\u0142owr\u00f3t. Tu bardziej here we go again<\/em> ni\u017c Szymborska. T’ien Lai z Markiem Pospieszalskim dogrywaj\u0105 si\u0119 do filmu Algol<\/em> z 1920 r. na \u015awi\u0119cie Niemego Kina (w spos\u00f3b godny utrwalenia), a tu ju\u017c Avant Art i Warszawska Jesie\u0144 jednocze\u015bnie, przy czym jeszcze si\u0119 nie sko\u0144czy\u0142 festiwal Scenics & Sonics. I bezlitosna lista premier, szczeg\u00f3lnie tych polskich, zmy\u015blnie przetrzymywanych przez ca\u0142e wakacje, gdy w mediach by\u0142a przestrze\u0144 i czas, \u017ceby opowiada\u0107 o muzyce. Nic si\u0119 jednak dwa razy nie zdarza w samej muzyce i powr\u00f3t Kur do stylistyki opisywanego tu<\/a> P.O.L.O.V.I.R.U.S.A<\/em>, po rocznicy, wznowieniu oryginalnego albumu i jeszcze po filmie dokumentalnym Najg\u0142upsza p\u0142yta \u015bwiata<\/em>, nie mo\u017ce przecie\u017c by\u0107 tym samym, ani sko\u0144czy\u0107 si\u0119 tak samo, bo ca\u0142y \u015bwiat, w tym uczestnicy tego przedsi\u0119wzi\u0119cia, s\u0105 dzi\u015b zupe\u0142nie gdzie indziej. Uno lovis party<\/em> zrealizowane w producenckim trio Tymona Tyma\u0144skiego, Olafa Deriglasoffa i Szymona Burnosa, jest wi\u0119c rodzajem przybli\u017cenia: swobodn\u0105, elektro-jazzow\u0105, klezmersko-szansonistyczn\u0105 i g\u0142upio-m\u0105dr\u0105 p\u0142yt\u0105 z piosenkami.\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Oczywi\u015bcie diabe\u0142 tkwi w szczeg\u00f3\u0142ach. Uno lovis party<\/em> nie jest ju\u017c wielogatunkowym pastiszem, tylko raczej przebie\u017ck\u0105 tropem motyw\u00f3w z kultowej p\u0142yty sprzed \u0107wier\u0107wiecza, zrealizowan\u0105 zreszt\u0105 z pe\u0142n\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105 tych odniesie\u0144 – st\u0105d np. Wiosenny sza\u0142<\/em> zamiast Jesiennej deprechy<\/em>. Mniej jest aktualno\u015bci, cho\u0107 pojawiaj\u0105 si\u0119 sztuczna inteligencja i teorie spiskowe, teraz mo\u017ce motyw mniej zabawny, bo mocno znormalizowany. O tym, \u017ce Ziemia jest p\u0142aska (motyw z Kwant\u00f3w<\/em>, wracaj\u0105cy jeszcze p\u00f3\u017aniej), m\u00f3wi\u0105 przecie\u017c regularnie w telewizji, rzecz brzmi jak copy-paste 1:1 z najnowszej edycji programu Hotel Paradise<\/em>. Atmosfera be\u0142kotu medialnego dogoni\u0142a dzi\u015b w realu to, co na P.O.L.O.V.I.R.U.S.I.E<\/em> wydawa\u0142o si\u0119 przegi\u0119ciem. Fabryka g\u00f3wnotre\u015bci pracuje dzie\u0144 i noc<\/em> – jak s\u0142yszymy na Uno lovis party<\/em>. Jak przysta\u0142o na kooperacj\u0119 Tyma\u0144skiego z Deriglasoffem jest troch\u0119 o penisach, troch\u0119 o niedomaganiach r\u00f3\u017cnego rodzaju (A ja Tourette’a mam – i chuj<\/em>). Znajdzie si\u0119 te\u017c przenoszony o 12 lat dowcip z czas\u00f3w Krainy lodu<\/em> (Mocz<\/em>). Nie ma tylko – albo mo\u017ce po prostu mniej jest – jadu. Bo album sprzed \u0107wier\u0107wiecza by\u0142 jednak bardziej bezkompromisowy w rozje\u017cd\u017caniu nie tylko konkretnych postaw, ale i konkretnych os\u00f3b. Refleksji za to w ca\u0142ym tym nowym programie wi\u0119cej.\u00a0<\/p>\n

Muzycznie rzecz brzmi bardzo solidnie, paradoksalnie jednak s\u0142ycha\u0107 w tym zestawie to, \u017ce przestrze\u0144 po tamtych starych Kurach si\u0119 wype\u0142ni\u0142a – harmonicznie imponuj\u0105ce i archaiczne w brzmieniu Memento Amoris<\/em> czy Pie\u015b\u0144 o ple\u015bni<\/em> mog\u0142yby si\u0119 znale\u017a\u0107 na kt\u00f3rym\u015b z album\u00f3w Mitch & Mitch, a mo\u017ce i na p\u0142ycie formacji Jantar. To miejsce na jeszcze jedno powiedzenie: \u017cycie nie znosi pr\u00f3\u017cni. Co zatem Kury wci\u0105\u017c wyr\u00f3\u017cnia? Pewnie nonszalancja, z jak\u0105 potrafi\u0105 zrealizowa\u0107 pozornie g\u0142upawy, a ostatecznie bardzo dobry pomys\u0142 (tu z kolei maj\u0105 nast\u0119pc\u00f3w w postaci Franka Warzywa, czy raczej vgtbl.pl, dzi\u015b wydali debiutanck\u0105 p\u0142yt\u0119!) – jak w Dzi\u0119kuj\u0119 wam, przyjaciele, <\/em>gdzie reklamuj\u0105 (a zaraz potem realizuj\u0105) akcj\u0119 „miejsce na twoj\u0105 sol\u00f3wk\u0119”. U\u015bmia\u0142em si\u0119 i wyobra\u017cam sobie, \u017ce to pewnie hajlajt dzisiejszych koncert\u00f3w Kur, kt\u00f3re zesp\u00f3\u0142 – w epoce stadionowych wyst\u0119p\u00f3w Sanah i Podsiad\u0142y – gra ci\u0105gle w niezbyt wielkich klubach. Pod tym wzgl\u0119dem s\u0142owa Szymborskiej nie maj\u0105 zastosowania. Wida\u0107 noblistka nie bardzo si\u0119 orientowa\u0142a w estradowych realiach.\u00a0<\/p>\n

KURY Uno lovis party<\/em><\/strong>, S7 2025<\/p>\n\n\n