{"id":47994,"date":"2025-10-04T13:02:29","date_gmt":"2025-10-04T11:02:29","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=47994"},"modified":"2025-10-04T13:02:30","modified_gmt":"2025-10-04T11:02:30","slug":"mozna-sie-rozejsc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/10\/04\/mozna-sie-rozejsc\/","title":{"rendered":"Mo\u017cna si\u0119 rozej\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"

Ka\u017cdy kojarzy pewnie moment, gdy co\u015b jeszcze wydaje si\u0119 m\u0142odzie\u017cowe, ale okazuje si\u0119 memem ze Steve’em Buscemim. Na nowej p\u0142ycie czym\u015b takim okazuje si\u0119 Taylor Swift. Po fantastycznej, bo napompowanej do nieprawdopodobnych rozmiar\u00f3w i dopracowanej w najmniejszych detalach trasie koncertowej pierwszy zestaw zupe\u0142nie nowych utwor\u00f3w okazuje si\u0119 atrakcyjny w pierwszej kolejno\u015bci dla starszego odbiorcy wychowanego na muzyce pop z prze\u0142omu wiek\u00f3w, kt\u00f3r\u0105 by\u0107 mo\u017ce najpierw chcia\u0142 zapomnie\u0107, ale kt\u00f3ra prowadzi go wci\u0105\u017c sentymentalnie. Jest to program zaskakuj\u0105co wsteczny i jakby zatrzymany w p\u00f3\u0142 drogi. Co nie znaczy wprost „z\u0142y”. Autorka rozwin\u0119\u0142a si\u0119 jako autorka tekst\u00f3w: opowie\u015bci s\u0105 czytelne, ale nie banalne, proste, ale nie prostackie. Swift jest dzi\u015b bardziej oderwana od rzeczywisto\u015bci – co nie dziwi przy jej statusie i po wielomiesi\u0119cznej, robi\u0105cej dziur\u0119 w \u017cyciorysie trasie koncertowej – ale \u017cycie zwyk\u0142ej dziewczyny pr\u00f3buje opowiada\u0107 \u017cyciem w\u015br\u00f3d gwiazd. Bohaterowie ameryka\u0144skich kronik towarzyskich to jej klasa i podw\u00f3rko. I ta perspektywa by\u0142aby nawet zalet\u0105, gdyby nie to, \u017ce b<\/span>rak tym piosenkom emocjonalnego zaplecza obecnego nawet na The Tortured Poets Department<\/em>, a przede wszystkim cofaj\u0105 one zegar w tw\u00f3rczo\u015bci Amerykanki do czas\u00f3w i pomys\u0142\u00f3w dobrze ju\u017c znanych.<\/p>\n\n\n\n\n\n

Nawet muzycznie\u00a0Tortured..<\/em>. – cho\u0107 niewybitne – by\u0142o ciekawsze, bo jakie\u015b. Zak\u0142ada\u0142o mo\u017cliwo\u015b\u0107 pomy\u0142ek artystycznych, bo zak\u0142ada\u0142o te\u017c rozw\u00f3j. Muzyka Maxa Martina – od trzech dekad g\u0142\u00f3wnego dostarczyciela przeboj\u00f3w – to w czystej postaci algorytm. I zn\u00f3w: nie dlatego, \u017ce takie nieudane! Inaczej nie by\u0142by g\u0142\u00f3wnym dostarczycielem hit\u00f3w. Jest wi\u0119c przeciwnie. Tu nic nie przeszkadza, wszystko leci do przodu, tylko na ko\u0144cu nic z tego nie zostaje, bo niemal ka\u017cdy z utwor\u00f3w da\u0142oby si\u0119 sprzeda\u0107 \u0107wier\u0107 wieku temu Britney Spears i Christinie Aguilerze, a dzi\u015b po lekkich retuszach w jedn\u0105, bardziej drapie\u017cn\u0105 stron\u0119, przesun\u0105\u0107 na pole Lady Gagi, a po ruchach w kierunku przeciwnym – zrobi\u0107 z niego ballad\u0119 Lany Del Rey. Przy czym ca\u0142y czas jeste\u015bmy w bezpiecznym \u015bwiecie czterdziestolatk\u00f3w. Od Opalite<\/em> po Cancelled!<\/em> dostajemy g\u0142\u00f3wnie przegl\u0105d karty p\u00f3\u017anych i wcze\u015bniejszych lat 90., wyj\u0105tkiem jest fina\u0142owy utw\u00f3r tytu\u0142owy, kt\u00f3ry z kolei jest uk\u0142onem w stron\u0119 najwcze\u015bniejszych nagra\u0144 Swift.\u00a0<\/p>\n

„Zarzucanie komercyjnej artystce, \u017ce jest komercyjna” brzmi jak kr\u00f3tki dowcip. Ale znam jeszcze kr\u00f3tszy: „Posz\u0142am do Maxa Martina po inspiracj\u0119”. To po prostu cz\u0119sta w show-biznesie historia o tym, \u017ce osoba, kt\u00f3ra mog\u0142aby zrobi\u0107 wszystko, nie robi z tym nic. Nie ma si\u0119 czym ekscytowa\u0107. Pora si\u0119 przejrze\u0107 w piosenkach Swift nie jako tych, kt\u00f3re opowiadaj\u0105 co\u015b o dzisiejszym \u015bwiecie i towarzysz\u0105 m\u0142odszej generacji (znamienne w tym kontek\u015bcie jest to, \u017ce o ile bilety na koncert Swift kupowali\u015bmy „dla c\u00f3rki”, to p\u00f3\u017aniej oddawali\u015bmy jej bilet, bo jako nastolatka by\u0142a ju\u017c gdzie indziej, pozna\u0142a prawdziwie pokoleniowych artyst\u00f3w, a na koncert poszli\u015bmy sami), tylko tych, kt\u00f3re m\u00f3wi\u0105 o sile marketingowej grup odbiorc\u00f3w na rynku, statystycznie zawsze lekko przesuni\u0119tej w g\u00f3r\u0119 metryki.\u00a0<\/p>\n

Pisz\u0119 te s\u0142owa bez niech\u0119ci. Jednak fakt, \u017ce dobrze reaguj\u0119 na takie piosenki jak Elizabeth Taylor<\/em>, Ruin the Friendship<\/em> czy Wood<\/em> te\u017c wi\u0119cej m\u00f3wi o mnie ni\u017c o wsp\u00f3\u0142czesnej scenie muzycznej. Co pisz\u0105c, pozdrawiam wszystkie czytelnicze osoby z festiwalu muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej Auksodrone w Tychach, kt\u00f3ry nale\u017cy obwinia\u0107 za sp\u00f3\u017anienie w publikacji tego wpisu, a by\u0107 mo\u017ce tak\u017ce za jego oczywisty temat (ma\u0142o czasu na porz\u0105dny ods\u0142uch konkurencyjnych p\u0142yt).\u00a0\u00a0<\/p>\n

TAYLOR SWIFT The Life of a Showgirl<\/em><\/strong>, Republic 2025<\/p>\n\n\n