{"id":48010,"date":"2025-10-10T13:43:00","date_gmt":"2025-10-10T11:43:00","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48010"},"modified":"2025-10-12T19:35:33","modified_gmt":"2025-10-12T17:35:33","slug":"dlugo-dlugo-nic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/10\/10\/dlugo-dlugo-nic\/","title":{"rendered":"D\u0142ugo, d\u0142ugo nic"},"content":{"rendered":"

Temat dzisiejszego wpisu by\u0142oby niew\u0105tpliwie r\u00f3wnie \u0142atwo przewidzie\u0107 bukmacherom (gdyby Polifonia budzi\u0142a u nich zainteresowanie) co noblowski triumf L\u00e1szl\u00f3 Krasznahorkaia, plasuj\u0105cego si\u0119 wysoko we wszelkich prognozach. I ten temat powinien by\u0107 tak monumentalny i rozci\u0105gni\u0119ty jak filmy Beli Tarra, kt\u00f3ry wczorajszego noblist\u0119 ekranizowa\u0142. Czyli powinienem – wed\u0142ug wszelkich znak\u00f3w oraz zwyczaj\u00f3w – opisywa\u0107 nowy album The Necks. Przyznaj\u0119 jednak, \u017ce trwaj\u0105cy niemal godzin\u0119 utw\u00f3r numer jeden na nowym (trzyp\u0142ytowym!) albumie wyda\u0142 mi si\u0119 – nawet jak na standardy uwielbianej przeze mnie formacji (w listopadzie graj\u0105 w Pardon To Tu<\/a>, a na \u017cywo zobaczy\u0107 ich zwyczajnie trzeba) – tak rozci\u0105gni\u0119ty i powolny, \u017ce a\u017c jeszcze si\u0119 nie zmierzy\u0142em z utworem numer dwa, ponadgodzinnym. A p\u00f3\u017aniej w\u0142\u0105czy\u0142em now\u0105 p\u0142yt\u0119 tria Joanny Dudy i us\u0142ysza\u0142em Romantische Sache<\/em>: niby te\u017c co\u015b jak Chris Abrahams, ale taki, u kt\u00f3rego zag\u0119szczenie wydarze\u0144, zaskocze\u0144 i wzrusze\u0144 na minut\u0119 jest niebywale wysokie. I ju\u017c zosta\u0142em przy albumie s\u0142usznie zatytu\u0142owanym Delighted<\/em>, dochodz\u0105c do wniosku, \u017ce na razie w ten premierowy pi\u0105tek niczego wi\u0119cej nie potrzebuj\u0119.\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Z karier\u0105 Joanny Dudy – solo, nawet w tworzonym ju\u017c od 8 lat trio z Micha\u0142em Bryndalem i Maxem Much\u0105 – jest te\u017c co\u015b r\u00f3wnie niespiesznego jak z muzyk\u0105 The Necks. Pocz\u0105tki bywa\u0142y enigmatyczne, du\u017co trudniejsze ni\u017c te dobrze i szeroko znane nagrania Dudy z Wojtkiem Mazolewskim, jak gdyby pianistka i improwizatorka chcia\u0142a si\u0119 odci\u0105\u0107 od macierzystej formacji zbyt gwa\u0142townie i pokaza\u0107 z najmniej przyst\u0119pnej strony. Potem jednak, tak\u017ce w kapitalnej kooperacji z Much\u0105 i Bryndalem, posz\u0142o to wszystko w stron\u0119 w\u0142asnego j\u0119zyka i zarazem wychodzenia w stron\u0119 widowni. Nowy album, zako\u0144czony prostszym, rapowanym All The Things I’m Forgetting About When I’m Sad<\/em> (go\u015bcinnie Jakub Jan Bryndal), jest zwie\u0144czeniem tej \u015bcie\u017cki. I sumuje w pewien spos\u00f3b do\u015bwiadczenia muzyczne Dudy – najwyra\u017aniej tak\u017ce te teatralne i filmowe – operuj\u0105c nastrojem i tempem w spos\u00f3b rewelacyjny. O technice zapominamy, cho\u0107 mo\u017cna tego albumu pos\u0142ucha\u0107 jej kluczem i si\u0119 zachwyci\u0107. Bo przy tym wszystkim jest to fantastyczna p\u0142yta w warstwie melodycznej – w t\u0119 stron\u0119 pod\u0105\u017caj\u0105 zreszt\u0105 nie tylko partie fortepianu, ale i wchodz\u0105cy w wy\u017csze rejestry kontrabas oraz opowiadaj\u0105ca swoje melodie perkusja. Sekcja – troch\u0119 jak w niekt\u00f3rych momentach u Maseckiego – idzie w jednej linii z fortepianem w kolejnych figurach rytmicznych i crescendach, czasem co\u015b dopowiada (najwi\u0119cej w fantastycznym When the Truffles Get Dry<\/em>) i chyba nie spos\u00f3b si\u0119 tym znudzi\u0107. Podobnie jak gr\u0105 liderki, momentami rzeczywi\u015bcie romantyczn\u0105 w najlepszym tego s\u0142owa znaczeniu. Mnie si\u0119 to w ka\u017cdym razie jeszcze nie uda\u0142o.\u00a0<\/p>\n

JOANNA DUDA TRIO Delighted<\/em><\/strong>, Byrd Out 2025\u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n