{"id":48062,"date":"2025-11-07T11:37:40","date_gmt":"2025-11-07T10:37:40","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48062"},"modified":"2025-11-07T21:57:06","modified_gmt":"2025-11-07T20:57:06","slug":"nowy-nowy-jork","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/11\/07\/nowy-nowy-jork\/","title":{"rendered":"Nowy Nowy Jork"},"content":{"rendered":"

Um\u0119czy\u0142em si\u0119 troch\u0119, s\u0142uchaj\u0105c nowej p\u0142yty Rosal\u00edi. Jak gdybym poczu\u0142 zm\u0119czenie osoby mocno zabiegaj\u0105cej o uwag\u0119. Cho\u0107 jest to te\u017c album na sw\u00f3j spos\u00f3b imponuj\u0105cy. Za to pasjami s\u0142ucha\u0142em ostatnio dw\u00f3ch p\u0142yt z Backwoodz: najpierw Gowillog<\/em> Billy’ego Woodsa i Augusta Fanona, no i dzisiejszego wsp\u00f3lnego albumu Woodsa, Armanda Hammera, Alchemista i Elucida. Nowy Jork dawno nie brzmia\u0142 tak \u015bwie\u017co. A hip-hop, gatunek praktycznie martwy, w okolicach Halloween o\u017cywi\u0142 si\u0119 jak samo miasto na imprezach, paradach i maratonach. Oraz na nowojorskim Unsoundzie rzecz jasna. Rzecz si\u0119 tu odbywa z przerwami od 15 lat, w samym zreszt\u0105 sercu Manhattanu, czyli w Lincoln Center, ale pierwszy raz mia\u0142em okazj\u0119 zajrze\u0107 i sprawdzi\u0107, co tu naba\u0142agani\u0142a nasza mi\u0119dzynarodowa siatka – i do\u015b\u0107 obszerna relacja ju\u017c za kilka dni na \u0142amach POLITYKI. Tu tylko has\u0142owo, czym mnie zaskoczy\u0142a ta edycja. Ot\u00f3\u017c tym, \u017ce polski festiwal mo\u017ce przywie\u017a\u0107 nowojorczykom po wielu latach od ostatniej wizyty na Manhattanie ich artyst\u0119, bo John Cale robi\u0142 – powiedzmy – za headlinera imprezy. A tak\u017ce tym, \u017ce w bezpo\u015brednim starciu orkiestrowa muzyka Aleksandry S\u0142y\u017c (pi\u0119kne Pure Voices<\/em>) nie ust\u0119puje wcale, a mo\u017ce i przebija utwory oklaskiwanej na ca\u0142ym \u015bwiecie Miki Levi (przy okazji – nie ko\u0144czcie tygodnia bez sprawdzenia dw\u00f3ch nowo\u015bci z Pointless Geometry, to wytw\u00f3rnia, kt\u00f3ra takich artyst\u00f3w publikuje jako pierwsza). Ale te\u017c na przyk\u0142ad tym, \u017ce przedstawiciele Polskiej Fundacji Narodowej i Pitchforka mog\u0105 si\u0119 spotka\u0107 na jednym lunchu. A ju\u017c najbardziej tym, \u017ce Unsound potrafi zebra\u0107 na jednej scenie wa\u017cn\u0105 posta\u0107 polskiej alternatywy (Mariusz Szypura) z towarzystwem, kt\u00f3re nigdy dot\u0105d w takim sk\u0142adzie ze sob\u0105 nie gra\u0142o: Zoh Amb\u0105, Lee Ranaldo i Johnem Stanierem. Efekt ich pracy ju\u017c niebawem na p\u0142ycie, a w postaci multimedialnego projektu Szypury mo\u017cna si\u0119 z Chopin Residue<\/em> zapozna\u0107 we Fridman Gallery jeszcze przez chwil\u0119. W ca\u0142ym tym przedsi\u0119wzi\u0119ciu wzi\u0119\u0142o zreszt\u0105 udzia\u0142 wi\u0119cej gwiazd, tylko nie wszyscy mogli przyjecha\u0107.\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Bo w og\u00f3le nie wszyscy maj\u0105 teraz blisko do Ameryki. Tematem zakulisowych rozm\u00f3w by\u0142y op\u0142aty roczne za wizy dla wysokiej klasy specjalist\u00f3w (wzros\u0142y stukrotnie, z tysi\u0105ca do 100 tys. dol.!), a tak\u017ce za wjazd dla zagranicznych artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy poza op\u0142at\u0105 ponad 1000 z\u0142 musz\u0105 tu sobie poszuka\u0107 kosztownej opieki prawnej. O ile w og\u00f3le maj\u0105 ochot\u0119 przyje\u017cd\u017ca\u0107, bo o ile Zohran Mamdani ze swoim lewicowym programem mo\u017ce z du\u017c\u0105 przewag\u0105 wygra\u0107 w Nowym Jorku, to jednak widmo trumpizmu unosi si\u0119 nad ca\u0142ym krajem. I m\u00f3wi\u0105 o tym – oraz o rosn\u0105cych kosztach \u017cycia i szalonych cenach wynajmu nieruchomo\u015bci – ci, kt\u00f3rzy na miejscu mieszkaj\u0105.\u00a0<\/span><\/p>\n

Kr\u00f3tkoterminowo muzyce to nie szkodzi, ale zapewne tylko ze wzgl\u0119du na bogactwo lokalnej sceny. Trzeci album, kt\u00f3ry od rana nie schodzi z mojej playlisty (a wcze\u015bniej by\u0142y single) to How You Been<\/em> superkwintetu SML<\/strong>. M\u00f3wi\u0142em o tym w HCH i chyba nawet tu wspomina\u0142em jako o swoistym przed\u0142u\u017ceniu dzia\u0142alno\u015bci starej sceny chicagowskiej, tej z lat 90. Tyle \u017ce w od\u015bwie\u017conym brzmieniowo wydaniu. Basistka <\/span>Anna Butterss, Jeremiah Chiu (syntezatory), Josh Johnson (saksofon, cz\u0119sto mocno modyfikowany brzmieniowo elektronik\u0105), do tego perkusista Booker Stardrum i gitarzysta Gregory Uhlmann – to jest \u015bwietne nowe pokolenie. Bardzo jasno i dobitnie pokazuj\u0105ce, \u017ce \u015bwiat idzie w stron\u0119 wielkiego wymieszania. Nie tylko j\u0119zyk\u00f3w, jak u Rosalii. Tak\u017ce w kierunku takiego po\u0142\u0105czenia styl\u00f3w, kt\u00f3re wr\u00f3\u017cy\u0142a ju\u017c muzyka Tortoise (Butterss i Johnson to przecie\u017c kompani muzyczni Jeffa Parkera z LA), a kt\u00f3re skutkuje tym, \u017ce muzyka r\u00f3wnie dobrze zabrzmie\u0107 mo\u017ce w ma\u0142ym klubie i w filharmonii. Jest ca\u0142kiem odporna na zmian\u0119 otoczenia, a prawdopodobnie tak\u017ce publiczno\u015bci, owszem, nowoczesna brzmieniowo i przesycona elektronik\u0105, momentami w tej sferze bliska nawet techno, ale zarazem bardzo ludzka w pracy sekcji rytmicznej, kt\u00f3ra niesie ci\u0105gle jasne odniesienia do rzemios\u0142a jazzowego. To muzyka, kt\u00f3ra stanowi sie\u0107 po\u0142\u0105cze\u0144, zupe\u0142nie jak Unsound.\u00a0\u00a0<\/span><\/p>\n

SML How You Been<\/em><\/strong>, International Anthem 2025\u00a0<\/p>\n\n\n