![\"\"](\"\/polifonia\/wp-content\/uploads\/2025\/11\/6A_Photo-Kacper-Krzetowski-.jpg\")
<\/p>\n\nZ Gerardem Lebikiem mia\u0142em mi\u0142e kontakty, ale te\u017c d\u0142ug\u0105 histori\u0119 odm\u00f3w. „Przepraszam, ale nie mog\u0119”, „Znowu nie dam rady dotrze\u0107 na Sanatorium D\u017awi\u0119ku”. Zamiast tego \u0142\u0105czyli\u015bmy si\u0119 w radiu lub zapowiadali\u015bmy festiwal w POLITYCE, a Gerard – niczym niezra\u017cony, zawsze z elegancj\u0105 przyjmuj\u0105c odmowy, ze stoickim spokojem znosz\u0105c sp\u00f3\u017anione odpowiedzi – wraca\u0142 i uparcie zaprasza\u0142 jako wieloletni szef artystyczny imprezy w Soko\u0142owsku. Jego samego widywa\u0142em na scenie wielokrotnie, a to w Studiu im. Lutos\u0142awskiego w sk\u0142adzie pot\u0119\u017cnego Power Of The Horns, a to w SPATiF-ie w ramach Idealistic Festivalu w trio z Philem Mintonem i Davidem Maranh\u0105 czy w podobnym repertuarze w bazylice na warszawskiej Pradze. Pami\u0119tam, jak gdzie\u015b nie dojecha\u0142 (a mo\u017ce zagin\u0105\u0142 po drodze, tego ju\u017c nie pami\u0119tam) jego saksofon i zagra\u0142 koncert elektroniczny – bo chocia\u017c by\u0142 wykszta\u0142conym saksofonist\u0105, robi\u0142 te\u017c wra\u017cenie muzyka, dla kt\u00f3rego \u017ar\u00f3d\u0142o d\u017awi\u0119ku nie jest kluczowe. Gra\u0142, s\u0142uchaj\u0105c. I do muzyki, i do ludzi podchodzi\u0142 z wielk\u0105 otwarto\u015bci\u0105 i ciekawo\u015bci\u0105. Teraz chyba nale\u017ca\u0142oby napisa\u0107: przykro, \u017ce tych spotka\u0144 nie by\u0142o wi\u0119cej.<\/p>\n\n\n\n\n\n
<\/p>\n\n
<\/p>\n\n
Nie by\u0142 rozpoznawan\u0105 przez wszystkich postaci\u0105 polskiej sceny, ze \u015brodowiskiem jazzowym ledwie si\u0119 spotyka\u0142, cenili go i zauwa\u017cali g\u0142\u00f3wnie mi\u0142o\u015bnicy awangardy. Ale tu za to by\u0142 postaci\u0105 kluczow\u0105 – pojawiaj\u0105 si\u0119 teraz w sieci wspomnienia r\u00f3\u017cnych artyst\u00f3w, kt\u00f3rych go\u015bci\u0142 w Soko\u0142owsku i z kt\u00f3rymi rozmawia\u0142 o muzyce. Bo m\u00f3wi\u0107 o niej potrafi\u0142 \u015bwietnie. W radiu przekonywa\u0142, cho\u0107by materia jego muzyki nie nale\u017ca\u0142a do najbardziej oczywistych.\u00a0<\/p>\n
Opublikowa\u0142 te\u017c niema\u0142o muzyki, to imponuj\u0105cy \u015blad nagraniowy. W\u015br\u00f3d licznych wydawnictw dokumentuj\u0105cych festiwalowe projekty jest wydany w tym roku album The Orchestra of Futurist Noise Intoners directed by Luciano Chessa plays music by Mariam Gviniashvili, Aleksandra S\u0142y\u017c, Gerard Lebik, Luigi Russolo, John Hegre<\/em> ze \u015bwietnym fragmentem autorstwa swojego i Aleksandry S\u0142y\u017c. Do tego warto pos\u0142ucha\u0107 album\u00f3w, kt\u00f3re nagrywa\u0142 dla Bocian Records: sygnalizowanego ju\u017c Advent<\/em> (z Maranh\u0105 i Mintonem<\/a>), Mineral<\/em> z Red Trio i Piotrem Damasiewiczem (to nawet koniecznie), a przede wszystkim veNN Circles<\/em> z Damasiewiczem i Gabrielem Ferrandinim. O tym ostatnim pisa\u0142em tu<\/a>, \u017ce to bardzo subtelny, niemal kontemplacyjny album, kt\u00f3rego autorzy wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu pr\u00f3buj\u0105 si\u0119 schowa\u0107 za plecami pozosta\u0142ych, wyciszaj\u0105c i ci\u0105gn\u0105c za sob\u0105 s\u0142uchacza wraz z jego narastaj\u0105c\u0105 uwag\u0105. Buduj\u0105 napi\u0119cie, zni\u017caj\u0105c si\u0119 do szeptu, a nie krzycz\u0105c<\/em>. To by\u0142a te\u017c jedna z p\u0142yt roku na Polifonii 10 lat temu.\u00a0<\/p>\n To wszystko tak w czasie przesz\u0142ym oczywi\u015bcie nie bez powodu. Tyle \u017ce ten pow\u00f3d jako\u015b ci\u0105gle wydaje mi si\u0119 niewiarygodny. Gerard Lebik zmar\u0142 dwa dni temu, w wieku zaledwie 45 lat.\u00a0<\/p>\n Fot. Kacper Krz\u0119towski \/ gerardlebik.net<\/p>\n\n\n