{"id":48135,"date":"2025-11-20T18:51:46","date_gmt":"2025-11-20T17:51:46","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48135"},"modified":"2025-11-20T19:00:17","modified_gmt":"2025-11-20T18:00:17","slug":"plyta-dnia-michel-cloup","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/11\/20\/plyta-dnia-michel-cloup\/","title":{"rendered":"P\u0142yta dnia: Michel Cloup"},"content":{"rendered":"

Pewnie ka\u017cdego, kto pisuje o muzyce, nachodzi czasem my\u015bl: a co, je\u015bli ta pozornie przeci\u0119tna p\u0142yta, kt\u00f3r\u0105 od\u0142o\u017cy\u0142em po przes\u0142uchaniu dw\u00f3ch utwor\u00f3w, kry\u0142a jaki\u015b wybitny, wyj\u0105tkowy utw\u00f3r? Zaczn\u0119 wi\u0119c od tego, co dzieje si\u0119 na p\u0142ycie Catharsis en pi\u00e8ces d\u00e9tach\u00e9es<\/em> po tym, jak ju\u017c przes\u0142uchamy ca\u0142y szereg lepszych lub gorszych utwor\u00f3w, nad kt\u00f3rymi i ja, i pewnie nawet Wy – cho\u0107 s\u0105 w\u015br\u00f3d Was osoby o wi\u0119kszej cierpliwo\u015bci – przeszliby\u015bcie do porz\u0105dku dziennego. Pozycja Michela Cloup<\/strong>, ma\u0142o znanego w Polsce artysty francuskiej sceny alternatywnej, pochodz\u0105cego z Tuluzy i stoj\u0105cego kiedy\u015b w formacji Diabologum, nie przyspieszy tego procesu. Trudno tego 53-letniego muzyka uzna\u0107 za dobrze zapowiadaj\u0105c\u0105 si\u0119 posta\u0107. I jest to wiek – a sam nie mam ju\u017c tak daleko – w kt\u00f3rym w og\u00f3le coraz trudniej si\u0119 dobrze zapowiada\u0107. \u0141atwiej natomiast o frustracj\u0119 i wiedz\u0119 na temat najtrudniejszych stron \u017cycia. I po niez\u0142ym Place du Ravelin<\/em>, kt\u00f3re zaproponowa\u0142 mi algorytm w streamingu (nawet zepsuty mechanizm czasem, jak w zegarze, wskazuje co\u015b w\u0142a\u015bciwie), Cloup prezentuje, a bardziej nawet rzuca s\u0142uchaczowi w twarz utw\u00f3r rzeczywi\u015bcie wyj\u0105tkowy, ulepiony ze skondensowanej frustracji.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Nosi to tytu\u0142 Pour qui? Pourquoi?<\/em> i jest opowie\u015bci\u0105 o wsp\u00f3\u0142czesnym arty\u015bcie. Dla kogo?<\/em> i Po co?<\/em> – tytu\u0142owe pytania – to tylko punkt wyj\u015bcia. Rzecz trwa bowiem ponad 21 minut i jest przegadana jak konsultacje do ustawy o statusie artysty, tyle \u017ce w tej wersji okazuje si\u0119 to ca\u0142kiem wci\u0105gaj\u0105ce. Cloup od spraw natury og\u00f3lnej, dotycz\u0105cych sensu i istoty sztuki, przechodzi do tych szczeg\u00f3\u0142owych, socjalno-bytowych. Je\u015bli kto\u015b nad\u0105\u017cy z francuskim – bo to album, kt\u00f3ry stawia s\u0142uchaczowi pewn\u0105 barier\u0119 j\u0119zykow\u0105 – dostanie histori\u0119 coraz bardziej osobist\u0105, pe\u0142n\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci, opisuj\u0105c\u0105 kompletny brak perspektyw, w kt\u00f3rej epilogu jest samotno\u015b\u0107, niezrozumienie i emerytura wysoko\u015bci kilkuset euro. Na samym ko\u0144cu opowie\u015b\u0107 przepoczwarzy si\u0119 zreszt\u0105 – \u017ce zaspoiluj\u0119 – w rodzaj wewn\u0119trznego dialogu, debaty z samym sob\u0105. Czy przynosi ona po\u017c\u0105dane (i tytu\u0142owe) katharsis? C\u00f3\u017c, chcia\u0142bym, bo naprawd\u0119 zacz\u0105\u0142em si\u0119 serio przejmowa\u0107 po tym wszystkim losem rockmana z Tuluzy. O wywo\u0142anie takiego rodzaju empatii nierzadko chodzi w sztuce, wi\u0119c co\u015b tu si\u0119 uda\u0142o osi\u0105gn\u0105\u0107. Cho\u0107 wola\u0142bym chyba – zamiast kadzi\u0107, \u017ce to p\u0142yta roku, kt\u00f3r\u0105 przecie\u017c z pewno\u015bci\u0105 ten album nie jest – poklepa\u0107 cz\u0142owieka po ramieniu i powiedzie\u0107, \u017ce mnie to poruszy\u0142o i \u017ce zapami\u0119tam.\u00a0<\/p>\n

MICHEL CLOUP TRIO Catharsis en pi\u00e8ces d\u00e9tach\u00e9es<\/em><\/strong>, Ici d’ailleurs 2025 \u00a0<\/p>\n\n\n