{"id":48157,"date":"2025-11-23T19:19:12","date_gmt":"2025-11-23T18:19:12","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48157"},"modified":"2025-11-23T19:35:14","modified_gmt":"2025-11-23T18:35:14","slug":"plyty-dnia-oneohtrix-point-never-i-molar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2025\/11\/23\/plyty-dnia-oneohtrix-point-never-i-molar\/","title":{"rendered":"P\u0142yty dnia: Oneohtrix Point Never i Molar"},"content":{"rendered":"

Jak na co\u015b, co opatruje si\u0119 has\u0142em „ambient” i co ma uspokojenie ju\u017c w tytule, nowa muzyka Daniela Lopatina pozostaje do\u015b\u0107 nerwowa. Na nowej p\u0142ycie jego projektu Oneohtrix Point Never<\/strong> Tranquilizer<\/em> dzieje si\u0119 bardzo du\u017co. To jeden z najefektowniej brzmi\u0105cych album\u00f3w OPN i kolejny raz, kiedy Lopatin wydaje si\u0119 tw\u00f3rc\u0105 bardzo nowoczesnym – cho\u0107by nagra\u0142 ju\u017c jakie\u015b 20 du\u017cych p\u0142yt, troch\u0119 \u015bwietnych soundtrack\u00f3w i niez\u0142ych utwor\u00f3w dla innych wykonawc\u00f3w, daje si\u0119 zn\u00f3w odczyta\u0107 na nowo, tym razem jako cz\u0142owiek przenosz\u0105cy estetyk\u0119 sampli z ko\u0144ca lat 90. w \u015bwiat algorytm\u00f3w AI. Bo cho\u0107 jego nowej p\u0142yty s\u0142ucha si\u0119 znakomicie, poszczeg\u00f3lne momenty brzmi\u0105 jak nic, co mo\u017cna zaprogramowa\u0107 (cho\u0107by to wej\u015bcie sola syntezatora w drugiej cz\u0119\u015bci Modern Lust <\/em>albo brudne harmonie ko\u0144c\u00f3wki Rodl Glide<\/em>), to jednak Lopatin od dawna bawi si\u0119 programowaniem popychanym do przodu systemami sztucznej inteligencji i tu niekt\u00f3re zaskoczenia, rozwini\u0119cia czy niekonsekwencje w utworach m\u00f3g\u0142 bardziej stemplowa\u0107 jako autor ca\u0142o\u015bci i kurator wybieraj\u0105cy propozycje ni\u017c wymy\u015bla\u0107. W tym sensie nowy album jest te\u017c opowie\u015bci\u0105 o zmianie sposobu my\u015blenia: pojedynczy kompozytor jest w stanie tworzy\u0107 utwory bardziej z\u0142o\u017cone i kontrastowe ni\u017c by\u0142o to dot\u0105d mo\u017cliwe. A najtrudniejsz\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 pracy b\u0119dzie sprawienie, by tak powstaj\u0105cy materia\u0142 zabrzmia\u0142 sp\u00f3jnie, jak jedna opowie\u015b\u0107. W tej sytuacji trudno si\u0119 do tego przyczepia\u0107. Niewiele z tej muzyki b\u0119dziecie w stanie odtworzy\u0107 sobie w g\u0142owie p\u00f3\u0142 godziny po wybrzmieniu ostatniego utworu – zamykaj\u0105cego si\u0119 nawi\u0105zaniami do muzyki japo\u0144skiej i zachodniej muzyki dawnej Waterfalls<\/em>, ale do wi\u0119kszo\u015bci utwor\u00f3w na pewno dobrze si\u0119 b\u0119dzie wraca\u0107.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Lubi\u0119 o OPN my\u015ble\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci jako o kompozytorze, chocia\u017c jego styl w du\u017cej cz\u0119\u015bci zamkni\u0119ty jest w brzmieniu. W przeciwie\u0144stwie do niego Bartosz Weber – AKA Baaba, a teraz Molar – ci\u0105gle bardzo du\u017co energii po\u015bwi\u0119ca strukturze, melodiom, zale\u017cno\u015bciami poszczeg\u00f3lnych partii. W swoim nowym muzycznym przedsi\u0119wzi\u0119ciu – jako Molar<\/strong> – gra muzyk\u0119 skwantyzowan\u0105, ale jednak bardzo humanistyczn\u0105. I tu mamy proces niemal w pe\u0142ni „kompozytorski”: Weber te utwory przygotowa\u0142 najpierw w szkicowych wersjach na trackerze polskiej firmy Polyend (czym jest to urz\u0105dzenie, je\u015bli nie narz\u0119dziem czysto kompozytorskim, niczym stare „composery” i „microcomposery” sprzed lat?), a dopiero p\u00f3\u017aniej wype\u0142nia\u0142 \u017cywymi partiami, zapraszaj\u0105c do wsp\u00f3\u0142pracy perkusist\u0119 Jacka Pro\u015bci\u0144skiego i saksofonist\u0119 Micha\u0142a Fetlera. Tyle \u017ce – troch\u0119 jak praca kompozytora z \u017cywym zespo\u0142em wykonawc\u00f3w – ten proces przyni\u00f3s\u0142 zwrotn\u0105 inspiracj\u0119 do wprowadzenia tu i \u00f3wdzie poprawek. Efekt robi wra\u017cenie – mimo loopowej budowy utwor\u00f3w – r\u00f3wnie zaskakuj\u0105cego co u OPN. I o ile tw\u00f3rcy trudno si\u0119 zwykle uwolni\u0107 od swojego autorskiego stylu i tutaj tak\u017ce s\u0142ycha\u0107 nieco figlarny, lekki charakter nagra\u0144 Baaby, to jednak zastajemy Webera w rejonach do tej pory nieodwiedzanych lub odwiedzanych przez niego rzadko – jak harmonie z okolic nagra\u0144 Jaga Jazzist w Godly Pear<\/em> czy hardcore’owa w ekspresji ko\u0144c\u00f3wka BRravO0<\/em>.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

W OPN maszyna – mam wra\u017cenie (bo procesu nie znam) – pozwala odtworzy\u0107 swobodny styl ludzkich kompozytor\u00f3w. W Molar mamy raczej kompozytora, kt\u00f3ry dla siebie i wsp\u00f3\u0142pracuj\u0105cych z nim muzyk\u00f3w wymy\u015bla zadania o maszynowym charakterze. Oba te albumy rozbiegaj\u0105 si\u0119 w innych kierunkach, cho\u0107 na poziomie fina\u0142owego nagra\u0144 Molar Va Hoo Tavern<\/em> mo\u017cna by je bez problemu zmiksowa\u0107. Oba maj\u0105 nerw i oba te\u017c zaskakuj\u0105 nieoczywistymi rozwi\u0105zaniami, a to ju\u017c bardzo du\u017co. I obie te p\u0142yty zyskuj\u0105 przy kolejnych ods\u0142uchach. Mam nawet wra\u017cenie, \u017ce album polskiego artysty zyskuje nawet wi\u0119cej.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

ONEOHTRIX POINT NEVER Tranquilizer<\/em><\/strong>, Warp 2025
MOLAR Molar LP<\/em><\/strong>, U Know Me 2025\u00a0<\/p>\n\n\n