{"id":48392,"date":"2026-03-03T10:45:27","date_gmt":"2026-03-03T09:45:27","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48392"},"modified":"2026-03-03T11:02:52","modified_gmt":"2026-03-03T10:02:52","slug":"dlaczego-mezczyzni-spiewaja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2026\/03\/03\/dlaczego-mezczyzni-spiewaja\/","title":{"rendered":"Dlaczego m\u0119\u017cczy\u017ani \u015bpiewaj\u0105"},"content":{"rendered":"

W zwyk\u0142ym \u017cyciu pojawia si\u0119 czasem przeno\u015bnia na temat spotkania ze \u015bwi\u0119tym Piotrem. W muzyce rol\u0119 tego ostatniego pe\u0142ni ostatnio Lou Reed. Na opisywanym tu w pi\u0105tek The Mountain<\/em> 57-letni Damon Albarn dokona\u0142 syntezy g\u0142osu frontmana The Velvet Underground w The Plastic Guru<\/em>, nie mog\u0105c wykorzysta\u0107 prawdziwego ze wzgl\u0119du na brak zgody spadkobierc\u00f3w. Syntetyczny Reed odzywa si\u0119 wi\u0119c na p\u0142ycie o umieraniu. Tego samego dnia na nowej p\u0142ycie My Days of 58<\/em> (tutaj wiek zaszyty w tytule) znakomity pie\u015bniarz Bill Callahan opowiada o tym, jak we \u015bnie o w\u0142asnej \u015bmierci towarzyszy\u0142a mu posta\u0107 Lou Reeda: Lou, Lou, Lou, Lou…\u00a0 What is this place that you took me to?<\/em> I jest w tym co\u015b, co utrudnia mi pokochanie piosenki Why Do Men Sing<\/em>. Opowiadanie sn\u00f3w jest atrakcj\u0105 g\u0142\u00f3wnie dla opowiadaj\u0105cego. No i jako\u015b nie bardzo kojarzy mi si\u0119 Reed z opiekunem koleg\u00f3w po fachu przechodz\u0105cych na tamten \u015bwiat. Cho\u0107 kto wie, mo\u017ce gdyby mi si\u0119 przy\u015bni\u0142 Lou Reed, te\u017c chcia\u0142bym si\u0119 tym jak najszybciej podzieli\u0107\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Nowa p\u0142yta Billa Callahana ma wiele zalet. P\u0142ynie naturalnie, muzycy graj\u0105 bez wielkiej napinki, a niekt\u00f3re momenty brzmi\u0105, jak gdyby nagrano je za pierwszym razem. O takich albumach m\u00f3wi si\u0119 pewnie, \u017ce napisane zosta\u0142y dla siebie. I ton tekst\u00f3w \u015bpiewanych tym jednym z najbardziej rozpoznawalnych g\u0142os\u00f3w \u015bwiata piosenki jest wyj\u0105tkowo osobisty, uproszczony, odarty z ozdobnik\u00f3w. B\u0119dzie dzi\u015b o tym w HCH, bo sypn\u0119\u0142o songwriterskimi albumami nienajm\u0142odszych facet\u00f3w (jest jeszcze Sam Beam z Iron & Wine – to m\u00f3j r\u00f3wie\u015bnik). Momentami s\u0105 to nagrania fantastyczne, ale w zau\u0142kach przekazu si\u0119 nie odnajduj\u0119. Folkowo-rockowa konwencja Callahana w po\u0142\u0105czeniu z histori\u0105 o tym, \u017ce sprz\u0119t komputerowy to z\u0142o, a Auto-Tune to ju\u017c w og\u00f3le, nie powinien istnie\u0107 (w utworze Computer<\/em>) wydaje mi si\u0119 wzgl\u0119dnie lekk\u0105, ale jednak formu\u0142\u0105 dziaderskiego lenistwa umys\u0142owego. Zwracanie si\u0119 w stron\u0119 swojej gitary zamiast innych ludzi (Pathol O.G.<\/em>) te\u017c wydaje mi si\u0119 reakcj\u0105 do\u015b\u0107 banaln\u0105 i wcale nie tak mocno zwi\u0105zan\u0105 z wiekiem, jak utrzymuje Callahan w tek\u015bcie piosenki. Rzecz nie schodzi wi\u0119c poni\u017cej pewnego do\u015b\u0107 wysokiego poziomu propozycji artysty, ale odarte z przeno\u015bni, czasem id\u0105ce w stron\u0119 opis\u00f3w rzeczywisto\u015bci rodem z utwor\u00f3w Marka Kozelka i sk\u0142aniaj\u0105ce do analizy pogl\u0105d\u00f3w autora, teksty z nowej p\u0142yty obna\u017caj\u0105 wi\u0119cej ni\u017c si\u0119 wydaje i nie daj\u0105 tu – moim zdaniem – p\u0142yty wybitnej.\u00a0\u00a0<\/p>\n

Dwa wnioski ko\u0144cowe. Je\u015bli twoje piosenki m\u00f3wi\u0105 o starzeniu, to by\u0107 mo\u017ce po prostu si\u0119 zestarza\u0142e\u015b. A m\u0119\u017cczy\u017ani – \u017ceby tak spr\u00f3bowa\u0107 powiedzie\u0107 co\u015b wi\u0119cej ni\u017c Callahan w tej sprawie – \u015bpiewaj\u0105 prawdopodobnie z tych samych powod\u00f3w co kobiety.\u00a0\u00a0<\/p>\n

BILL CALLAHAN My Days of 58<\/em><\/strong>, Drag City 2026\u00a0<\/p>\n\n\n