{"id":48401,"date":"2026-03-06T11:40:35","date_gmt":"2026-03-06T10:40:35","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48401"},"modified":"2026-03-07T11:27:59","modified_gmt":"2026-03-07T10:27:59","slug":"nieludzkosc","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2026\/03\/06\/nieludzkosc\/","title":{"rendered":"Nieludzko\u015b\u0107"},"content":{"rendered":"

Tym razem nie o gorylach. I nie o chyba najg\u0142o\u015bniejszej p\u0142ycie tygodnia, czyli Help(2)<\/em> wytw\u00f3rni War Child Records, na kt\u00f3rej – jak to bywa na charytatywnych kompilacjach – melduje si\u0119 po\u0142owa czo\u0142\u00f3wki dzisiejszej sceny muzycznej, prawie dos\u0142ownie. Dzi\u015b o tym, co mo\u017ce mniejsze, ale godne zauwa\u017cenia. Przy okazji organizowanego dzi\u015b Pointless Geometry: Fest 26<\/a> premier\u0119 ma nowy album Joanny Dudy<\/strong>. I jest to kolejne krajowe wydawnictwo po\u015bwi\u0119cone faunie. Co brzmi troch\u0119 jak ostateczny bunt w realiach XXI w.: muzyki opowiadaj\u0105cej o ludziach jest ju\u017c tak du\u017co, \u017ce warto spojrze\u0107 – albo zwr\u00f3ci\u0107 s\u0142uch – w inn\u0105 stron\u0119. I tak zesz\u0142otygodniowy, ciekawy album krakowskich Opad\u00f3w traktowa\u0142 o owadach, do kt\u00f3rych jeszcze wcze\u015bniej – bo w listopadzie – nawi\u0105zywa\u0142a FOQL na albumie Bug Poems<\/em> (te\u017c Pointless Geometry). W wypadku Dudy rzecz zaczyna si\u0119 od deklaracji, kt\u00f3r\u0105 mog\u0142aby przeczyta\u0107 Krystyna Czub\u00f3wna: Poniewa\u017c \u015bwiat natury od dawna ju\u017c interesowa\u0142 mnie bardziej ni\u017c ten ludzki…<\/em> a potem przychodzi muzyka, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna (ju\u017c nie po raz pierwszy w wypadku tej artystki) sklasyfikowa\u0107 jako „dziwn\u0105”. Cho\u0107 zarazem nie ma w niej niczego, co by ustawia\u0142o przesadnie wysoko poprzeczk\u0119: je\u015bli we\u017amiemy pod uwag\u0119 za\u0142o\u017cenia, ca\u0142o\u015b\u0107 wyda si\u0119 atrakcyjn\u0105 i poprowadzon\u0105 czytelnym szlakiem podr\u00f3\u017c\u0105.\u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Materia\u0142 powstawa\u0142 w Kenii, inspiracje rozbuchanym \u015bwiatem tamtejszej przyrody s\u0105 do\u015b\u0107 jasne, a bezpo\u015brednim kluczem, kt\u00f3ry wykorzysta\u0142a polska pianistka – szczeg\u00f3lnie w motywach rytmicznych – s\u0105 sygna\u0142y komunikacyjne wydawane przez r\u00f3\u017cne zwierz\u0119ta. I tak jak kiedy\u015b opisywa\u0142em syntezatory przez pryzmat nieposkromionej dzieci\u0119cej artykulacji, tak tutaj s\u0142uchamy zwierz\u0105t jako materia\u0142u uzupe\u0142niaj\u0105cego elektroniczn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 i doskonale do niej pasuj\u0105cego. Duda pos\u0142uguje si\u0119 rodzajem biologicznego komputera, rzadko wprowadzaj\u0105c motywy kojarz\u0105ce si\u0119 ze swoimi dotychczasowymi dzia\u0142aniami. Mamy takie w utworze Lemurs<\/em>, gdzie w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci rytmiczny motyw kalimby (?) zapowiada improwizacj\u0119, jaka mog\u0142aby si\u0119 pojawi\u0107 na bardziej „jazzowej” p\u0142ycie Dudy. Parokrotnie wydaje si\u0119, \u017ce utwory uk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w rodzaj swobodnych hiphopowych beat\u00f3w (Noctuae<\/em>, Miacidae<\/em>), takich ze \u015bwiata po rewolucji J Dilli. Przez ca\u0142y seans – bo to muzyka, kt\u00f3ra wywo\u0142uje jakie\u015b obrazy i wydaje si\u0119 wr\u0119cz towarzyszy\u0107 jakiemu\u015b zgubionemu odcinkowi programu Davida Attenborougha – mia\u0142em jednak wra\u017cenie ca\u0142kowitej nieprzewidywalno\u015bci.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

Nieprzewidywalno\u015b\u0107 to w og\u00f3le zaleta solowych album\u00f3w Joanny Dudy – najszerzej znanej zapewne z kooperacji z Wojtkiem Mazolewskim, ale przeze mnie opisywanej tak\u017ce w kontek\u015bcie dzia\u0142a\u0144 jej tria (ostatnio tutaj<\/a>). Ka\u017cda jej solowa p\u0142yta to osobne przedsi\u0119wzi\u0119cie, budowane w pewnym sensie od zera, od \u015brodk\u00f3w (tu mamy elektroniczne narz\u0119dzia) po stylistyk\u0119, co robi ka\u017cdorazowo wielkie wra\u017cenie – i pasuje do katalogu PG. Pr\u00f3g wej\u015bcia te\u017c bywa w nich r\u00f3\u017cny, ale tutaj wystarczy odrobina wyobra\u017ani po stronie s\u0142uchacza. Jej zas\u00f3b po stronie autorki wydaje si\u0119 nieograniczony.\u00a0 \u00a0<\/p>\n

JOANNA DUDA Regina Silva<\/em><\/strong>, Pointless Geometry 2026\u00a0<\/p>\n\n\n