Cho\u0107 zaczyna si\u0119 jak p\u0142yta Jeana-Michela Jarre’a, a potem brzmi momentami jak Vangelis, ta p\u0142yta ma w sobie subtelno\u015b\u0107 i szlachetn\u0105 klas\u0119 najlepszych utwor\u00f3w muzyki klasycznej. Swobod\u0119 wynikaj\u0105c\u0105 z opanowania \u015brodk\u00f3w wyrazu przez lata. A formu\u0142a, jak\u0105 duet Boards Of Canada opracowa\u0142 15 lat temu, dzi\u015b okazuje si\u0119 kompletnie ponadczasowa. Tyle \u017ce na „Tomorrow’s Harvest” nie s\u0142ycha\u0107 ci\u0119\u017caru grupy pionierskiej (w stosunku do nurtu hauntologii, wsp\u00f3\u0142czesnej muzyki ambient, czy te\u017c dzia\u0142a\u0144 Radiohead i nast\u0119pc\u00f3w), tylko – jak zwykle – muzyk\u00f3w, kt\u00f3rzy weszli do studia bez \u017cadnych obci\u0105\u017ce\u0144 i nagrali sp\u00f3jny cykl utwor\u00f3w pozbawiony twardych gatunkowych barier. <\/p>\n
Kiedy\u015b ju\u017c wspomina\u0142em o tym uczuciu<\/a>, ale dzi\u015b zn\u00f3w mam wra\u017cenie, \u017ce kto\u015b nam cofn\u0105\u0142 zegarki i powr\u00f3cili\u015bmy do roku 1998. Mog\u0142aby si\u0119 w\u00f3wczas ukaza\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 z najlepszych dot\u0105d p\u0142yt roku. Ba, wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich teoretycznie by\u0142aby w\u00f3wczas bardziej na miejscu. S\u0142usznie Mariusz Herma zadawa\u0142 ostatnio pytanie o elementy<\/a>, jakimi dana p\u0142yta wzbogaca wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 muzyk\u0119. Wskazanie naprawd\u0119 rewolucyjnych sfer w muzyce mnie przynajmniej nastr\u0119cza coraz wi\u0119cej problem\u00f3w (co oczywi\u015bcie mo\u017ce by\u0107 problemem metrykalnym). I bezwzgl\u0119dnie mamy do czynienia ze zjawiskiem nostalgii, kt\u00f3re wzmacnia odbi\u00f3r p\u0142yt wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy dzia\u0142aj\u0105 kilkana\u015bcie i wi\u0119cej lat. Tyle \u017ce kolejne pokolenie artyst\u00f3w odrobi\u0142o lekcje z lat 80., kiedy to kolejne wielkie postaci z kilkunastoletnim dorobkiem doznawa\u0142y kl\u0119sk, pr\u00f3buj\u0105c si\u0119 unowocze\u015bnia\u0107 na si\u0142\u0119. W wypadku Boards Of Canada mamy do czynienia raczej z doskonaleniem pewnej formu\u0142y przesuni\u0119tej tu tylko lekko w stron\u0119 elektronik\u00f3w lat 70., soundtrack\u00f3w filmowych epoki, no i bardziej psychodelicznej ni\u017c na poprzednich p\u0142ytach („Tomorrow’s Harvest” to chwilami elegijny brat smutnej psychodelii z „The Terror”). Je\u015bli po kilku dniach sp\u0119dzonych z now\u0105 p\u0142yt\u0105 BOC ci\u0105gle wol\u0119 wr\u00f3ci\u0107 do niej ni\u017c si\u0119ga\u0107 po „Music Has The Right To Children” i je\u015bli zawiera kilka spo\u015br\u00f3d najlepszych nagra\u0144 tego duetu, to ju\u017c wystarczaj\u0105ce powody, by traktowa\u0107 j\u0105 jako p\u00f3\u017ane arcydzie\u0142o.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2013\/06\/boards_of_canada_tomorrows_harvest-150x150.jpg\" "\\"boards_of_canada_tomorrows_harvest\\"")
<\/a>BOARDS OF CANADA „Tomorrow’s Harvest”<\/strong>