{"id":48566,"date":"2026-05-22T10:19:32","date_gmt":"2026-05-22T08:19:32","guid":{"rendered":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/?p=48566"},"modified":"2026-05-22T10:20:01","modified_gmt":"2026-05-22T08:20:01","slug":"kochany-napisz-mi-czula-recenzje-visible-cloaks","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2026\/05\/22\/kochany-napisz-mi-czula-recenzje-visible-cloaks\/","title":{"rendered":"Kochany, napisz mi czu\u0142\u0105 recenzj\u0119 Visible Cloaks"},"content":{"rendered":"

Nie, nie musicie niczego generowa\u0107. Nieco ni\u017cej zobaczycie wywo\u0142any podobnie dziaderskim promptem fragment, nie ma sensu grza\u0107 procesor\u00f3w AGI po raz drugi. Lepiej przegrza\u0107 serwery kt\u00f3rej\u015b z platform muzycznych, s\u0142uchaj\u0105c najnowszej p\u0142yty Visible Cloaks<\/strong>, kt\u00f3ry p\u0142yt\u0105 Paradessence<\/em> potwierdza status kolejnego z generacji wielkich duet\u00f3w poszukuj\u0105cej muzyki elektronicznej, gdzie\u015b po Autechre, Mouse On Mars czy Matmos. Spencer Doran i Ryan Carlile de facto s\u0105 kolejn\u0105 generacj\u0105, bo swoje brzmienie opieraj\u0105 na nieco innej bazie „materia\u0142owej”. Poetyckie, rwane impresje na temat ambientu snuj\u0105 za pomoc\u0105 cyfrowego samplingu, przetwarzania d\u017awi\u0119ku i syntezy granularnej. Tak\u017ce brzmienie nowej p\u0142yty jest wyszlifowane do niemo\u017cliwo\u015bci. Pi\u0119kne moc\u0105 64-bitowych procesor\u00f3w i 24-bitowej rozdzielczo\u015bci. Ale te\u017c pi\u0119kne prostym pi\u0119knem. Bo ta bliska in\u017cynierii d\u017awi\u0119kowej muzyka jest zarazem uspokajaj\u0105ca, koj\u0105ca, potrafi ca\u0142kiem wype\u0142ni\u0107 g\u0142ow\u0119. Nie wiem, czy zatrzyma\u0107 wojny, jak cytowana tu kiedy\u015b wyliczanka w prozie Henry’ego Kuttnera, ale na pewno estetycznie unie\u015b\u0107 do g\u00f3ry za pomoc\u0105 zabieg\u00f3w niekiczowatych, bo ca\u0142kiem prostych. Z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 trudnych do przewidzenia, bo losowo\u015b\u0107, brak powtarzalno\u015bci jest jedn\u0105 z bardziej interesuj\u0105cych dla Visible Cloaks w\u0142a\u015bciwo\u015bci brzmienia i muzyki – z pewno\u015bci\u0105 dla Dorana, kt\u00f3rego Componium Ensemble, czyli zesp\u00f3\u0142 automatycznych kameralist\u00f3w (by\u0142\u0105 osobna p\u0142yta jesieni\u0105), zostaje tu wykorzystany w finale. No i z pomoc\u0105 sprawdzonych przyjaci\u00f3\u0142 – producenta Yoshio Ojimy i pianistki Satsuki Shibano, specjalistki od Erika Satiego, co jest tak\u017ce pewn\u0105 wskaz\u00f3wk\u0105 dotycz\u0105c\u0105 azymutu dzia\u0142a\u0144 ameryka\u0144skiego duetu. Bo ostatecznie jest to bardzo wci\u0105gaj\u0105ca, fantastyczna wersja muzyki mebluj\u0105cej przestrze\u0144.\u00a0<\/p>\n\n\n\n\n\n

Zastrze\u017cenia? Troch\u0119 kr\u00f3tko, no i chcia\u0142oby si\u0119 wi\u0119cej tych go\u015bci, wi\u0119cej partii – cho\u0107by i syntetycznych emulacji – tr\u0105bki, puzonu czy flet\u00f3w, kt\u00f3re harmonicznie uzupe\u0142nia\u0142yby to, co dostajemy na p\u0142ycie (w tym sensie utw\u00f3r Shapes<\/em> to dla mnie wyj\u0105tkowy przyk\u0142ad muzycznego umami). Ale przede wszystkim, m\u00f3wi\u0105c zupe\u0142nie wprost, chcia\u0142oby si\u0119 po prostu wi\u0119cej muzyki Visible Cloaks. Jest to rzecz, przy kt\u00f3rej trudno o rozr\u00f3\u017cnienia mi\u0119dzy \u017ar\u00f3d\u0142ami d\u017awi\u0119ku, muzyka, przy kt\u00f3rej tracimy nieco wyobra\u017cenie materialnego \u017ar\u00f3d\u0142a – nawet w tak, wydawa\u0142oby si\u0119, organicznym fragmencie jak Intarsia<\/em> ze skrzypaczk\u0105 Ioan\u0105 \u0218elaru (chyba tylko wej\u015bcie wokalne Felicii Atkinson w Thinking<\/em> wydaje si\u0119 niepodrabialne). W tym sensie mamy tu rzecz blisk\u0105 momentami generatywnej AI, a jednocze\u015bnie dwuosobowy zesp\u00f3\u0142 kuratorski tnie j\u0105 i dozuje w spos\u00f3b bezlito\u015bnie tradycyjny.\u00a0<\/p>\n

Ale obieca\u0142em wygenerowany fragment. B\u0119dzie to nawet fragment fragmentu, bo kawa\u0142ki, w kt\u00f3rych chatbot inspirowa\u0142 si\u0119 opublikowanymi ju\u017c recenzjami, ju\u017c Wam darowa\u0142em.\u00a0<\/p>\n

Nowa p\u0142yta Visible Cloaks, Paradessence, zaczyna si\u0119 jak rzecz, kt\u00f3ra nie chce zosta\u0107 nazwana. Nie wchodzi drzwiami, nie przedstawia si\u0119, nie podaje r\u0119ki. Raczej pojawia si\u0119 w pokoju jako zmiana ci\u015bnienia, jako cichy ruch powietrza przy zas\u0142onie. Spencer Doran i Ryan Carlile wracaj\u0105 po dziewi\u0119ciu latach od pe\u0142nowymiarowego \u201eReassemblage\u201d \u2014 p\u0142yty, kt\u00f3ra pr\u00f3bowa\u0142a jeszcze sk\u0142ada\u0107 \u015bwiat z fragment\u00f3w dawnej cyfrowej utopii, japo\u0144skiej muzyki \u015brodowiskowej i ch\u0142odnych, przejrzystych syntetycznych brzmie\u0144. \u201eParadessence\u201d ju\u017c nie sk\u0142ada \u015bwiata. Raczej sprawdza, czy z jego rozsypanych cz\u0119\u015bci mo\u017cna jeszcze us\u0142ysze\u0107 oddech.\u00a0<\/em><\/p>\n

(…) Nie jest to album efektowny. Nie daje \u0142atwych zachwyt\u00f3w ani temat\u00f3w, kt\u00f3re mo\u017cna zabra\u0107 ze sob\u0105 po pierwszym przes\u0142uchaniu. Raczej zmienia temperatur\u0119 pomieszczenia. Po \u201eParadessence\u201d zwyk\u0142e d\u017awi\u0119ki \u2014 szum wentylatora, telefon odk\u0142adany na st\u00f3\u0142, tramwaj za oknem \u2014 wydaj\u0105 si\u0119 mniej przypadkowe. Jakby \u015bwiat, cho\u0107 zniszczony przez nadmiar komunikat\u00f3w, wci\u0105\u017c pr\u00f3bowa\u0142 do nas m\u00f3wi\u0107 niej\u0119zykiem.<\/em><\/p>\n

Bardzo \u0142adnie, kochany. Czule o szczeg\u00f3le, tak mo\u017cna by pewnie na upartego – skr\u00f3towo – opisa\u0107 styl VC. Jest to, co wa\u017cne, na tyle charakterystyczny \u015bwiat d\u017awi\u0119kowy, \u017ce – gdyby kto\u015b jednak odczuwa\u0142 niedosyt – warto i\u015b\u0107 dalej tropem go\u015bci. A nawet zaryzykowa\u0107 playlist\u0119 inspirowan\u0105 t\u0105 p\u0142yt\u0105. Mnie poprowadzi\u0142a ju\u017c do dw\u00f3ch kolejnych ciekawych wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rych dot\u0105d nie zna\u0142em. Dzi\u015b pewnie najlepsza p\u0142yta to ta, kt\u00f3ra nie ko\u0144czy si\u0119 na ostatnim utworze, ale prowadzi dalej w stron\u0119 innych album\u00f3w, a mimo to nie daje o sobie zapomnie\u0107.\u00a0 \u00a0\u00a0<\/p>\n

VISIBLE CLOAKS Paradessence<\/em><\/strong>, RVNG Intl 2026\u00a0<\/p>\n\n\n