30 lat temu ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta „Future Shock” Herbiego Hancocka, kt\u00f3ra to i owo zrewolucjonizowa\u0142a, prezentuj\u0105c skrecze, fuzj\u0119 jazzu z ulicznym \u017cywio\u0142em hip-hopu i electro. Hancock wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 tu z Billem Laswellem i jeszcze ze specem od programowania automat\u00f3w perkusyjnych. Michaelem Beinhornem. Ale jednocze\u015bnie po latach p\u0142yta okaza\u0142a si\u0119 na planie kompozycji do\u015b\u0107 nudna i bezbarwna. W\u0142a\u015bciwie ko\u0144czy si\u0119 wraz z ko\u0144cem singlowego przeboju „Rockit”, gdzie wynalazk\u00f3w mamy ca\u0142y g\u0105szcz, a struktura jest dopracowana. By\u0142o wi\u0119c co ulepsza\u0107 i mi\u0142o, \u017ce zrobiono to w Polsce. <\/p>\n
Alvin Toffler w oryginalnej (bestsellerowej, podobnie jak p\u0142yta Hancocka) ksi\u0105\u017cce „Szok przysz\u0142o\u015bci” pisa\u0142 po wizjonersku o przyspieszaj\u0105cym \u015bwiecie. Oczywi\u015bcie wiele z jego tez brzmi dzi\u015b co najwy\u017cej zabawnie, ale to og\u00f3lne spojrzenie na konieczno\u015b\u0107 kondensacji przekazu si\u0119 broni. I w tym sensie LXMP – polski duet w sk\u0142adzie Macio Moretti (perkusja, syntezatory) i Piotr Zabrodzki (bas, syntezatory) – posz\u0142o z duchem Tofflera. Przygotowuj\u0105c swoj\u0105 wersj\u0119 p\u0142yty „Future Shock” na owacyjnie przyj\u0119ty koncert na krakowskim Unsoundzie w roku 2011, po pierwsze wycisn\u0119li z niego ekstrakt, wi\u0119kszo\u015b\u0107 utwor\u00f3w bezlito\u015bnie skracaj\u0105c, po drugie – odtworzyli t\u0119 z gruntu studyjn\u0105, maszynow\u0105 muzyk\u0119 w wersji na \u017cywy sk\u0142ad. <\/p>\n
P\u0142yta, kt\u00f3ra ma dzi\u015b premier\u0119 (materia\u0142 b\u0119dzie grany – po raz kolejny – dzi\u015b wieczorem w Pardon To Tu<\/a>), idzie w tym samym kierunku. Za automat robi Moretti, kt\u00f3ry jednocze\u015bnie gra na perkusji i gra partie basowe na syntezatorze (czyni\u0105c z siebie jednoosobow\u0105 sekcj\u0119 rytmiczn\u0105), Zabrodzki oddaje brzmieniami (g\u0142\u00f3wnie fajne barwy pochodz\u0105cego z epoki Korga Mono\/Poly<\/a>, jest te\u017c rzadszy i „ta\u0144szy” brzmieniowo Korg Delta<\/a>) klimat epoki. Rzut okaz na instrumentarium nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci – tu nie chodzi\u0142o o zbudowanie muzeum instrument\u00f3w i odtworzenie tamtej rzeczywisto\u015bci. LXMP daj\u0105 przybli\u017cenie, osi\u0105galne w tej chwili w znacznym stopniu tak\u017ce dzi\u0119ki wsp\u00f3\u0142czesnym instrumentom. Bawi\u0105 si\u0119 przy tym przyspieszeniami tempa („Rough”) czy wstawkami roddem z nurtu gabber („TFS”), albo wygibasami w stylu Bili\u0144skiego („Autodrive”). Dodaj\u0105 kilka autorskich patent\u00f3w – jednym z nich jest cho\u0107by talkbox, kt\u00f3ry bardziej ni\u017c z Hancockiem kojarzy si\u0119 oczywi\u015bcie z Bon Jovi, i to nawet najm\u0142odszym s\u0142uchaczom<\/a>. Ale dzisiejsza perspektywa, dla kt\u00f3rej „Future Shock” to 30 lat temu, a „Livin\u2019 On A Prayer” lat temu 28, powoduje, \u017ce taki skr\u00f3t s\u0142u\u017c\u0105cy oddaniu og\u00f3lnego charakteru czas\u00f3w jest dopuszczalny. A \u017ce efekt fajny… <\/p>\n W tym ca\u0142ym wariackim przedsi\u0119wzi\u0119ciu najbardziej jednak podoba mi si\u0119 w\u0142a\u015bnie czynnik ludzki. Wyprowadza on nas z technologicznej ekstazy nowoczesnego studia do wsp\u00f3\u0142czesnego gara\u017cu. Bo ten ca\u0142y szok przysz\u0142o\u015bci zawita\u0142 pod strzechy. Ogarn\u0105\u0142 ju\u017c nawet G\u0142uch\u0105 Doln\u0105, w dodatku na tyle dawno, \u017ce i tu potrafi\u0105 si\u0119 odnie\u015b\u0107 do supernowoczesnych kawa\u0142k\u00f3w z przesz\u0142o\u015bci, a nawet zdoby\u0107 na pewien prowincjonalny dystans. <\/p>\n W 1983 by\u0142o tak:<\/p>\n