{"id":4909,"date":"2013-06-21T18:09:22","date_gmt":"2013-06-21T16:09:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4909"},"modified":"2013-06-21T18:12:45","modified_gmt":"2013-06-21T16:12:45","slug":"afryka-dzika-wciaz-nieodkryta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/06\/21\/afryka-dzika-wciaz-nieodkryta\/","title":{"rendered":"Afryka dzika, wci\u0105\u017c nieodkryta"},"content":{"rendered":"

Trudno sobie wyobrazi\u0107 lepszy moment. Nigdy nie by\u0142em w Kenii, ale podejrzewam, \u017ce zbli\u017cyli\u015bmy si\u0119 ju\u017c na tyle klimatem, \u017ceby poci\u0105gn\u0105\u0107 dalej cykl afryka\u0144ski. Ka\u017cdy dziennikarz wie, \u017ce na d\u017awi\u0119k s\u0142owa „Afryka” redakcje trac\u0105 zainteresowanie, a strony internetowe – klikalno\u015b\u0107. Z uporem maniaka traktuj\u0119 jednak muzyk\u0119 z tego kontynentu jako odtrutk\u0119 na r\u00f3\u017cne s\u0142absze produkcje zachodniej muzyki popularnej. Uk\u0105szony wirusem Africa Simone’a<\/a> (Mozambik), a potem hitem Zbigniewa Wodeckiego („Afryka dzika…” itd. – wiadomo, w „Polityce” rozmowa z wokalist\u0105 przy okazji jego wyst\u0119p\u00f3w w Opolu i na Offie), odrabiam dystans kulturowy, albo zaleg\u0142o\u015bci. Jak kto woli.<\/p>\n

Wczoraj by\u0142o o nowszych wizjach muzyki afryka\u0144skiej, dzi\u015b zacznijmy od tego, czego powinienem s\u0142ucha\u0107 pod koniec lat 70. zamiast Africa Simone’a (i co funduj\u0119 moim dzieciom), czyli prawdziwego afryka\u0144skiego popu z tamtych czas\u00f3w:<\/p>\n

\"\"<\/a>R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY „Kenya Special. Selected East African Recordings From The 1970s & 80s”<\/strong> 2CD
\nSoundway 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> The Rift Valley Brothers „Mu Africa”, The Mombasa Vikings „Mama Matotoya”, Huruma Boys Band „Teresia”. <\/p>\n

To ju\u017c kolejna z serii sk\u0142adanek Soundawaya, kt\u00f3re wcze\u015bniej eksplorowa\u0142y muzyk\u0119 z Nigerii i Ghany. Kenia jest krajem mniej znanym, a jednocze\u015bnie – mam wra\u017cenie – bardziej przesi\u0105kni\u0119tym duchem turystyki, dansing\u00f3w i przeszczepiania wprost wzorc\u00f3w z obszaru anglosaskiego. Tyle \u017ce oczywi\u015bcie – jak wsz\u0119dzie – importowane wzorce zosta\u0142y wymieszane z tym, co robi\u0142o si\u0119 na miejscu. Tym czym\u015b jest benga, wariant rumby. Tradycyjnie z partiami gitary akustycznej, kt\u00f3re po elektryfikacji sk\u0142ad\u00f3w i wpuszczenia do tego odrobiny rockowej estetyki, przesz\u0142y w pl\u0105saj\u0105ce, niespokojne partie basu. Benga powstawa\u0142a w wielu r\u00f3\u017cnych wersjach, tak\u017ce w odmianach j\u0119zykowych (Kenia to etnicznie i lingwistycznie kraj nawet jak na Afryk\u0119 bardzo zr\u00f3\u017cnicowany – sporo plemion na miejscu, no i jeszcze kilka fal kolonizacji) – i „Kenya Special” jest rodzajem przegl\u0105du tych tradycji. Znajdziemy tu utwory w suahili i kikuju, ale te\u017c po angielsku, mamy popularnych w tamtym okresie solist\u00f3w i ca\u0142e gitarowe big-bandy. Zdecydowana wi\u0119kszo\u015b\u0107 nagrywa\u0142a dla niezale\u017cnych oficyn kenijskich, niekt\u00f3re – dla dzia\u0142aj\u0105cych filii majors\u00f3w. Wszystkie te s\u0142abo znane nazwy zosta\u0142y rzetelnie opisane, a ca\u0142o\u015b\u0107 opakowana w pi\u0119kn\u0105 sztywn\u0105 obwolut\u0119 (pisz\u0119 o wydaniu CD). <\/p>\n