Z punktu widzenia dziennikarza najgorszy rodzaj p\u0142yt to takie, przy kt\u00f3rych kiwa si\u0119 g\u0142ow\u0105 i ani ca\u0142kiem w t\u0119, ani we w t\u0119. Nie ma wstydu, nie ma si\u0119 za bardzo do czego przyczepi\u0107, a jednocze\u015bnie nie bardzo jest na czym zawiesi\u0107 ucho. I co zrobi\u0107 z takimi p\u0142ytami? Tylko wymieni\u0107 tytu\u0142y? A mo\u017ce zignorowa\u0107 i wymieni\u0107 na nowe? Najgorzej, je\u015bli si\u0119 robi\u0142o miesi\u0119czne podsumowania z comiesi\u0119czn\u0105 regularno\u015bci\u0105 – w takim wypadku nie ma ucieczki, musz\u0119 doklei\u0107 tu kilka p\u0142yt, co do oceny kt\u00f3rych mocno si\u0119 waham, tym bardziej, \u017ce idzie kolejny rzut. W lipcu wydawcy nie zapowiadaj\u0105 przerwy urlopowej.<\/p>\n
AUSTRA „Olympia”<\/strong>, No Paper Records 2013 CAMERA OBSCURA „Desire Lines”<\/strong>, 4AD NANCY ELIZABETH „Dancing”<\/strong>, The Leaf Label 2013 \u0141ONA, WEBBER & THE PIMPS „W S-1” (CD+DVD), Dobrze Wiesz 2013<\/strong> MOUNT KIMBIE „Cold Spring Fault Less Youth”<\/strong>, Warp 2013 REBEKA „Hellada”<\/strong>, Brennnessel 2013 SOFT MACHINE LEGACY „Burden of Proof”<\/strong>, Moonjune Records 2013 TRICKY „False Idols”<\/strong>, !K7 2013 YOUNG FATHERS „Tape Two”<\/strong>, Anticon 2013 MA\u0141GORZATA SARBAK „Bach Partitas Sarbak”<\/strong>, Lado ABC 2013 Z punktu widzenia dziennikarza najgorszy rodzaj p\u0142yt to takie, przy kt\u00f3rych kiwa si\u0119 g\u0142ow\u0105 i ani ca\u0142kiem w t\u0119, ani we w t\u0119. Nie ma wstydu, nie ma si\u0119 za bardzo do czego przyczepi\u0107, a jednocze\u015bnie nie bardzo jest na czym zawiesi\u0107 ucho. I co zrobi\u0107 z takimi p\u0142ytami? Tylko wymieni\u0107 tytu\u0142y? A mo\u017ce zignorowa\u0107 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4977,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8,48,18,12,312,120,107,558,1228,1059,557,106],"tags":[614,1455,1454,1453,1456,1452,1458,1457,262,791,790],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4970"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4970"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4970\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4978,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4970\/revisions\/4978"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4977"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4970"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4970"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4970"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nPolubi\u0142em pierwsz\u0105 p\u0142yt\u0119 kanadyjskiej formacji, ale chyba jednak troch\u0119 na wyrost. Dalej jest to mi\u0142a muzyka z okolic The Knife i Bjork, ale coraz bardziej rozwodniona, gdy chodzi o pomys\u0142y, czasem bardzo melodyjna, chwilami nieco anachroniczna, a momentami po prostu banalna. 5\/10<\/p>\n
\nO ile Austra mocno mnie rozczarowa\u0142a, to szkocka grupa Camera Obscura – pokazuj\u0105ca po paroletniej przerwie kolejny album w stylistyce Belle & Sebastian, nieco jednak smutniejszy, bardziej balladowy – w spos\u00f3b naturalny wygasa w pami\u0119ci. Zd\u0105\u017cy\u0142em ju\u017c zapomnie\u0107, co tak bardzo mi si\u0119 podoba\u0142o na „My Maudlin Career”, a nowa p\u0142yta nie wydaje mi si\u0119 a\u017c tak atrakcyjna, nawet po kilku ods\u0142uchach. Druga po\u0142owa lepsza. 6\/10<\/p>\n
\nKolejna po Laurze Marling folkuj\u0105ca Brytyjka, kt\u00f3ra przed trzydziestk\u0105 ma ju\u017c d\u0142ug\u0105 histori\u0119 i spor\u0105 dyskografi\u0119. W przeciwie\u0144stwie do Marling wpisuje si\u0119 w prosty spos\u00f3b w neofolkow\u0105, lekko hipisowsk\u0105 fal\u0119. Bli\u017cej Joanny Newsom i tradycji Vashti Bunyan ni\u017c samej Marling i powiedzia\u0142bym, \u017ce tylko wielka konkurencja mo\u017ce sprawi\u0107, \u017ce wielki muzyczny \u015bwiat przeszed\u0142 nad t\u0105 muzyk\u0105 do porz\u0105dku dziennego. Ledwie oczko od pierwszej ligi w tej dziedzinie – zaczyna\u0107 od „Indelible Day”. 7\/10<\/p>\n
\nKoncert\u00f3wka nagrana w Radiu Szczecin przez moich ulubionych nast\u0119pc\u00f3w Starszych Pan\u00f3w i ich \u017cyw\u0105, prawdziw\u0105, realn\u0105 – czy jak tam jeszcze nazwa\u0107 to coraz rzadsze zjawisko – grup\u0105. Na Off Festivalu \u0141ona i Webber wyst\u0119powali z samym tylko perkusist\u0105 i by\u0142o nie\u017ale, a tu niby nic nowego (krajowy hip-hop trenuje \u017cywe granie od lat), ale stanowczo cieszy, tak\u017ce na wideo, w kolorze i z do\u015b\u0107 statyczn\u0105, jak na Starszych Pan\u00f3w, realizacj\u0105, kt\u00f3ra podkre\u015bla ponadczasowo\u015b\u0107 ich bit\u00f3w i rym\u00f3w (jest i Rymek, gdyby kto\u015b pyta\u0142). 7\/10<\/p>\n
\nW tym segmencie bran\u017cy \u0142\u0105cz\u0105cej ducha dubstepu\/future garage z elementami piosenki panuje do\u015b\u0107 absurdalny t\u0142ok (z samych „James\u00f3w”: James Blake, James XX, Jamie Woon), ale tego duetu nie skre\u015bla\u0142bym bynajmniej od razu. Drugi album Mount Kimbie nie powala niczym szczeg\u00f3lnie nowym, ale ma przyzwoit\u0105 \u015bredni\u0105 jako\u015b\u0107, a brzmieniowo przynosi bardzo przyjemny balans sk\u0142adnik\u00f3w – z odrobin\u0105 minimalizmu w ogonie impresyjnego reichowskiego „Fall Out” jako kropk\u0105 nad „i”. 7\/10<\/p>\n
\nW sprawie polskiego duetu Rebeka (Iwona Skwarek i Bartosz Szcz\u0119sny) – by\u0107 mo\u017ce ju\u017c w tej dziedzinie nie nad\u0105\u017cam, ale czego\u015b mi brakuje w tym wsp\u00f3\u0142czesnym syntezatorowym popie (Austra? Dlaczego nie, w sumie „Hellada” mo\u017ce si\u0119 \u015bciga\u0107 z albumem opisywanym przeze mnie nieco wy\u017cej) ze szczypt\u0105 manchesterskich klasycznych nawi\u0105za\u0144 (New Order). Wol\u0119 tu napi\u0119cie budowane przez partie instrumentalne ni\u017c to tworzone przez wokale, kompozycje wydaj\u0105 mi si\u0119 mocn\u0105 stron\u0105 Rebeki, produkcja – jednak mniej. Wi\u0119c na razie tak 50\/50 z pewnym jednak plusem i nadziej\u0105 na du\u017co wi\u0119cej. 6\/10<\/p>\n
\nKierowana przez Leonardo Pavkovicia ameryka\u0144ska Moonjune Records jest dla rodziny Soft Machine tak\u0105 Dolin\u0105 Charlotty – piel\u0119gnuje oldboy\u00f3w, wydaje albumy inspirowane dorobkiem fantastycznej niegdy\u015b brytyjskiej grupy. Tu w sk\u0142adzie robi\u0105cym dobre wra\u017cenie (szczeg\u00f3lnie sekcja rytmiczna: Roy Babbington i John Marshall) i nawi\u0105zuj\u0105cym do starych dobrych czas\u00f3w. Ani Theo Travis (saksofon), ani John Etheridge (gitara) nie wnosz\u0105 jednak czego\u015b \u015bwie\u017cego do tej wizji jazz-rocka, a suma summarum najlepsz\u0105 kompozycj\u0105 jest wykonane tu „Kings & Queens” z klasycznej „Czw\u00f3rki”. Dla fan\u00f3w. 6\/10<\/p>\n
\nTu zn\u00f3w o trz\u0119sieniu ziemi nie ma mowy, cho\u0107 mam wra\u017cenie, \u017ce „Fa\u0142szywi idole” s\u0105 i tak najlepsz\u0105 p\u0142yt\u0105 Tricky’ego od d\u0142u\u017cszego czasu (a ju\u017c dziesi\u0105t\u0105 z kolei). W tej nudzie warto wy\u0142owi\u0107 momenty gitarowego trip-hopu, no i go\u015bcinny wyst\u0119p Petera Silbermana z The Antlers. 6\/10<\/p>\n
\nKolejne dzieci globalizacji: liberyjski Szkot i nigeryjski Szkot (plus jeszcze szkocki Szkot) w barwach ameryka\u0144skiej wytw\u00f3rni z hip-hopem chwilami zmienionym w alternatywny pop. Naprawd\u0119 trudno znale\u017a\u0107 w tej kr\u00f3ciutkiej p\u0142ycie, minialbumie w\u0142a\u015bciwie, jaki\u015b twardy i jasno zdefiniowany punkt zaczepienia poza tym, \u017ce to po prostu udany materia\u0142, kt\u00f3ry powinien w jakim\u015b stopniu przem\u00f3wi\u0107 do prawie wszystkich (tym bardziej ciekaw jestem g\u0142os\u00f3w czytelnik\u00f3w tego bloga). 7\/10<\/p>\n
\nO! A tej p\u0142yty sobie s\u0142ucha\u0142em, jak mnie pozosta\u0142e zm\u0119czy\u0142y. A w\u0142a\u015bciwie: p\u0142yt, bo to jak dot\u0105d najd\u0142u\u017csze chyba wydawnictwo Lado – 3 razy CD. Nie b\u0119d\u0119 udawa\u0142, \u017ce jestem fachowcem od Bacha (chocia\u017c koledzy zawsze tak uwa\u017cali – po inicja\u0142ach), ale nie b\u0119d\u0119 ukrywa\u0142, \u017ce jak na p\u0142yt\u0119 klawesynow\u0105 to mi to przynios\u0142o du\u017co prostej, do\u015b\u0107 nawet rockandrollowej przyjemno\u015bci, no i wydaje si\u0119 obiektywnie wa\u017cne – bo to podobno pierwsze polskie nagranie kompletu partit na klawesyn. Poza tym, zwa\u017cywszy na to, \u017ce Lado mocno ostatnio (uwaga!) inwestuje w katalog bachowski, a ja z ch\u0119ci\u0105 si\u0119gam po ich p\u0142yty, wkr\u00f3tce i w mojej p\u0142ytotece proporcje mog\u0105 si\u0119 mocno zmieni\u0107. 8\/10<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"