{"id":4979,"date":"2013-07-09T10:47:41","date_gmt":"2013-07-09T08:47:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=4979"},"modified":"2013-07-10T11:25:05","modified_gmt":"2013-07-10T09:25:05","slug":"dawid-podsiadlo-uber-alles","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/07\/09\/dawid-podsiadlo-uber-alles\/","title":{"rendered":"Dawid Podsiad\u0142o \u00fcber alles"},"content":{"rendered":"

Przes\u0142a\u0142em do trzech streamingowych gigant\u00f3w pytanie o zestawienie najch\u0119tniej s\u0142uchanych POLSKICH piosenek w serwisie w tym roku, kiedy ju\u017c dzia\u0142a ca\u0142a streamingowa konkurencja. Otrzyma\u0142em odpowied\u017a od dw\u00f3ch: Deezera i Spotify (edit: jest te\u017c lista od WIMP – szczeg\u00f3\u0142y ni\u017cej). Od tego pierwszego (maj\u0105cego – przypomn\u0119 – d\u0142u\u017csz\u0105 histori\u0119 dzia\u0142a\u0144 w Polsce) dosta\u0142em zestaw najcz\u0119\u015bciej s\u0142uchanych wykonawc\u00f3w: Brodka, Myslovitz, Ewelina Lisowska, Dawid Podsiad\u0142o, Hey, Bednarek, Kult. To sporo m\u00f3wi o charakterze pierwszego p\u00f3\u0142rocza 2013. Drugi serwis nades\u0142a\u0142 dzi\u015b list\u0119, kt\u00f3r\u0105 warto w tym miejscu opublikowa\u0107 w ca\u0142o\u015bci ze wzgl\u0119du na to, \u017ce chyba nie\u017ale oddaje specyfik\u0119 sezonu:<\/p>\n

1. Dawid Podsiad\u0142o „Tr\u00f3jk\u0105ty i kwadraty”
\n2. Dawid Podsiad\u0142o „Nieznajomy”
\n3. Dawid Podsiad\u0142o „And I”
\n4. Dawid Podsiad\u0142o „Elephant”
\n5. Dawid Podsiad\u0142o „Vitane”
\n6. Dawid Podsiad\u0142o „No”
\n7. Dawid Podsiad\u0142o „!H.a.p.p.y!”
\n8. Dawid Podsiad\u0142o „I\u2019m Searching”
\n9. Mela Koteluk „Spadochron”
\n10. Brodka „Dancing Shoes”
\n\u0179r\u00f3d\u0142o: Spotify.com, najcz\u0119\u015bciej s\u0142uchane polskie piosenki od czasu wej\u015bcia serwisu na polski rynek<\/em><\/p>\n

EDIT. Jeszcze WIMP, kt\u00f3rego zestaw – albumowy – potwierdza w du\u017cej mierze rozk\u0142ad si\u0142:<\/p>\n

1. Dawid Podsiad\u0142o – Comfort & Happiness
\n2. Mela Koteluk – Spadochron
\n3. Uniqplan – Wilderness
\n4. Big Cyc – Big Cyc Wiecznie \u017bywy
\n5. Rebeka – Hellada
\n6. Ewelina Lisowska – Aero-plan
\n7. Natalia Natu Przybysz – Kozmic Blues
\n8. Myslovitz – 1577
\n9. Bednarek – Jestem
\n10. Novika – Heart Times<\/strong><\/p>\n

Dawid Podsiad\u0142o <\/strong>to chyba pierwsze tak celne trafienie rodzimego przemys\u0142u muzycznego od czasu wynalezienia nowej generacji talent show\u00f3w. Sam z uznaniem pisa\u0142em o jego debiucie<\/a> w „Polityce”, bo cho\u0107 pop, jest w tym co\u015b wi\u0119cej ni\u017c pow\u00f3d do zgrzytania z\u0119bami. P\u0142yta sprzedaje si\u0119 jak na polskie warunki fenomenalne: wydawca chwali si\u0119 platyn\u0105 (30 tys. w warunkach krajowego repertuaru). I tylko jedna uwaga: moim zdaniem \u015bpiewanie po angielsku, cho\u0107 ca\u0142kiem przyzwoite, Podsiadle nie s\u0142u\u017cy, spycha go za bardzo w okolice Coldplaya i upodabnia za bardzo do brytyjskich wykonawc\u00f3w (poniek\u0105d powy\u017csze zestawienie potwierdza, \u017ce publika woli go po polsku). S\u0142ycha\u0107 to by\u0142o a\u017c za dobrze w scenicznej prezentacji tego materia\u0142u na Open’erze. Cho\u0107 – z drugiej strony – mi\u0142o by\u0142o popatrze\u0107 na to, \u017ce m\u0142oda krajowa publiczno\u015b\u0107 ma jaki\u015b punkt odniesienia w okolicach muzycznego \u015brodka, bo – cho\u0107bym i na co dzie\u0144 nie pasjonowa\u0142 si\u0119 piosenkami pop – wyznaj\u0119 pogl\u0105d, \u017ce bez sensownego punktu odniesienia na \u015brodku sceny nie da si\u0119 stworzy\u0107 \u017cadnej sceny. Cho\u0107by dlatego, \u017ce nic wtedy nie definiuje alternatywno\u015bci, nie ma opozycji. <\/p>\n

Skoro ju\u017c po paru latach przerwy znalaz\u0142em si\u0119 na Open’erze – po raz kolejny uda\u0142o mi si\u0119 zobaczy\u0107 koncert Blur <\/strong>i by\u0142 to jeden z najlepszych wyst\u0119p\u00f3w, jakie w og\u00f3le wydarzy\u0142y si\u0119 na g\u0142\u00f3wnych scenach polskich festiwali. I pierwszy koncert tej grupy z rozbudowan\u0105 sekcj\u0105 d\u0119t\u0105 i ch\u00f3rkami, jaki widzia\u0142em. Albarn w \u015bredniej dyspozycji, ale si\u0119 rozgrza\u0142 i nawet cz\u0119\u015b\u0107 publiczno\u015bci, kt\u00f3ra „staruch\u00f3w” kontestowa\u0142a (bo przyjecha\u0142a na Arctic Monkeys albo Kings Of Leon) wydawa\u0142a si\u0119 przekonana. <\/p>\n

Jutro w papierowej „Polityce” kilka refleksji dotycz\u0105cych Open’era jako zjawiska. A z ostatnich przestoj\u00f3w produkcyjnych wyt\u0142umacz\u0119 si\u0119 ju\u017c niebawem. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przes\u0142a\u0142em do trzech streamingowych gigant\u00f3w pytanie o zestawienie najch\u0119tniej s\u0142uchanych POLSKICH piosenek w serwisie w tym roku, kiedy ju\u017c dzia\u0142a ca\u0142a streamingowa konkurencja. Otrzyma\u0142em odpowied\u017a od dw\u00f3ch: Deezera i Spotify (edit: jest te\u017c lista od WIMP – szczeg\u00f3\u0142y ni\u017cej). Od tego pierwszego (maj\u0105cego – przypomn\u0119 – d\u0142u\u017csz\u0105 histori\u0119 dzia\u0142a\u0144 w Polsce) dosta\u0142em zestaw najcz\u0119\u015bciej s\u0142uchanych […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":4981,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3,13,120,107,1228,106],"tags":[1460,1459],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4979"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4979"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4979\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4986,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4979\/revisions\/4986"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4981"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4979"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4979"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4979"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}