{"id":5049,"date":"2013-08-13T10:52:54","date_gmt":"2013-08-13T08:52:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5049"},"modified":"2013-08-14T10:24:15","modified_gmt":"2013-08-14T08:24:15","slug":"z-kolonii-w-kolonii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/08\/13\/z-kolonii-w-kolonii\/","title":{"rendered":"Z kolonii w Kolonii"},"content":{"rendered":"

Ka\u017cd\u0105 grup\u0119 nieznaj\u0105cych si\u0119 ludzi, kt\u00f3rzy nawi\u0105zuj\u0105 ze sob\u0105 kontakt, z \u0142atwo\u015bci\u0105 scharakteryzujecie pewnie po 15 minutach. Po tym, od czego zaczynaj\u0105 rozmow\u0119. Ta zacz\u0119\u0142a si\u0119 o opowie\u015bci o studiu Kling Klang, kt\u00f3re jest w programie niemieckiej wizyty, tyle \u017ce nie wszyscy (w tym i ja) zauwa\u017cyli, \u017ce chodzi o „drive by”, czyli zobaczymy z zewn\u0105trz lokalizacj\u0119 s\u0142ynnego duesseldorfskiego studia. A poniewa\u017c na dzwonek w starej siedzibie Kling Klang (co do nowej – nie wiadomo nawet gdzie jest) rzadko kto odpowiada, potoczy\u0142y si\u0119 opowie\u015bci o dzwonku – \u017ce konkretnie o tym jak Prince i Larry Graham chodzili – „to si\u0119 naprawd\u0119 wydarzy\u0142o” – od drzwi do drzwi jako \u015bwiadkowie Jehowy. Na co przysz\u0142a anegdota o koncercie Prince’a bodaj w Rzymie, gdzie artysta zakaza\u0142 wst\u0119pu facetowi z ekipy technicznej po tym, jak ten powiedzia\u0142 przed koncertem, \u017ce uwielbia jego styl gry – w obawie o to, \u017ce delikwent podpatrzy jego gitarowe triki. I tak toczy\u0142o si\u0119 dalej – jak na koloniach, tyle \u017ce z pewnym skrzywieniem zawodowym.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce komentarz Stinky’ego pod ostatnim wpisem: „A szkoda \u2013 bo muzyka ta, szczeg\u00f3lnie mocne techno, prze\u017cywa w ostatnim czasie okres bujnego rozwoju” przeczyta\u0142em po wizycie w siedzibie studia eksperymentalnego WDR w Kolonii, od kt\u00f3rej zacz\u0119li\u015bmy. Gdyby nie to, pewnie odparowa\u0142bym, \u017ce w latach 80. i 90. prze\u017cywa\u0142a ju\u017c okres bujnego rozwoju, nawet – \u017ce zaryzykuj\u0119 – du\u017co bardziej bujnego. I zamkn\u0105\u0142bym spraw\u0119. Ale pozna\u0142em Volkera Muellera, 71-letniego stra\u017cnika studia (powsta\u0142ego w roku 1951 – VM pracuje przy nim od pocz\u0105tku lat 70.), a przy okazji cz\u0142owieka, kt\u00f3ry parokrotnie ocali\u0142 przybytek przed zamkni\u0119ciem – prawdopodobnie tylko dzi\u0119ki niemu studio w pe\u0142nym kszta\u0142cie, z ca\u0142ym zasobem starych generator\u00f3w, magnetofon\u00f3w, syntezator\u00f3w i innych maszyn, mie\u015bci si\u0119 dzi\u015b w skromnej suterenie dawnego magazynu, kt\u00f3rego g\u0142\u00f3wn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 zajmuje jaki\u015b klub fitness. To, w jaki spos\u00f3b Mueller opowiada\u0142 o starych kompozycjach Stockhausena, z jednej strony po in\u017cyniersku, z drugiej zachwycaj\u0105c si\u0119 orkiestrowym my\u015bleniem o kompozycji, pi\u0119knymi kadencjami, potwierdza tylko, \u017ce prawdziwy okres bujnego rozwoju przypada\u0142 na lata 50. i 60. Bez odrobiny przesady: triki zwi\u0105zane z wykorzystaniem ta\u015bmy magnetycznej daj\u0105ce efekt p\u0119tli rytmicznej, niesko\u0144czonego glissanda, prostego pog\u0142osu czy delaya (technika podchwycona p\u00f3\u017aniej przez Briana Eno), a nawet protosampling, mo\u017cna by\u0142o wykorzysta\u0107 ju\u017c w latach 60. Rzecz w tym, \u017ce inaczej si\u0119 o tym czyta w ksi\u0105\u017ckach czy s\u0142ucha w starych nagraniach, a inaczej obserwuje na \u017cywo – praca in\u017cyniera obs\u0142uguj\u0105cego magnetofony przypomina dzia\u0142anie DJ-a. Widz\u0119, \u017ce na YT kto\u015b wrzuci\u0142 rejestracj\u0119 jednej z takich wizyt, mo\u017ce w kolejnych cz\u0119\u015bciach s\u0105 te did\u017cejskie popisy Muellera (to ten pan na zdj\u0119ciu):
\n