{"id":5083,"date":"2013-08-19T17:52:40","date_gmt":"2013-08-19T15:52:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5083"},"modified":"2013-08-19T18:03:42","modified_gmt":"2013-08-19T16:03:42","slug":"the-giver-society-i-pokolenie-technoturystow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/08\/19\/the-giver-society-i-pokolenie-technoturystow\/","title":{"rendered":"The Give’r Society i pokolenie technoturyst\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Drodzy arty\u015bci, w\u0142a\u015bnie powsta\u0142o The Give’r Society. Wiedzia\u0142em, \u017ce co\u015b z tego b\u0119dzie, kiedy dziennikarz muzyczny z Ukrainy spotka dziennikarza z Polski, wypij\u0105 piwo ze Szkotem, wznosz\u0105c toast wg receptury Kanadyjczyka (st\u0105d „giver<\/a>„), zapozuj\u0105 do zdj\u0119cia<\/a> Korea\u0144czykowi, pogadaj\u0105 z Grekiem o naj\u015bwie\u017cszych premierach, z koleg\u0105 z RPA o festiwalach, a z Finem o skokach narciarskich i z\u0142o\u017c\u0105 \u017cyczenia urodzinowe Amerykaninowi. Z punktu widzenia kiepskich artyst\u00f3w, lepiej pewnie by by\u0142o, gdyby dziennikarze z r\u00f3\u017cnych kraj\u00f3w ze sob\u0105 nie rozmawiali i pozostali podzieleni barier\u0105 j\u0119zykow\u0105. Bo im wi\u0119cej ze sob\u0105 rozmawiaj\u0105, tym mocniej kszta\u0142tuje si\u0119 jaki\u015b rodzaj wsp\u00f3lnego stanowiska, a to mo\u017ce mie\u0107 cie\u0144 wp\u0142ywu na tzw. opini\u0119 publiczn\u0105, nawet je\u015bli za\u0142o\u017cymy, \u017ce prasa ma na ni\u0105 wp\u0142yw coraz mniejszy. The Give’r Society nie b\u0119dzie wi\u0119c now\u0105 lo\u017c\u0105 maso\u0144sk\u0105 ani zakonem Templariuszy, ale sam fakt, \u017ce pod parasolem niemieckiego projektu kulturalnego ta mi\u0119dzynarodowa grupa nawi\u0105za\u0142a sta\u0142y kontakt, ma co\u015b w sobie. <\/p>\n

Wcze\u015bniej o jakie\u015b 10-15 lat nawi\u0105za\u0142a tu, na niemieckiej ziemi, kontakt mi\u0119dzynarod\u00f3wka technoturyst\u00f3w. Pisa\u0142em ju\u017c na \u0142amach „Polityki” o ksi\u0105\u017cce dziennikarza „Der Spiegel” Tobiasa Rappa „Lost and Sound: Berlin, techno und der Easyjetset\u201d, kt\u00f3ra opowiada o tym fenomenie. Trwaj\u0105cym zreszt\u0105 w najlepsze, o czym mo\u017cna si\u0119 by\u0142o przekona\u0107 przez dwa kolejne dni studyjnej podr\u00f3\u017cy, w Berlinie. Rapp pisa\u0142 bardzo zajmuj\u0105co o tym, jak m\u0142odzi ludzie zacz\u0119li przylatywa\u0107 tanimi liniami (zmiana cen bilet\u00f3w bardzo wp\u0142yn\u0119\u0142a na tak\u0105 weekendow\u0105 turystyk\u0119) ju\u017c tylko po to, \u017ceby sp\u0119dzi\u0107 weekend w Berghain albo w innym klubie. A wok\u00f3\u0142 ca\u0142ego zjawiska rozwija\u0142y si\u0119 hostele (np. opisywany przez niego Circus), plac\u00f3wki Easyjetu, sklepy p\u0142ytowe i modowe butiki.
\n\u2013 Tutejsza agencja turystyczna Partner F\u00fcr Berlin uzna\u0142a, \u017ce wed\u0142ug sonda\u017cy nocne \u017cycie jest drugim, po muzeach, czynnikiem przyci\u0105gaj\u0105cym turyst\u00f3w do miasta<\/em> \u2013 komentowa\u0142 mi wtedy Rapp. \u2013 Ci\u0119\u017cko to prze\u0142o\u017cy\u0107 na twarde dane liczbowe, ale pami\u0119tam moment, gdy nad Berlinem unosi\u0142a si\u0119 chmura dymu wulkanicznego i imprezowicze korzystaj\u0105cy z linii Easyjet nie mogli si\u0119 pojawi\u0107. Kluby w mie\u015bcie by\u0142y opustosza\u0142e w por\u00f3wnaniu ze zwyk\u0142ym weekendem.<\/em><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Rapp zd\u0105\u017cy\u0142 jeszcze w swojej ksi\u0105\u017cce odnotowa\u0107, \u017ce \u015brodek ci\u0119\u017cko\u015bci tego klubowego \u015bwiata przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 stopniowo z dro\u017cej\u0105cej centralnej dzielnicy Mitte do Friedrichshein i na Kreuzberg. W tej chwili mo\u017cna ju\u017c powiedzie\u0107 z ca\u0142\u0105 stanowczo\u015bci\u0105, \u017ce to zjawisko wype\u0142nia w\u0142a\u015bnie Kreuzberg. Zag\u0119szczenie klub\u00f3w jest takie, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 z tych najwa\u017cniejszych wype\u0142nia przestrze\u0144 ograniczon\u0105 bodaj trzema stacjami kolejki S-Bahn. Zreszt\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 Czytelnik\u00f3w niniejszego bloga rekrutuje si\u0119 pewnie spo\u015br\u00f3d ludzi stale przybywaj\u0105cych do Berlina w charakterze kulturalnych turyst\u00f3w, wi\u0119c poza doniesieniami na temat \u015bwie\u017cego odoru spalenizny w strawionej niedawno ogniem kultowej Festsaal Kreuzberg<\/a> nie b\u0119d\u0119 w stanie du\u017co wnie\u015b\u0107 do tej dyskusji (notabene – na zdj\u0119ciu powy\u017cej stopiona szklana kula z Festsaal). Poza oczywi\u015bcie informacj\u0105 o tym, \u017ce ksi\u0105\u017cka Tobiasa Rappa wysz\u0142a w\u0142a\u015bnie po polsku – jako „Zagubieni w d\u017awi\u0119ku. Berlin, techno i technotury\u015bci”<\/strong>. Jest dost\u0119pna nak\u0142adem Fundacji Kultural Kolektiv. Naprawd\u0119 warto sprawdzi\u0107, rezygnuj\u0105c z anglocentryzmu – ksi\u0105\u017cka Rappa jest jedn\u0105 z ciekawszych ostatnio oko\u0142omuzycznych analiz.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Tyle zatem o Berlinie, kt\u00f3ry w zasadzie po\u017car\u0142 po\u0142ow\u0119 niemieckiej sceny (opisywani poprzednio muzycy Mouse On Mars nie mieszkaj\u0105 ju\u017c ani w Dusseldorfie, ani w Kolonii, tylko w\u0142a\u015bnie tu – maj\u0105 studio w starych budynkach NRD-owskiego radia). Mo\u017ce tylko wskazanie dla tych, kt\u00f3rzy stale go odwiedzaj\u0105. W ma\u0142ej galerii przy Oranienburgerstrasse wci\u0105\u017c jeszcze mo\u017cna ogl\u0105da\u0107 wystaw\u0119 po\u015bwi\u0119con\u0105 grupie Kraftwerk. A w zasadzie tr\u00f3jekranow\u0105 instalacj\u0119 3D. To dobra wiadomo\u015b\u0107 dla tych, kt\u00f3rzy (jak ja) nie widzieli koncertu Kraftwerk w 3D. W praktyce dostajemy tu to samo – czyli godzinny zestaw z muzyk\u0105 z kolejnych p\u0142yt z towarzysz\u0105cymi jej wizualizacjami. Ogl\u0105da si\u0119 to w specjalnych okularach i jest momentami zabawne, cho\u0107 koncertowe wersje utwor\u00f3w ust\u0119puj\u0105 w niekt\u00f3rych przypadkach orygina\u0142om, a same wizualizacje, bardzo proste, bledn\u0105 troch\u0119, je\u015bli kto\u015b ju\u017c widzia\u0142 to samo w 2D w trakcie jednej z poprzednich tras (kiedy np. zesp\u00f3\u0142 wyst\u0119powa\u0142 w Kongresowej).<\/p>\n

I jeszcze za\u0142\u0105cznik do podr\u00f3\u017cy z Dusseldorfu do Berlina. W tym pierwszym mie\u015bcie spotka\u0142em Stefana Schneidera<\/strong>, zaanga\u017cowanego dzi\u015b przede wszystkim we wsp\u00f3\u0142prac\u0119 ze Svenem Kacirkiem (kt\u00f3rej efekty sceniczne mia\u0142em okazj\u0119 s\u0142ysze\u0107, ale wol\u0119 ich nagrania terenowe z „Mukunguni” – b\u0119dzie ci\u0105g dalszy!). W drugim urodzi\u0142 si\u0119 Hans-Joachim Roedelius<\/strong>, filar Cluster i Harmonii, wa\u017cna posta\u0107 sceny krautrockowej – aktualnie mieszka jednak w Austrii. W przysz\u0142ym roku sko\u0144czy 80 lat. Razem ze Schneiderem tworz\u0105 za to mi\u0119dzypa\u0144stwowy i mi\u0119dzygeneracyjny duet. Na pierwszej p\u0142ycie „Stunden” pozostawali pod mocnym wp\u0142ywem krautrocka, tamten album by\u0142 zreszt\u0105 bardzo urozmaicony i szczeg\u00f3lnie w ko\u0144cowej cz\u0119\u015bci obfitowa\u0142 w rewelacyjne momenty („Boogie Drone”, „Upper Slaughter”). Ten nowy pozostaje znacznie bli\u017cszy estetyce Briana Eno, kt\u00f3r\u0105 Roedelius – jako dawny kompan autora „Music For Airports” – dobrze zna. P\u0142yta wypada na tle poprzedniej bardziej jak monolit, a brzmienie – bardzo oszcz\u0119dne i klasyczne – dyktuje tu fortepian Roedeliusa, kt\u00f3ry w og\u00f3le wydaje si\u0119 na albumie „Tiden” lekko dominowa\u0107, z rzadka lekka rytmika Schneidera bierze g\u00f3r\u0119 (za „Frankly” trzeba chyba rozlicza\u0107 w pierwszej kolejno\u015bci jego). Jest tu r\u00f3wnie\u017c sporo z ducha solowych album\u00f3w Roedeliusa i mi\u0142o\u015bnicy jego wysmakowanej, ambientowej, ale podszytej psychodeli\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci nie b\u0119d\u0105 mieli powod\u00f3w do narzekania. Idealne na chillout po berli\u0144skich klubach, kt\u00f3re w ko\u0144cu graj\u0105 dla technoturyst\u00f3w przede wszystkim do ta\u0144ca.<\/p>\n

\"\"<\/a>ROEDELIUS SCHNEIDER „Tiden”<\/strong>
\nBureau B 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Indie Woogie”, „Toast”<\/p>\n