{"id":510,"date":"2011-03-22T11:30:48","date_gmt":"2011-03-22T09:30:48","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=510"},"modified":"2011-03-22T11:34:11","modified_gmt":"2011-03-22T09:34:11","slug":"zrzut-pianina-i-nasz-desant-w-austin","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/03\/22\/zrzut-pianina-i-nasz-desant-w-austin\/","title":{"rendered":"Zrzut pianina i nasz desant w Austin"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

To z pewno\u015bci\u0105 jedna z ok\u0142adek roku. Skorzysta\u0142em z metody Tima Heckera<\/strong> i jeszcze raz przefotografowa\u0142em kom\u00f3rk\u0105 (powy\u017cej) fragment zdj\u0119cia z archiwum Massachusetts Institute of Technology, kt\u00f3re on kilkakrotnie przetwarza\u0142 w ten spos\u00f3b. Zdj\u0119cie przedstawia pocz\u0105tek (w 1972 roku) powtarzanego p\u00f3\u017aniej rytua\u0142u zrzucania pianina z dachu jednego z budynk\u00f3w MIT przez student\u00f3w (czy\u017cby szczeg\u00f3lny odpowiednik topienia marzanny?). Sugerowa\u0142oby to przynajmniej tak mia\u017cd\u017c\u0105c\u0105 zawarto\u015b\u0107, jak\u0105 Kanadyjczyk zaprezentowa\u0142 na ostatnim Unsoundzie, na jednym z najlepszych moim zdaniem koncert\u00f3w ubieg\u0142ego roku. Ale tak nie jest.<\/p>\n

W Krakowie Hecker gra\u0142 utwory znane z poprzednich p\u0142yt, wykorzystuj\u0105c przestrze\u0144 ko\u015bcio\u0142a i brzmienia organ\u00f3w. Mia\u0142 ju\u017c wtedy na pewno zacz\u0105tki utwor\u00f3w z „Ravedeath, 1972”, bo wcze\u015bniej odwiedzi\u0142 ko\u015bci\u00f3\u0142 w Reykjaviku, gdzie nagrywa\u0142 pr\u00f3bki brzmienia miejscowych organ\u00f3w i innych instrument\u00f3w zniekszta\u0142canych przez gitarowy wzmacniacz. O ile jednak krakowski wyst\u0119p by\u0142 nieprawdopodobnie skondensowany i pokazywa\u0142, jak niedocenion\u0105 p\u0142yt\u0105 by\u0142o „An Imaginary Country”, to na albumie pomys\u0142y Heckera wydaj\u0105 si\u0119 rozrzedzone. To wci\u0105\u017c rzeczywisto\u015b\u0107 s\u0142uchana przez sito jakiego\u015b d\u017awi\u0119kowego ziarna, nieustannie dr\u017c\u0105ca, pofalowana i niespokojna, ale Kanadyjczyk prowadzi nas przez ni\u0105 bardzo powoli i oszcz\u0119dza na eksplozjach dynamiki. Oszcz\u0119dza te\u017c niestety na kr\u00f3tkich melodycznych tematach, kt\u00f3rymi kontrapunktowa\u0142 dronowo-ambientowe masy d\u017awi\u0119ku na poprzednich albumach. „Hatred of Music”, szczeg\u00f3lnie cz\u0119\u015b\u0107 pierwsza, wyr\u00f3\u017cnia si\u0119 tak bardzo, \u017ce z niepokojem s\u0142ucha\u0142em tego po raz kolejny i nast\u0119pny. Zwa\u0142y cyfrowego brudu na pocz\u0105tku p\u0142yty te\u017c robi\u0105 wra\u017cenie, podobnie jak przed\u0142u\u017caj\u0105cy si\u0119 fina\u0142 „In the Air”. To ci\u0105gle album bardzo charakterystycznego muzyka, kt\u00f3rego pozostaj\u0119 oddanym fanem, ci\u0105gle stylistyka oryginalna na tle tego, co robi\u0105 inni laptopowcy, ale ju\u017c nie tak poruszaj\u0105ca jak „Harmony In Ultraviolet” czy nawet bezpo\u015brednia poprzedniczka. Mo\u017ce umkn\u0119\u0142y mi jakie\u015b subtelno\u015bci, lecz jestem przekonany, \u017ce to pi\u0119kne edytorsko wydawnictwo bardziej nadawa\u0142oby si\u0119 tym razem na \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 ni\u017c oddzielny album. <\/p>\n

I jeszcze s\u0142\u00f3wko o naszym desancie. Z zazdro\u015bci\u0105 w stosunku do koleg\u00f3w, kt\u00f3rzy trafili do Austin na SXSW zacz\u0105\u0142em \u015bledzi\u0107 festiwal poprzez rewelacyjn\u0105 stron\u0119 na „Guardianie”. Mo\u017cecie tu – w\u015br\u00f3d wielu r\u00f3\u017cnych bajer\u00f3w – zobaczy\u0107 podstrony polskich zespo\u0142\u00f3w, kt\u00f3re bra\u0142y udzia\u0142 w festiwalu i – jak to ma\u0142e ryby w wielkim stawie – nie zosta\u0142y zbyt szeroko dostrze\u017cone: Pustki<\/a>, L. Stadt<\/a>, Kyst<\/a> i Indigo Tree<\/a>. Wyl\u0105dowa\u0142y wed\u0142ug tego zestawienia w sz\u00f3stej i si\u00f3dmej setce zespo\u0142\u00f3w na teksaskim zje\u017adzie muzycznym. Polecam szczeg\u00f3lnie pi\u0119kne grafy popularno\u015bci w serwisach spo\u0142eczno\u015bciowych, tu na moje oko najwi\u0119cej zyska\u0142o Indigo Tree. Pe\u0142na lista zespo\u0142\u00f3w i pierwsza dziesi\u0105tka festiwalu tutaj<\/a>. <\/p>\n

Swoj\u0105 drog\u0105, je\u015bli ju\u017c jeste\u015bmy przy promocji polskiej muzyki i zrzucaniu instrument\u00f3w – by\u0142em gor\u0105cym or\u0119downikiem szalonego pomys\u0142u, kt\u00f3ry narodzi\u0142 si\u0119 w warszawskim ratuszu w ubieg\u0142ym roku i zosta\u0142 z miejsca wy\u015bmiany przez media, by na pami\u0105tk\u0119 pobytu Chopina w Warszawie wyrzuca\u0107 z okna fortepian. Uwa\u017cam, \u017ce by\u0142by z tego niez\u0142y (i g\u0142o\u015bny, w dodatku bez amplifikacji) happening. Ilekro\u0107 patrz\u0119 na ok\u0142adk\u0119 Heckera, przypominam sobie t\u0119 inicjatyw\u0119. Tylko ja postulowa\u0142em, \u017ceby zrzuca\u0107 nie atrap\u0119, tylko prawdziwy instrument, no i nie korzysta\u0107 z okien pa\u0142acu Czapskich (obecne ASP), tylko z budynku, gdzie studiowa\u0142em – z okien Instytutu Dziennikarstwa na Nowym \u015awiecie, bo zdaje si\u0119, \u017ce to stamt\u0105d wylecia\u0142 kiedy\u015b orygina\u0142. Jedyne ust\u0119pstwo, na jakie jestem sk\u0142onny i\u015b\u0107, to wstrzymanie na moment ruchu ulicznego. <\/p>\n

\"\"<\/a>TIM HECKER „Ravedeath, 1972”<\/strong>
\nKranky 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Hatred of Music I”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> tim hecker \u201ahatred of music I\u2019<\/a> by kranky<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

To z pewno\u015bci\u0105 jedna z ok\u0142adek roku. Skorzysta\u0142em z metody Tima Heckera i jeszcze raz przefotografowa\u0142em kom\u00f3rk\u0105 (powy\u017cej) fragment zdj\u0119cia z archiwum Massachusetts Institute of Technology, kt\u00f3re on kilkakrotnie przetwarza\u0142 w ten spos\u00f3b. Zdj\u0119cie przedstawia pocz\u0105tek (w 1972 roku) powtarzanego p\u00f3\u017aniej rytua\u0142u zrzucania pianina z dachu jednego z budynk\u00f3w MIT przez student\u00f3w (czy\u017cby szczeg\u00f3lny odpowiednik […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,120,7,435],"tags":[291],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/510"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=510"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/510\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":520,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/510\/revisions\/520"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=510"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=510"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=510"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}