{"id":5212,"date":"2013-09-24T13:16:13","date_gmt":"2013-09-24T11:16:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5212"},"modified":"2013-09-26T18:15:24","modified_gmt":"2013-09-26T16:15:24","slug":"choruj-na-grype-bedziesz-wielki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/09\/24\/choruj-na-grype-bedziesz-wielki\/","title":{"rendered":"Choruj na gryp\u0119, b\u0119dziesz wielki"},"content":{"rendered":"

W pracy dzi\u015b szczepienia na gryp\u0119, kt\u00f3rych od lat jak ognia unikam. Nie to, \u017cebym by\u0142 antyszczepieniowym odszczepie\u0144cem, przeciwnie, ale w stosunku do tych przeciwgrypowych jestem nieufny (ale disclaimer jak w komentarzach: nieszczepienie odradzam)<\/em>. Podejrzewam, \u017ce to skutki do\u015bwiadcze\u0144 z dzieci\u0144stwa – tylko porz\u0105dna choroba dawa\u0142a szans\u0119 wy\u0142\u0105czenia na par\u0119 dni ze zwyk\u0142ych zaj\u0119\u0107, mo\u017cna by\u0142o bez wyrzut\u00f3w sumienia przele\u017ce\u0107 dzie\u0144 w \u0142\u00f3\u017cku, przeczyta\u0107 jeszcze jedn\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 i s\u0142ucha\u0107 muzyki do woli. Ju\u017c to s\u0142ysz\u0119: „No, tak, i to mu si\u0119 z muzyk\u0105 kojarzy”. B\u0119d\u0119 bardziej precyzyjny: grypa tak naprawd\u0119 kojarzy\u0142a mi si\u0119 zawsze z p\u0142yt\u0105 „Presto” grupy Rush, rocznik 1989. P\u00f3\u017any, bodaj trzynasty album Kanadyjczyk\u00f3w, g\u0119sty jak gulasz, ale przede wszystkim dlatego, \u017ce pomys\u0142y zespo\u0142u zosta\u0142y skompresowane do rozmiar\u00f3w 4-minutowych piosenek. Po wielokrotnym przes\u0142uchaniu by\u0142em t\u0105 p\u0142yt\u0105 zafascynowany i zm\u0119czony jednocze\u015bnie. A mo\u017ce to tylko grypa? W ka\u017cdym razie od niedawna grypa kojarzy mi si\u0119 jeszcze lepiej – z jednym z moich ulubionych artyst\u00f3w wszech czas\u00f3w.<\/p>\n

Chodzi o autobiografi\u0119 Neila Younga „Waging Heavy Peace”. Pisa\u0142em o niej<\/a> w „Polityce”, gdy wychodzi\u0142a w USA, a ju\u017c za kilka dni uka\u017ce si\u0119 polska wersja pod tytu\u0142em „Marzenie hippisa” (Wydawnictwo Pascal). Ksi\u0105\u017cka pod paroma wzgl\u0119dami nieco zawodzi – Young, jak zwykle niezale\u017cny, opowiada bardziej to, co chce powiedzie\u0107, ni\u017c to, co chcieliby\u015bmy us\u0142ysze\u0107, ale par\u0119 fragment\u00f3w wynagradza lektur\u0119 ca\u0142o\u015bci. Jeden z nich m\u00f3wi o Neilu Youngu na chorobowym (grypa!), tu\u017c przed rozpocz\u0119ciem wsp\u00f3\u0142pracy z grup\u0105 Crazy Horse.<\/p>\n

Wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu le\u017ca\u0142em w gor\u0105czce i czu\u0142em metaliczny smak w ustach. By\u0142o to bardzo dziwne. A jeszcze dziwniejsze, \u017ce w najgorszym stadium choroby poczu\u0142em si\u0119 prawie tak, jakbym by\u0142 na\u0107pany.
\nZawsze mia\u0142em pod r\u0119k\u0105 gitar\u0119, blisko \u0142\u00f3\u017cka – prawdopodobnie zbyt blisko zdaniem wi\u0119kszo\u015bci kobiet, z kt\u00f3rymi by\u0142em zwi\u0105zany. Wyj\u0105\u0142em j\u0105 wtedy z futera\u0142u i zacz\u0105\u0142em gra\u0107; mia\u0142a str\u00f3j, kt\u00f3ry najbardziej lubi\u0142em – D modal (DADGAD), gdzie obie struny E przestrojone s\u0105 do d\u017awi\u0119ku D. Uzyskiwa\u0142o si\u0119 wtedy charakterystyczne brz\u0119cz\u0105ce brzmienie, podobne do sitara, ale niezupe\u0142nie. Brzd\u0105ka\u0142em na niej przez chwil\u0119 i tak powsta\u0142a piosenka „Cinnamon Girl”. Mia\u0142a pocz\u0105tkowo nieco inny tekst, ale zmieni\u0142em go od razu, tam na miejscu, jeszcze zanim nada\u0142em jej ostateczny kszta\u0142t.
\nP\u00f3\u017aniej przestroi\u0142em gitar\u0119 z D modal i nadal gra\u0142em. W radiu cz\u0119sto puszczano piosenk\u0119 w tonacji e-moll. Bardzo mi si\u0119 podoba\u0142a. Chyba mia\u0142a tytu\u0142 „Sunny” albo co\u015b w tym stylu. Us\u0142ysza\u0142em j\u0105 w aptece na rogu Fairfax and Sunset, gdy kupowa\u0142em co\u015b na z\u0142agodzenie objaw\u00f3w grypy. Piosenka ta ca\u0142y czas d\u017awi\u0119cza\u0142a w mojej g\u0142owie, bez ko\u0144ca, co zdarza\u0142o mi si\u0119, gdy by\u0142em chory i troch\u0119 gor\u0105czkowa\u0142em. Zacz\u0105\u0142em gra\u0107 j\u0105 na swojej gitarze, a p\u00f3\u017aniej nieznacznie zmieni\u0142em akordy i powsta\u0142a „Down by the River”. Ci\u0105gle jeszcze chorowa\u0142em, ale czu\u0142em si\u0119 szcz\u0119\u015bliwy i zadowolony. (…)
\nP\u00f3\u017aniej zacz\u0105\u0142em gra\u0107 w tonacji a-moll, jednej z moich ulubionych. Nie mia\u0142em nic do stracenia. By\u0142 to dla mnie dobry dzie\u0144. Muzyka przychodzi\u0142a mi tamtego popo\u0142udnia tak naturalnie, \u017ce wkr\u00f3tce napisa\u0142em jeszcze „Cowgirl in the Sand”. Co\u015b niesamowitego, \u017ceby napisa\u0107 trzy piosenki za jednym razem – jestem pewien, \u017ce w du\u017cej mierze przyczyni\u0142a si\u0119 do tego gor\u0105czka i m\u00f3j na wp\u00f3\u0142 przytomny stan.*<\/em><\/p>\n

M\u00f3j \u015bwiat si\u0119 zmieni\u0142. Trzy z dziesi\u0105tki najlepszych utwor\u00f3w Younga powsta\u0142y – jak z tego wnioskuj\u0119 – w ci\u0105gu jednego dnia. Przy wysokiej gor\u0105czce i pewnie jeszcze innych objawach. Szczepienie nie ma wi\u0119c – jak wida\u0107 – wi\u0119kszego sensu w tym wypadku. Warto za to pozostawi\u0107 gitar\u0119 gdzie\u015b blisko \u0142\u00f3\u017cka. P\u0142yt\u0119 te\u017c mo\u017cna:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Jedn\u0105 rzecz grypa i dobra muzyka maj\u0105 wsp\u00f3lnego: dreszcze. Na grzbiecie, na ramionach, na \u0142ydkach. Spr\u00f3bujcie pos\u0142ucha\u0107 „Down by the River” i nie za\u015bpiewa\u0107 refrenu. To s\u0105 utwory wspania\u0142e, bo z jednej strony proste, osi\u0105galne, fantastyczne, bo jednocze\u015bnie wydaj\u0105 si\u0119 mo\u017cliwe do zagrania, a z drugiej – napisane rewelacyjnie i za\u015bpiewane g\u0142osem rozpoznawalnym w ka\u017cdym zestawieniu. Young opanuje zreszt\u0105 sztuk\u0119 wywo\u0142ywania dreszczy i na kolejnym albumie „After the Gold Rush” b\u0119dzie j\u0105 wykorzystywa\u0142 od pierwszych sekund. „Tell me why \/ Is it hard to make arrangements with yourself \/ When you’re old enough to repay \/ But young enough to sell?” – tu wystarczy zanuci\u0107 z pami\u0119ci.<\/p>\n

W ten spos\u00f3b triumfalnie wraca idea retrowtorku na Polifonii. Mam nadziej\u0119 na wi\u0119ksz\u0105 regularno\u015b\u0107 – no, chyba \u017ce jaka\u015b grypa…<\/p>\n

NEIL YOUNG with CRAZY HORSE „Everybody Knows This Is Nowhere”<\/strong>
\nReprise 1969<\/p>\n