{"id":522,"date":"2011-03-28T12:11:42","date_gmt":"2011-03-28T10:11:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=522"},"modified":"2011-03-28T14:59:35","modified_gmt":"2011-03-28T12:59:35","slug":"pres-ent","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/03\/28\/pres-ent\/","title":{"rendered":"PRES-ent"},"content":{"rendered":"

Bohdana Mazurka po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142em w serii o Panu Kleksie. Tyle \u017ce wtedy wiedzia\u0142em, kto to Kleks, ale nie za bardzo wiedzia\u0142em, kto to Mazurek. Pocz\u0105tek normalny w tamtych czasach – polska telewizja i filmy lat 80. pe\u0142ne by\u0142y muzyki eksperymentalnej. Dlaczego wi\u0119c nie mia\u0142aby si\u0119 pojawi\u0107 na przyk\u0142ad w schy\u0142kowym peerelowskim filmie „Pan Kleks w Kosmosie”?<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

Te d\u017awi\u0119ki wygenerowa\u0142 Bohdan Mazurek<\/strong> w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia. Podobne sytuacje w do\u015b\u0107 naturalny spos\u00f3b oswaja\u0142y przysz\u0142ych s\u0142uchaczy z muzyk\u0105 eksperymentaln\u0105 i nigdy si\u0119 nie dowiem, czy utwory SEPR (na \u015bwiecie m\u00f3wi\u0105 PRES – Polish Radio Experimental Studio) nie\u015bwiadomie s\u0142uchane jeszcze przed Aphex Twinem poprzestawia\u0142y co\u015b w g\u0142owie ca\u0142emu pokoleniu. S\u0105dz\u0105c po tw\u00f3rczo\u015bci bliskich mi wiekowo koleg\u00f3w – owszem. Bo polska szko\u0142a mia\u0142a, od pocz\u0105tku funkcjonowania Studia, do\u015b\u0107 rebeliancki charakter – nawet w stosunku do mistrz\u00f3w muzyki konkretnej – i specyficzny, epicki, narracyjny sznyt. To wynika\u0142o cho\u0107by z opublikowanych przed dwoma laty kola\u017cy d\u017awi\u0119kowych Eugeniusza Rudnika (czterop\u0142ytowe wydawnictwo Polskiego Radia). Ale archiwum SEPR ci\u0105gle jest wielk\u0105 zagadk\u0105 i nie sta\u0142o si\u0119 masowym elementem dumy narodowej, mimo \u017ce pionierskie, jedno z pierwszych w Europie i tak dalej.<\/p>\n

Symptomatyczne jest to, \u017ce jeszcze zanim polskie media zd\u0105\u017cy\u0142y si\u0119 dowiedzie\u0107 o wydaniu nowego zestawu nagra\u0144 ze Studia „PRES Revisited”, pisali o nim za granic\u0105. Dok\u0142adniej Agata Pyzik<\/a> opublikowa\u0142a w „The Wire” tekst o SEPR. Tutaj Micha\u0142 Libera – wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rca ca\u0142ego projektu, firmowanego przez B\u00f4\u0142t<\/a> – przypomina by\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejszy aspekt ca\u0142o\u015bci: trzeba setek godzin, \u017ceby w og\u00f3le przebi\u0107 si\u0119 przez archiwum tej niedzia\u0142aj\u0105cej ju\u017c dzi\u015b instytucji. W „The Wire” mo\u017cna by\u0142o przy okazji pos\u0142ucha\u0107<\/a> muzyki ze Studia.<\/p>\n

W ko\u0144cu jest i samo wydawnictwo: \u0142\u0105cznie pi\u0119\u0107 p\u0142yt CD. Do\u015b\u0107 imponuj\u0105co wydane, w dw\u00f3ch j\u0119zykach, z obszernymi notatkami dotycz\u0105cymi utwor\u00f3w, a przy tym do\u015b\u0107 przyt\u0142aczaj\u0105ce. S\u0142uchanie tych czterech i p\u00f3\u0142 godziny materia\u0142u kawa\u0142ek po kawa\u0142ku zaj\u0119\u0142o mi sporo ponad tydzie\u0144. Kluczowa p\u0142yta zestawu to w\u0142a\u015bnie zestaw Bohdana Mazurka, eksponuj\u0105cy kontrasty pomi\u0119dzy delikatnymi formami a ha\u0142a\u015bliwym operowaniem surowym szumem (w najstarszym tu „Bozzetti” z 1967 roku) i w zwartej formie mieszaj\u0105cy strz\u0119pki przer\u00f3\u017cnych instrument\u00f3w i g\u0142os\u00f3w (cho\u0107by w orgazmicznej „Balladzie” z roku 1976). Nie b\u0119d\u0119 wchodzi\u0142 w buty krytyka muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, mog\u0119 tylko powiedzie\u0107, \u017ce s\u0105 tutaj momenty d\u017awi\u0119kowej rozkoszy. Sam pewnie \u0142atwiej przyswaja\u0142bym dzi\u015b same tylko brzmieniowe impresje sprzed lat ni\u017c ca\u0142e s\u0142uchowiska d\u017awi\u0119kowe, ale cz\u0119sto te opowie\u015bci s\u0105 tak nafaszerowane pomys\u0142ami, \u017ce przestaje mi ta narracyjno\u015b\u0107 ci\u0105\u017cy\u0107. Taka na przyk\u0142ad „Daisy Story” (1976-77) z szerok\u0105 palet\u0105 barw generowanych na syntezatorach i przetwarzanych g\u0142os\u00f3w mog\u0142aby spokojnie sta\u0107 dzi\u015b na p\u00f3\u0142ce obok nagra\u0144 Keitha Fullertona Whitmana, a powsta\u0142e w 1969 roku „Epitafium” (ciekawa historia utworu odsy\u0142a do samospalenia czeskiego studenta Jana Palacha) – obok utwor\u00f3w Kevina Drumma (cho\u0107 po prawdzie za pradziadka Drumma lepiej robi\u0142by Rudnik). Cho\u0107 przestrze\u0144 r\u00f3\u017cnych plan\u00f3w d\u017awi\u0119kowych i pomys\u0142\u00f3w oba te nagrania maj\u0105 znaczenie szersz\u0105 ni\u017c te wsp\u00f3\u0142czesne realizacje.<\/p>\n

Reszta serii to „PRES Revisited: J\u00f3zef Patkowski In Memoriam”<\/strong>, czyli zestaw utwor\u00f3w mistrz\u00f3w SEPR, od Bogus\u0142awa Schaeffera („Antiphona”, „Assemblage”) przez Krzysztofa Pendereckiego i Bohdana Mazurka, po publikowane ju\u017c we wspomnianym wy\u017cej boksie noise’owe kola\u017ce Eugeniusza Rudnika, a do tego p\u0142yta numer dwa, czyli najwi\u0119ksze chyba wyzwanie ca\u0142ej kolekcji: odpowied\u017a wsp\u00f3\u0142czesnych improwizator\u00f3w na klasyki ze Studia. Pojawiaj\u0105 si\u0119 tu mi\u0119dzy innymi student polskiej Akademii Muzycznej John Tilbury (w przer\u00f3bce „Psalmus” Pendereckiego) i Eddie Pr\u00e9vost – dwaj cz\u0142onkowie kolektywu AMM. O ile p\u0142yt\u0119 Mazurka ocenia\u0107 mi z perspektywy czasu trudno, to odnoszenie si\u0119 do tej pozycji w og\u00f3le sobie daruj\u0119. Kolekcj\u0119 uzupe\u0142nia zestaw numer trzy, „Zeitkratzer Plays PRES”<\/strong> – znakomity projekt elektroakustycznych interpretacji utwor\u00f3w z archiwum Studia zrealizowany pod kuratorsk\u0105 opiek\u0105 Libery przez zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rym kieruje elastyczny i poszukuj\u0105cy pianista Reinhold Friedl. Amplifikowane instrumenty akustyczne nagrane w synagodze w Sejnach wr\u00f3c\u0105 pewnie w paru zestawieniach najlepszych p\u0142yt eksperymentalnych na koniec roku – ciekaw jestem, co na ich temat napisz\u0105 w rzeczonym „The Wire”, kt\u00f3ry zreszt\u0105 potwierdza rosn\u0105ce zainteresowanie muzyk\u0105 ze starych studi\u00f3w eksperymentalnych w najnowszym numerze<\/a> – jest tam wielki materia\u0142 o m\u0142odszym o dwa lata bracie SEPR – ameryka\u0144skim Columbia-Princeton Electronic Music Center.<\/p>\n

\"\"<\/a>BOHDAN MAZUREK „Sentinel Hypothesis”<\/strong>
\nB\u00f4\u0142t\/Polskie Radio 2010 (faktycznie 2011)
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Bozzetti”, „Daisy Story”.<\/p>\n

<\/embed><\/object><\/p>\n

\"\"<\/a>ZEITKRATZER „Zeitkratzer Plays PRES”<\/strong>
\nB\u00f4\u0142t\u00a02011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> nowych wersji „View From The Window” El\u017cbiety Sikory oraz „Icon (for tape)” Denisa Eberharda.<\/p>\n

Opr\u00f3cz tego w serii p\u0142yt wytw\u00f3rni Bo\u0142t ukaza\u0142 si\u0119 album: „PRES Revisited: J\u00f3zef Patkowski In Memoriam”.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bohdana Mazurka po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142em w serii o Panu Kleksie. Tyle \u017ce wtedy wiedzia\u0142em, kto to Kleks, ale nie za bardzo wiedzia\u0142em, kto to Mazurek. Pocz\u0105tek normalny w tamtych czasach – polska telewizja i filmy lat 80. pe\u0142ne by\u0142y muzyki eksperymentalnej. Dlaczego wi\u0119c nie mia\u0142aby si\u0119 pojawi\u0107 na przyk\u0142ad w schy\u0142kowym peerelowskim filmie „Pan […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,3,120,107,1,7,9,435],"tags":[510,513,512,509,511],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/522"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=522"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/522\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":572,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/522\/revisions\/572"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=522"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=522"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=522"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}