{"id":5255,"date":"2013-10-07T10:44:37","date_gmt":"2013-10-07T08:44:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=5255"},"modified":"2013-10-07T12:20:07","modified_gmt":"2013-10-07T10:20:07","slug":"no-i-kto-jest-najlepszy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2013\/10\/07\/no-i-kto-jest-najlepszy\/","title":{"rendered":"No i kto jest najlepszy?"},"content":{"rendered":"

Najciekawszy muzyk Sonic Youth w tym roku to… Hm, konkurencja nie by\u0142a \u0142atwa, bo w ko\u0144cu mieli\u015bmy debiut zespo\u0142u Thurstona Moore’a (Chelsea Light Moving) i nowego duetu Kim Gordon z Billem Nace’em (Body\/Head). Ale na koniec zwyci\u0119zca w tej dziedzinie mo\u017ce by\u0107 tylko jeden: Lee Ranaldo<\/strong>. Oczywi\u015bcie, nie s\u0105dz\u0119, by fani Sonic Youth jego album nagrany z grup\u0105 The Dust<\/strong> wybrali jednog\u0142o\u015bnie, ale jestem przekonany, \u017ce go polubi\u0105. I nie tylko oni.<\/p>\n

Pokochaj\u0105 Ranaldo za ten album tak\u017ce fani R.E.M., bo co\u015b z atmosfery nagra\u0144 konkurencyjnej ikony alternatywnego rocka si\u0119 tu znalaz\u0142o. Zapewne tak\u017ce spora grupa mi\u0142o\u015bnik\u00f3w Neila Younga z jego luzem wykonawczym i wci\u0105\u017c lekko hipisowsk\u0105 otoczk\u0105. No i zwolennicy psychodelicznego rocka, bo wci\u0105gaj\u0105cych, swobodnych, d\u0142ugich form tu nie brakuje („The Rising Tide” chocia\u017cby, z cudown\u0105 wkr\u0119caj\u0105c\u0105 gitarow\u0105 mandal\u0105 w pod koniec). Przy tym wszystkim Ranaldo – cho\u0107 w swojej grupie zatrudni\u0142 Steve’a Shelleya, perkusist\u0119 SY – uda\u0142o si\u0119 porzuci\u0107 na moment idiom Sonic Youth. Przywo\u0142uj\u0105 ducha tamtej grupy pojedyncze riffy, np. w „By the Window” – cho\u0107 to akurat jeden ze s\u0142abszych fragment\u00f3w, mimo okaza\u0142ego tremolowego sola. Je\u015bli ju\u017c LR odwo\u0142uje si\u0119 do starej formacji, to m\u00f3g\u0142by p\u0142yt\u0119 „Last Night on Earth” umie\u015bci\u0107 po „A Thousand Leaves” jako logiczne rozwini\u0119cie tamtego okresu. I to rozwini\u0119cie p\u0142yt\u0105 – dodajmy od razu – du\u017co lepsz\u0105 ni\u017c tamta.<\/p>\n

Album to g\u0142\u00f3wnie d\u0142ugie formy – z ponadjedenastominutowym „Blackt Out” na zako\u0144czenie. Ale nie s\u0105 to jakie\u015b amorficzne kawa\u0142ki, tylko piosenki ze sprawnie napisanymi bridge’ami i refrenami, kt\u00f3re zapraszaj\u0105 swoj\u0105 dramaturgi\u0105 do ws\u0142uchania si\u0119 w partie gitary. A te misternie z\u0142o\u017cone aran\u017cacje gitarowe w starym stylu rzeczywi\u015bcie wykorzystuj\u0105 obecno\u015b\u0107 dw\u00f3ch instrument\u00f3w (gitara numer dwa: Alan Licht, na basie gra Tim L\u00fcntzel), a przy tym ca\u0142e mrowie r\u00f3\u017cnych detali, technik i efekt\u00f3w, wi\u0119c dla gitarzyst\u00f3w ta p\u0142yta jest dobr\u0105 propozycj\u0105 z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105. Muzyka i teksty \u017cyj\u0105 tu te\u017c w niez\u0142ej symbiozie, pomagaj\u0105 sobie, kreuj\u0105c obraz Ranaldo jako artysty, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie z\u0142apa\u0142 drugi oddech, kt\u00f3ry niczego nie musi i kt\u00f3remu to, co robi, sprawia po prostu rado\u015b\u0107. Czyli mamy \u015bwietn\u0105 kontynuacj\u0119 ju\u017c dobrze rokuj\u0105cego solowego „Between the Times and the Tides” z zesz\u0142ego roku. Wokalnie autor nie wyznacza sobie zada\u0144 zbyt trudnych do wykonania. A poszczeg\u00f3lne elementy nie robi\u0105 wra\u017cenia nowo\u015bci, lecz wszystkie razem robi\u0105 olbrzymie wra\u017cenie. Nawet je\u015bli to oblicze Ranaldo jest do\u015b\u0107 konwencjonalne, to w obr\u0119bie tej konwencji tak klasowe, tak doskonale wykreowane dla sprawnego grania zespo\u0142owego, \u017ce po tych wszystkich przymiarkach i ciekawych ruchach po rozwi\u0105zaniu macierzystej formacji mamy wreszcie jeden album satysfakcjonuj\u0105cy w stu procentach. <\/p>\n

\"\"<\/a>LEE RANALDO AND THE DUST „Last Night on Earth” <\/strong>
\nMatador 2013
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Lecce, Leaving”, „The Rising Tide”, „Blackt Out”.<\/br><\/br><\/br><\/br><\/p>\n